Hohoho!

Δεκέμβριος 24, 2009

Παραμονή Χριστουγέννων. Άλλο ένα από τα ορόσημα που βάζουμε εμείς οι άνθρωποι για να σηματοδοτήσουμε το χρόνο, το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας νέας, πλησιάζει. Πλησιάζει το τέλος μιας χρονιάς που δεν θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω εύκολη. Ή ότι δεν το κατάλαβα πως πέρασε. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, τόσο από άποψη σωματική, όσο και από ψυχολογική. Δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις, προβλήματα υγείας, οικονομικά προβλήματα. Όλα μαζί έπεσαν φέτος! Παρόλα αυτά είμαι ακόμα εδώ! Και το παλεύω! Όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας! Και νομίζω πως κάνουμε. Σαν πέρυσι τέτοια εποχή έζησα μια από τις πιο άσχημες εμπειρίες της ζωής μου. Εάν ανατρέξετε στα περσινά posts θα το διαπιστώσετε. Ο καιρός όμως πέρασε. Και πολλές αλλαγές συνέβησαν. Άλλαξα φοιτητικό σπίτι, ανακάλυψα καινούριες αποδράσεις, πάσχισα για όλα αυτά, δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Παρόλα αυτά είμαι ακόμα εδώ. Και δηλώνω παρών. Και ο χρόνος μας φέρνει στο σήμερα. Όλες αυτές οι μέρες, όσο πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, για κάποιο λόγο έπεφτα ψυχολογικά. Μέσα μου ήξερα πολύ καλά τι ακριβώς συνέβαινε. Όσο πλησίαζαν αυτές οι μέρες, τόσο πιο έντονα μου έρχονταν στο μυαλό οι περσινές εικόνες. Δεν ξέρω εάν με σημάδεψαν για όλη μου τη ζωή, but we re working on it…. Φέτος λοιπόν, μαζί με όλες τις υπόλοιπες αλλαγές που συνέβησαν, έχουμε και μια πρωτιά. Πρώτη φορά θα περάσω τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά μακρυά από τους δικούς μου. Οι λόγοι επαγγελματικοί. Φέτος, αυτές τις ημέρες θα δουλεύω. Κι επειδή ακούστηκε λες και θα με έχουν και θα σκάβω, barman θα είμαι σε ένα μικρό μπαράκι στου Ψυρρή. Δε νομίζω ότι θα περάσω και άσχημα. Απλά είναι η πρώτη φορά που θα λείπω από το γιορτινό τραπέζι, από το αναμμένο τζάκι, ξέρετε όλα αυτά τα χριστουγεννιάτικα clishe…. Η αλήθεια είναι ότι ίσως χρειαζόμουν μια τέτοια ριζική αλλαγή. Δεν θα το μάθουμε εάν δεν το ζήσουμε και αυτό. Όπως και να έχει, αυτή η χρονιά μας αφήνει πίσω με γλυκόπικρα συναισθήματα. Ελπίζω η επόμενη χρονιά να μας επιφυλάσσει καλύτερες εκπλήξεις!

Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα και να έχετε ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος! Με υγεία, χαρά και ευτυχία! Και πάνω απ’ όλα, αισιοδοξία!

Advertisements

Η επιστροφή του «ασώτου»

Νοέμβριος 6, 2009

Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας. Πολλά έγιναν, πολλά ειπώθηκαν, μέρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Κι εγώ εξαφανισμένος απ’ όλους κι απ’ όλα! Απών! Όχι μόνο από το blogging, γενικά μιλάμε τώρα. Η παρουσία μου ήταν καθαρά διακοσμητική. Εγώ ήμουν κάπου αλλού, ανάμεσα στις δικές μου σκέψεις και την λήθη. Μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας. Μέχρι που σήμερα ξύπνησα μια ωραία πρωία και συνειδητοποίησα τι συνέβη. Σας έχει τύχει ποτέ να αισθανθείτε ότι ξαφνικά ξυπνήσατε από έναν λήθαργο; Άσχημο συναίσθημα…. Μέχρι που κάποια στιγμή ξυπνάς, κάτι συμβαίνει μέσα σου, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός που παλεύει να σπάσει τα δεσμά, να βγει στην επιφάνεια.

Φοβήθηκα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά φοβήθηκα. Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι; Και τι αντοχές έχει στο χρόνο; Είμαι αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσω άλλο ένα κατρακύλισμα; Είμαι αρκετά δυνατός να το καταλάβω και να επανέλθω ξανά; Όπως λένε και οι τρύπες σε ένα τραγούδι τους: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός….», αλλά αμέσως μετά λένε: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιατρός….». Για να μπορέσεις να επανέλθεις δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, άλλωστε, εάν ήξερες δεν θα είχε και τόση πλάκα, έτσι δεν είναι; Συνεχίζουμε λοιπόν, μη γνωρίζοντας τίποτα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το παλέψουμε, με όσα όπλα έχουμε στην κατοχή μας. Και προχωράμε. Ή επιλέγουμε να μας σκεπάσει η λήθη και η λησμονιά. Και γινόμαστε ένα κακέκτυπο του παλιού εαυτού μας….

Υ.Γ.  Μου λείψατε, όλοι σας!

 

alive

// <![CDATA[//

Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive and then go do that. Because what the world needs is people who have come alive.

Howard Thurman


What if God was something simpler than one of us….

Σεπτεμβρίου 5, 2009

Αυτές τις ημέρες είχα μια περίεργη συζήτηση με μια φίλη μου. Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων και κάποια στιγμή φτάσαμε και στην περιπλοκότητα που έχουμε θέσει γύρω από τις καθημερινές μας πράξεις και συναναστροφές. Και τις περισσότερες φορές αυτή η περιπλοκότητα έρχεται από μόνη της, χωρίς καν να την σκεφτούμε, μας βγαίνει αυθόρμητα. Κάπου σε αυτό το σημείο της συζήτησης μου ήρθε μια πολύ τρελή ιδέα, που όσο περισσότερο την σκέφτομαι, τόσο πιο σωστή μου φαίνεται….

Πολλές φορές έχουμε προσπαθήσει να συλλάβουμε και να κατανοήσουμε την Θεϊκή παρέμβαση στα πράγματα, το πώς θα μπορούσε να σκέφτεται αυτό το υπέρτατο ον που μας δημιούργησε και που- για όσους πιστεύουν πάντα σε κάποιο ανώτερο ον, είτε το λένε Θεό, είτε Αλλάχ, είτε οπωσδήποτε- κανονίζει τις ζωές μας. Και πάντα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός είναι μια πολύ περίπλοκη οντότητα και η δική μας σκέψη δεν θα μπορέσει ποτέ να την συλλάβει. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τον συλλάβουμε γιατί το μυαλό μας είναι πολύ μικρό για να κατανοήσουμε το πώς δρα και ενεργεί.

What if God was much simpler than us?

Και εξηγούμαι: Δεν θα μπορούσε ο Θεός να έχει την πιο απλή σκέψη και πράξη απ’ όλες; Να σκέφτεται απλά, να ενεργεί απλά, να μην το πολυσκέφτεται, να του είναι εντελώς φυσιολογικό να ακολουθεί την πιο απλή, γρήγορη και εύκολη διαδρομή απ’ όλες; Σκεφτείτε το, η φύση είναι ένα από τα παραδείγματα που θα μπορούσαν να μας ωθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Όλα λειτουργούν ομαλά και παίρνουν την πιο εύκολη τροπή τους. Η ενέργεια πάντα ακολουθεί την οδό που θα σπαταληθεί λιγότερο, τα ζώα θα ενεργήσουν από ένστικτο- καθώς δεν μπορούν να ενεργήσουν και να σκεφτούν λογικά όπως ο άνθρωπος- και θα ακολουθήσουν απλά πράγματα. Γενικά ο κόσμος που μας περιβάλλει θα ακολουθήσει την πιο απλή και εύκολη επιλογή. Εκτός από εμάς!

Ίσως εκεί να κρύβεται το κλειδί. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον Θεό, πολύ απλά γιατί δεν μπορούμε να σκεφτούμε τόσο απλουστευμένα, χωρίς να τα μεγαλοποιήσουμε μέσα στο μυαλό μας και χωρίς να ψάξουμε ένα θέμα από χίλιες δυο μεριές! Σε εμάς ο Θεός έδωσε το δικαίωμα της επιλογής, αλλά μαζί με αυτό μας έδωσε επίσης μυαλό, λογική, σκέψη, κριτική άποψη. Μας έκανε περίπλοκους και “multifunctional”. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να τον κατανοήσουμε, τόσο περισσότερο τα περιπλέκουμε, σκέψη, άποψη, φαντασία και τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από κοντά Του. Μας δημιούργησε ή κάτι συνέβη και βρεθήκαμε ελαττωματικοί, κουβαλώντας ταυτόχρονα μια ευχή και μια κατάρα που την λένε λογική!

Και ακολουθώντας τον τρόπο που ζουν και φέρονται αυτοί που προσπαθούν να «βρεθούν» κοντά στο Θεό, πάλι το ίδιο συμπέρασμα βγάζω…. Είτε τους λένε μοναχούς καλόγερούς, είτε τους λένε Βραχμάνους, είτε Βουδιστές, όλοι αυτοί έχουν επιλέξει μια λιτή ζωή, χωρίς μεγάλες περιπλοκότητες και μεγάλες σκέψεις. Έχουν επιλέξει «το δρόμο του Θεού τους» όποιος και να είναι αυτός. Είναι ένα θέμα που με έχει βάλει σε σκέψεις αυτόν τον καιρό και θα ήθελα πολύ να ακούσω και τις δικές απόψεις επί αυτού.


And you give yourself a way

Αύγουστος 9, 2009

Ακούστε το κομμάτι πρωτού συνεχίσετε!

Κάτι κομμάτια σαν αυτό, είναι που μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίσω. Που αναζωπυρώνουν την ελπίδα που φωλιάζει πολλές φορές μέσα στις στάχτες και που γίνεται και πάλι πυρκαγιά. Ωραίοι και οι U2, αλλά αυτή η διασκευή είναι απίστευτη! Είναι από τα κομμάτια που μου βγάζουν όμορφα και γνώριμα συναισθήματα στον αέρα, που με ηρεμούν. Απαλό, μελωδικό, αλλά εκεί που χρειάζεται να γίνεται δυνατό και δοτικό. Με ταξιδεύει απλά….

And you give yourself a way…

Έτσι δίνω κι εγώ έναν δρόμο στον εαυτό μου και πορεύομαι πάνω σε αυτόν. Τώρα εάν θα είναι ο σωστός ή ο λάθος δεν θα το μάθω παρά μόνον όταν θα τον διαβώ. Με, ή χωρίς εσένα….

Θέλω τόσο πολύ να πάνε όλα καλά! Να ξεχαστώ για λίγο μέσα στις σκέψεις μου και να μην με διακόψει κανένας από αυτήν την περιπλάνηση…. Κάποια στιγμή όλα θα γίνουν! Με, ή χωρίς εσένα….

And I give myself a way! And it’s the right way! The bright way! The “fight” way! The live way! My way!

Περιπλανηθείτε κι εσείς λοιπόν, για λίγο μαζί μου! Να πάμε σε άλλα μέρη, σε άλλες πολιτείες! We will give ourselves, new ways!

Χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό!


Άλλος με τη βάρκα μας;

Αύγουστος 1, 2009

3643444428_187a7810ac_b

Έχω να φανώ εδώ και αρκετό καιρό στα λιμέρια μου….  Και ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή τίποτα το συνταρακτικό δεν έχει συμβεί αυτό το καλοκαίρι… Μάλλον αυτό που λένε, ότι όταν εμείς κάνουμε σχέδια, ο θεός μας βλέπει και γελά, πρέπει να ισχύει. Αυτό το καλοκαίρι το είχα σχεδιάσει λοιπόν κάπως έτσι: «Διακοπές, βόλτες με το αμάξι σε κοντινές και μακρυνές αποστάσεις, καφέ με φιλαράκια, βραδυα σε παραλίες, ηρεμία….»   Αντ’ αυτού, αυτό το καλοκαίρι περιλαμβάνει πολλή δουλειά, κούραση και ύπνο. Μηδέν προσωπική ζωή, μηδέν διακοπές, μηδέν σχέδια για οτιδήποτε. Και δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν άλλον, παρά μόνον τον εαυτό μου γι αυτό. Ένεκα η μετακόμιση. Διαλύω λοιπόν κάθε σχέδιο αυτού του καλοκαιριού για κάτι άλλο. Για να φτιάξω το μέλλον μου. και από τη μία αυτό με κάνει πιο δυνατό, με κάνει οικονομικά σχεδον ανεξάρτητο, να μπορώ να σταθώ  στα πόδια μου, αλλά από την άλλη, ξέρεις και τι θυσίες κάνεις για όλα αυτά. Ποιος ξέρει, ίσως το επόμενο καλοκαίρι να είναι πιο επεισοδιακό και πιο μέσα στον προγραμματισμό που έκανα στις αρχές του…

Από την άλλη ήταν πολύ μεγάλη η ικανοποίηση που αισθάνθηκα, όταν πήγα μόνος μου να ψάξω για το σπίτι που εγώ θα μείνω, που πλήρωσα μόνος μου την προκαταβολή και το ενοίκιο, που όλο αυτό έγινε πράξη με τις δικές μου και μόνο κινήσεις…. όπως θα γίνει και η μετακόμιση. Ίσως βιάζομαι πολύ να ξεπεταχτώ να ξεφύγω, άλλα είναι διαφορετικά όταν ξέρεις ότι μπορείς να πατήσεις πάνω στα δικά σου πόδια και να πορευτείς όπως ακριβώς εσύ επιθυμείς. Όσο για τις διακοπές, ίσως το έχει η μοίρα μου να μην πηγαίνω τα καλοκαίρια, άλλα όταν να πηγαίνω, να τις απολαμβάνω και να τις χαίρομαι ακόμα περισσότερο, γιατι τις εκτιμώ και ξέρω πόσο τις έχω ανάγκη. Στο κάτω κάτω καλή παρέα να υπάρχει και όλα τα άλλα βρίσκονται, μα εποχή θα είναι, μα βουνό, μα θάλασσα.

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που έχουν καταφέρει να κάνουν πραγματικότητα όλα όσα ονειρεύονταν. αισθάνονται μια απίστευτη γαλήνη και ηρεμία και ξέρουν ότι τώρα μπορούν να απολαύσουν αυτά που έχουν καταφέρει, μέχρι να εμφανιστεί μπροστά τους η επόμενη κίνηση, το επόμενο βήμα, το νέο όνειρο που θα κοπιάσουν για να γίνει κι αυτό πραγματικότητα. Φτάνει να έχουν κοπιάσει για να τα καταφέρουν. όταν σου τα δίνουν όλα έτοιμα δεν μαθαίνεις να τα εκτιμάς και πολύ περισσότερο δεν ξέρεις που να βάλεις όριο στα θέλω σου. Πιστεύω σε αυτόν τον τομέα ότι έχω βρει τις ισορροπίες μου. Όπως και να έχει, να μην σας κουράζω….

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχετε, καλές διακοπές εάν έχετε κανονίσει κάτι, κι αν όχι πάλι δεν πειράζει (join the club :P) και γενικά ό,τι κι αν κάνετε, να το κάνετε με την καρδιά σας!

192698-2007 365


Το διαβάζετε με δική σας ευθύνη….

Ιουνίου 12, 2009

Πολύ φοβάμαι ότι οδεύουμε προς την αποτυχία. Σαν είδος, γενικά. Γιατί έχουμε δυσκολέψει τόσο πολύ την δημιουργία αλλά και την διατήρηση των διαπροσωπικών μας σχέσεων, γιατί έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα χαζοκούτι, γιατί προτιμάμε να τα πούμε μέσω msn η facebook και έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε άνθρωποι με σάρκα και οστά. Γιατί οι εκφάνσεις του προσώπου μας έχουν μετατραπεί σε emoticons και ξεχάσαμε ακόμα και την ίδια τη χροιά της φωνής μας.

Κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Κάποτε δεν κρυβόμασταν πίσω από τα θέλω και τα πρέπει, κάποτε δεν φορούσαμε αυτές τις τόσο ακριβοθώρητες μάσκες, δεν λέγαμε πράγματα τυπικά, μόνο για να τα πούμε, για να μας ακούσουν. Κάποτε είχαμε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Τώρα πια ξεχάσαμε ακόμα και την γλώσσα που μιλάμε.

Τώρα οι επιθυμίες μας έχουν μπερδευτεί τόσο πολύ με τα πρέπει της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που δε θυμίζει σε τίποτα την πραγματικότητα. Τώρα προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε μέσα από τη λάσπη το χρυσό, τώρα προσπαθούμε να δούμε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από μια χαραμάδα….

Κι όμως, πίσω απ’ όλα αυτά, ακόμα πιστεύω. Ακόμα πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα. Να ζήσουμε σε έναν κόσμο που η πραγματικότητα θα είναι έτσι όπως την βλέπουμε στα όνειρά μας και αυτό που ζούμε τώρα να είναι μια πολύ παλιά ιστορία. Που δεν θα φοβόμαστε να ανοιχτούμε στον διπλανό μας και θα χαμογελάμε για πράγματα που πραγματικά αξίζουν. Για τα ΔΙΚΑ μας θέλω που έγιναν όπως ακριβώς τα επιθυμούσαμε, χωρίς να πρέπει να υπολογίσουμε τα πρέπει των άλλων.

Ότι τελικά, θα βρούμε το δρόμο μας προς το φως…..

Μην με παρεξηγείτε, είναι απλώς μια από τις στιγμές που χάνομαι και γράφω ασυνάρτητες σκέψεις που μπορεί στην ουσία να μην είναι και έτσι όπως τις βλέπω τώρα….  But, that’s me….


Happy 20th Birthday!

Ιουνίου 5, 2009

Φτάσαμε λοιπόν! Η μεγάλη μέρα! Η μέρα που γίνομαι 20 χρονών…. Η Τρίτη δεκαετία της ζωής μου άρχισε να τρέχει. Δεν ξέρω εάν όλοι περνάνε μια φάση στην αρχή κάθε δεκαετίας που αρχίζει να ξεκινάει, αλλά εγώ την πέρασα. Σταματάς πλέον να είσαι ο μικρός, (Εκτός από τα μάτια της μάνας σου :P) και αρχίζουν οι περισσότερες ευθύνες και αρμοδιότητες. Αλλά μαζί με αυτά, αρχίζουν και οι περισσότερες ελευθερίες! Η δεκαετία των 20 είναι από τις καλύτερες που θα περάσουν, θα κάνεις και μεγάλα πράγματα, θα κάνεις και μεγάλες γκάφες γιατί η εμπειρία τώρα χτίζεται. Αλλά όλα αυτά είναι που θα σχηματίσουν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο. Όσο περνούσαν οι μέρες αυτή η σκέψη καλοσχηματιζόταν στο μυαλό μου μέχρι που σήμερα ξύπνησα και κατάλαβα το εξής: Κάθε ηλικία έχει τη δική της χάρη. Βρίσκομαι στα καλύτερά μου και κανένας δε μπορεί να σταματήσει το να περνάω καλά, πέραν εμού. Ας κοιτάξω λοιπόν να το χαρώ, μέχρι σε δέκα χρόνια από τώρα να έρθει η επόμενη δεκαετία και η επόμενη κρίση!

Κλείνοντας σας αφιερώνω και μου αφιερώνω το τραγουδάκι της Ελένης, (ποιο άλλο;) 20 Χρονών. Πόσο δύσκολο, αλλά και πόσο όμορφο να είσαι!

2633997887_d1c4714170

Χρόνια μου πολλά λοιπόν και να είστε πάντα καλά!