A «star», a square and a moonless night blended in memories…

Ιουνίου 17, 2011

Προχωρούσε με βλέμμα απλανές όλη την διαδρομή της παραλιακής. Στην ουσία δεν έβλεπε μπροστά του το πετρόχτιστο πεζοδρόμιο, αλλά την πορεία της ζωής του. Θυμόταν που κάποτε το συγκεκριμένο πλακόστρωτο δεν το προχωρούσε μόνος του. Άλλοτε ήταν με καλή παρέα, τους φίλους του. Άλλοτε με αυτήν…. Τώρα όμως, αυτή τη στιγμή της ζωής του ήταν μόνος του. Περνούσε διάφορα σημεία και πολύ μικρά πράγματα του έφερναν στο μυαλό θύμησες από το παρελθόν που φαινόταν τόσο μακρινό αυτή τη στιγμή. «κι όμως, δεν έχει περάσει και τόσος καιρός από τότε…» τα βήματά του τον έφεραν στην πλατεία που είχε θέα στη μαρίνα από κάτω του και πιο πέρα την απέραντη θάλασσα. Κάθισε στο ίδιο γνώριμο παγκάκι που καθόταν πάντα. Κάτω από το φοίνικα. Ένα απαλό αεράκι απομάκρυνε την υγρασία της θάλασσας και τον ανακούφιζε από την ζέστη του Ιούνη.

Άναψε τσιγάρο. Κάθε ρουφηξιά από αυτό το δηλητήριο τον γυρνούσε και σε μια διαφορετική στιγμή στο πίσω στο χρόνο. Αυτή η πλατεία έχει σφραγίσει στις αναμνήσεις του διαφορετικά συναισθήματα. Πότε ήταν εδώ και έκανε σχέδια για το μέλλον με τους φίλους του; Δεν μπορεί να το προσδιορίσει χρονικά. Του φαίνεται τόσο κοντινό όλο αυτό. «Κι όμως, έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε.» Τότε που καθόταν κι έπινε μπύρες που είχε προμηθευτεί από το πλησιέστερο περίπτερο, μαζί με χαρτάκια και φιλτράκια. Ήταν τότε που μόλις είχε ξεκινήσει τα στριφτά. Θυμάται ότι είχε στρίψει δύο τσιγάρα. Ένα γι αυτόν κι ένα για τον Παντελή. Ο Παντελής του έλεγε τα δικά του, αλλά το δικό του μυαλό έτρεχε αλλού. Παρόλα αυτά, πάντα του άρεσε να ακούει τα προβλήματα των άλλων, να ξεγελιέται και να ξεχνά τα δικά του, τα μεγάλα, τα ΑΛΥΤΑ. Το τσιγάρο του τελειώνει. Ασυναίσθητα, σχεδόν ενστικτωδώς ψάχνει να βρει το φεγγάρι. Όσο περπατούσε για την πλατεία το είχε πετύχει φευγαλέα και γνώριζε ότι είχε πανσέληνο απόψε. Τώρα όμως το φεγγάρι είχε χαθεί πίσω από τα σύννεφα…. Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο. Ο κόσμος γύρω του δεν ταίριαζε με την ψυχολογική του κατάσταση. Ήταν όλοι τους χαρούμενοι, χαμογελαστοί. Τα μικρά παιδιά έπαιζαν και βγάζανε κραυγές χαράς κυνηγώντας το ένα το άλλο. Άλλη μια ρουφηξιά από το τσιγάρο του, άλλο ένα ταξίδι στο παρελθόν. Γύρισε πίσω τότε που ήταν μαζί της. Όχι και πολύ πίσω, δυο ίσως τρεις μήνες πριν. Κάθονταν και πάλι στο ίδιο παγκάκι και κοιτάζανε τον ξάστερο ουρανό. Όπως ήταν έτσι αγκαλιασμένοι, ξαφνικά είδαν ένα αστέρι να πέφτει. Η ερώτησή της ήρθε σχεδόν αυθόρμητα: «πού πάνε τα αστέρια που πέφτουν στη γη;» η πρώτη απάντηση που του ήρθε στο μυαλό ήταν η κυνική που έλεγε πάντα στους φίλους του και τους ξενέρωνε, ότι στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουν για αστέρι που πέφτει δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αστρικά σκουπίδια που μπαίνανε στην ατμόσφαιρα της γης και άφηναν το τελευταίο τους σημάδι στον ουρανό προτού σβήσουν μέσα στη φλεγόμενη ουρά που αφήνουν πίσω τους. Η απάντησή του αυτή τη φορά ήταν πολύ πιο διαφορετική. «Τα αστέρια που πέφτουν στη γη δεν είναι πολύ τυχερά. Φωτίζουν για λίγο χρονικό διάστημα περιμένοντας κάποιον να τα βρει και να εκπληρώσει την ευχή που έχουν μέσα στην καρδιά τους καλά κρυμμένη. Δυστυχώς δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που τα έχουν συναντήσει στο διάβα τους λίγο πριν αργοσβήσουν…». «Και τα αστέρια που πέφτουν στη θάλασσα;». «Αυτά είναι πολύ πιο τυχερά. Με το που πέσουν μέσα στο νερό κρατάνε τη λάμψη τους για πολύ λίγο χρόνο δευτερόλεπτα ίσως! Αλλά είναι αρκετός χρόνος για να προσελκύσουν τα όστρακα που καραδοκούν για μια τέτοια ευκαιρία. Ανοίγουν το καλά θωρακισμένο κέλυφος τους και τα καταπίνουν. Δημιουργούν έτσι μια φωλιά για τα αστέρια κι εκπληρώνουν το σκοπό τους. Αυτά τα τυχερά όστρακα, όταν τα βρει ένας άνθρωπος θαμπώνεται από την ομορφιά του άστρου που κρύβουν μέσα τους. Και συνήθως τα κάνουν δώρο σε αυτούς που αγαπούν…»

 

Έψαξε στην τσέπη του παντελονιού του κι έβγαλε από μέσα το μικρό κουτάκι που φύλαγε μέσα του το ’’άστρο’’ του. Το μαργαριτάρι που κοσμούσε τον υπέροχο λαιμό της ήταν τώρα στα χέρια του. Πάντα του άρεσε η ψευδαίσθηση που έκανε το αόρατο λουρί που ήταν κρεμασμένο κι έκανε το μαργαριτάρι να αιωρείται ανάμεσα στην κόγχη που σχημάτιζε ο υπέροχος λαιμός της. «Φαίνεται δεν ήταν το δικό μας αστέρι τελικά» του είχε πει τόσο ψυχρά και του είχε παραδώσει το μικρό μπλε κουτάκι που κρατούσε το φυλαχτό του γι αυτήν…. Το έβγαλε μέσα από την προστατευτική του θήκη και ετοιμάστηκε να το πετάξει στη θάλασσα. Να μείνει ίσως και για πάντα στην αγκαλιά της και να μην το βρει ποτέ κανένας που δεν θα είναι άξιος να το κρατά. Τέντωσε το χέρι του κι έκανε κίνηση να το πετάξει. Μα το αόρατο λουρί έκανε και πάλι το θαύμα του. Δεν το είχε υπολογίσει και παρόλο που είχε βάλει όλη του τη δύναμη να το ρίξει μακριά αυτό μπλέχτηκε μέσα στα δάχτυλά του. Έμεινε να το κοιτάζει έτσι μπλεγμένο όπως ήταν μέσα στα δάχτυλά του. Δάκρυσε και μια σταγόνα έπεσε πάνω στην πολύτιμη μπίλια που κρατούσε ανάμεσα στη χούφτα του.

Το έβαλε μέσα στην μικρή μπλε θήκη του και ξεκίνησε και πάλι για το δρόμο του γυρισμού. Μια πιο δυνατή ριπή αέρα τον διαπέρασε και γέμισε τα πνευμόνια του οξυγόνο. Το φεγγάρι είχε και πάλι κάνει την εμφάνισή του. Κάτι καινούριο είχε πάρει μέσα του το αίσθημα της απελπισίας. Ήταν η ελπίδα. Παρόλα αυτά, δεν ξέχασε ότι αυτή τη γλυκιά νύχτα του Ιούνη, εξακολουθούσε να είναι και να αισθάνεται μόνος του. Μόνος και αλλούτερος στο όλο σκηνικό της χαρούμενης πλατείας που αποχαιρετούσε για ακόμα μια φορά. «Ίσως την επόμενη φορά που θα ξανάρθω να μην είμαι μόνος μου για μια ακόμα φορά» είπε και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του, μέσα στα φώτα της πόλης και των αμαξιών που φτιάχνανε περίεργα σχέδια σαν πυγολαμπίδες στον αέρα….

 

Μια έμπνευση της στιγμής…
Οι photo είναι από τους: .ashdreamdancer_rus  ,  Johny Selzer
Advertisements

“You must be the change you wish to see in your world”

Ιανουαρίου 24, 2011

 

Το 2011 έχει μπει πλέον για τα καλά. Κι εσύ παρόλα αυτά μπερδεύεσαι και εξακολουθείς στις ημερομηνίες να γράφεις 2010. Είναι αλήθεια ότι θα σου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσεις τη ’’νέα’’ χρονιά, αλλά κάποια στιγμή θα γράψεις την ημερομηνία και θα είναι σωστή. Έτσι γίνεται. Πάντα μας ξενίζει για διάφορους λόγους το οτιδήποτε καινούριο. Υπάρχουν όμως κάποια είδη ’’καινούριων’’ τα οποία μόνο κάτι διαφορετικό δεν σου προσφέρουν. Όπως είναι οι ημερομηνίες. Το 2011 έχει μπει για τα καλά και δεν έχω αισθανθεί ότι κάτι άλλαξε, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Είναι αυτό που λέμε τόσο κυνικά: «Κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι πραγματικές αλλαγές δεν έρχονται απλά συνηθίζοντας μια καινούρια ημερομηνία, ένα καινούριο όνομα. Οι πραγματικές αλλαγές είναι μια επιθυμία που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, να σε κατακλύζει, να αισθάνεσαι ότι σε ολοκληρώνει. Κι αυτό μέχρι εχθές δεν το είχα αισθανθεί. Αν και κάτι πάει να γίνει σήμερα.

Εχθές λοιπόν, έφτασα σε απελπιστικά όρια για τον εαυτό μου. Ένοιωσα ότι έπιασα συναισθηματικό και ψυχολογικό πάτο. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν να το παραδεχτώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Βλέπετε πάντα σε τέτοιου είδους πράγματα έχω μια αμυντική ασπίδα που όλα τα ’’βέλη’’ της καθημερινότητας βρίσκουν ένα εμπόδιο και σταματούν από το να εισχωρήσουν πιο μέσα και να με σημαδέψουν. Εχθές όμως αυτή η ασπίδα απέκτησε ένα ράγισμα, και μέσα από αυτό βρήκαν δρόμο και ελεύθερο πεδίο όλα τα βέλη και με χτύπησαν κατάστηθα. Με λάβωσαν. Πόνεσα πολύ, δεν θα το αρνηθώ. Αλλά μέσα από αυτά τα χτυπήματα ήρθε και η αλλαγή. Έστω και αρνητική, ήταν μια αλλαγή. Κι επειδή ο πόνος ήταν πραγματικός και προερχόταν από μέσα μου, έφερε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω και να μην επιστρέψω ξανά τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις να με επηρεάσουν τόσο πολύ όσο εχθές. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα είναι μια τελείως διαφορετική ημέρα από την προηγούμενη. Φτάνει να το θελήσουμε εμείς. Κι εγώ πλέον το θέλω.

Έχοντας θέσει λοιπόν καινούριους στόχους, διαφορετικούς από πριν προχωρώ. Δεν είμαι σίγουρος ούτε στο ελάχιστο εάν είναι σωστοί ή όχι, απλά ξέρω ότι σήμερα με κάνουν να αισθάνομαι διαφορετικός, αλλαγμένος, καλύτερος. Κι αυτό για την ώρα μου αρκεί. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το αύριο, μπορώ όμως να επιχειρήσω να μαντέψω. Και ποιος ξέρει; Ίσως αύριο έρθει μια πιο ηλιόλουστη ημέρα, μια ακόμα πιο καθοριστική απόφαση, μια ακόμα αλλαγή. Αλλά μέχρι αύριο έχουμε ακόμα μια μέρα να περάσουμε. Και δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν αγγαρεία, αλλά σαν ευλογία. Και σήμερα αποφάσισα να δω από αυτήν την οπτική την ημέρα. Κι όχι όπως εχθές. Τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει το αύριο….

Η.Θ.


You don’t have to be a Picasso for being happy!

Ιουνίου 2, 2010

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2010. Ένα κλασικό καλοκαιριάτικο πρωινό. Ξύπνησα, έφτιαξα καφεδάκι κι έκατσα στον υπολογιστή να κοιτάξω μηνύματα και νέα. Νέα από παλιούς, από νέους φίλους, όμορφα, άσχημα νέα, νέα ουδέτερα και αδιάφορα. Και κάπου εκεί μέσα, σε όλα αυτά, μερικές φορές βγαίνει ο χειρότερος μου εαυτός, κι άλλες φορές υπάρχει κάτι τόσο οικείο, τόσο κοντινό μου. Που θυμίζει τις δικές μου σκέψεις και αγωνίες, τα δικά μου άγχη για την καθημερινότητα. Και καθησυχάζομαι. Λέω «δεν είμαι μόνος μου…».

Εδώ και δύο χρόνια περνάω μια από τις πιο δύσκολες φάσεις στη ζωή μου. Οκ, δεν έχω ζήσει και πολλά ακόμη, αλλά, αυτά τα δύο χρόνια σε σύγκριση με ό,τι έχω περάσει στα προηγούμενα 19 χρόνια είναι λες και κάποιος έχει χρησιμοποιήσει το win zip και τα έχει συμπυκνώσει! Αβέβαιο μέλλον, άστατο παρόν, κι ένα παρελθόν άστα να πάνε. Και παρόλα αυτά δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον προσπαθώ να μην παραπονιέμαι. Δεν είναι και τόσο εύκολο βλέπετε. Μου φαίνεται λες και η διαδρομή που έχω ακολουθήσει θα με βγάλει σε κάτι πολύ καλό, κάτι πολύ όμορφο και αισιόδοξο, αλλά όλα αυτά στο τέλος της διαδρομής. Και το ενδιάμεσο έχει τόσα πολλά τείχη να σπάσω και να προσπεράσω. Και κάθε φορά που σπάω ένα τείχος και ελπίζω να είναι το τελευταίο, εμφανίζεται μπροστά μου ακόμα ένα, ακόμα πιο δυνατό, ακόμα πιο άθραυστο. Αλλά ακόμα και τότε δεν χάνω την καλή μου διάθεση κι ελπίζω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μπροστά σε ένα φαινομενικά απροσπέλαστο τείχος. Το οποίο παρόλα αυτά έχει στην άκρη του μια πολύ μικρή ρωγμή. Και πρέπει είτε να γίνω ποντίκι και να την περάσω, είτε να χτυπάω συνεχώς πάνω σε αυτή τη ρωγμή, μπας και ανοίξω ένα περασματάκι….

Και μην νομίζετε ότι ζητάω και πολλά. Για ένα μέρος το οποίο ήδη υπάρχει αλλά είναι στον αέρα για να στεγάσω τα όνειρα και τις ελπίδες μου για το αύριο. Ένα μέρος όπου έχω ζήσει κι έχω τόσες πολλές όμορφες αναμνήσεις το οποίο είναι στο μεταίχμιο και κρέμεται από μια τόση δα κλωστή. Γι αυτό πασχίζω κι εγώ και η οικογένειά μου. Κι αν εγώ στεναχωριέμαι για το ότι θα χάσω το σπίτι μου, το ’’καταφύγιό’’ μου, οι γονείς μου στεναχωριούνται γιατί θα χάσουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής εν μία νυκτί. Και για εμένα, οκ σε τελική ανάλυση δεν τρέχει και τίποτα, έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου να αποδείξω στους γύρω μου και προπάντων σε εμένα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κι εν μέρει το έχω αποδείξει στον εαυτό μου.

Αλλά αυτό που έχει σφηνωθεί σαν ένα αγκάθι στο κορμί μου, είναι το ότι οι δικοί μου στεναχωριούνται για το λάθος πράγμα περισσότερο απ’ όλα. Για το ότι δεν θα μας αφήσουν εμένα και τον αδερφό μου με τα κατάλληλα εφόδια, ότι θα μας αφήσουν ξεκρέμαστους σε ένα τόσο αβέβαιο και ’’σκοτεινό’’ μέλλον. Και βάζουν σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι αυτοί είναι που χάνουν τα πάντα. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί έχουν πάψει να σκέφτονται σαν μονάδες και σκέφτονται σαν γονείς κι ότι δεν μπορώ να τους καταλάβω γιατί ακόμα δεν έχω γίνει κι εγώ γονέας. Αλλά εγώ ξέρω ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, μπορώ να το παλέψω κι αυτό κάνω τόσα χρόνια, περισσότερο για να είμαι σε θέση να λέω στον εαυτό μου ότι ό,τι κι αν συμβεί στο μέλλον εγώ μπορώ να βασίζομαι σε εμένα.

Ό,τι ήταν να μου δώσουν μου το έχουν ήδη δώσει και με το παραπάνω. Σωστή παιδεία, τρόπο σκέψης, ένα κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, την πραγματική εικόνα της ζωής με πολύ μικρές στρεβλώσεις, ασφάλεια, όσο την χρειαζόμουν πιο μικρός και πάνω απ’ όλα αγάπη. Ο καθένας τους με τον δικό του τρόπο που μπορεί μικρός να μην τον καταλάβαινα και τόσο πολύ, αλλά, πλέον είναι ολοφάνερο στα μάτια μου. Ελπίζω στο μέλλον να τους μοιάσω στο ελάχιστο. Γιατί τότε θα είμαι πολύ ολοκληρωμένο άτομο κι ενδεχομένως ευχαριστημένο με τον εαυτό μου….

Και μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και στην ανακατωσούρα του μυαλού έχω και μια δική μου ζωή να ζήσω. Σχολή, δουλεία, kayak, φίλους, φίλες, γκόμενες και ιστορίες για αγρίους. Και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω όλα έως ένα βαθμό. Αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει, έστω και ασυνείδητα όλο αυτό το υπόβαθρο που περιέγραψα παραπάνω. Και πάλι όμως δεν παραπονιέμαι, γιατί σε τελική ανάλυση, τα λάθη μας, τα πάθη μας και οι δυσκολίες της ζωής είναι αυτά που μας σφυρηλατούν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Όρεξη να έχεις να παλεύεις.

Για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όμως σε όλα αυτά, πρέπει να ανακαλύψεις διάφορους και ευφάνταστους τρόπους να δραπετεύσεις έστω και για λίγο απ’ όλη αυτή τη πεζή και –θα τολμούσα να πω- μίζερη πραγματικότητα. Χρειάζομαι λίγο και το παραμύθι στη ζωή. Προσωπικά μου αρέσει να με ’’παραμυθιάζουν’’ και λίγο, να ξεχνιέμαι σε έναν φανταστικό κόσμο. Ένα καλό βιβλίο, μια ταινία, διάφοροι τρόποι να δραπετεύσεις. Εδώ και λίγο καιρό, κι ενώ έψαχνα μέσα σε σημειώσεις λογιστικής για μια φίλη μου, έπεσα πάνω σε κάτι σχέδια που είχα φτιάξει εδώ και αρκετό καιρό. Όταν τα είδε εκείνη ενθουσιάστηκε και με σιχτίριζε που έχω ένα τέτοιο ταλέντο και δεν το εξασκώ. Με έβαλε σε σκέψεις λοιπόν και κάθισα και το εψαξα λίγο παραπάνω.

Ένα από τα αρχικά σχέδια ήταν ο Donald, και δεν έδωσα και πολλή βάση γιατί μου φάνηκε σχετικά εύκολο να το φτιάξω αλλά αυτή επέμενε ότι δεν είναι κάτι που το κάνει ο οποιοσδήποτε. Οπότε κι εγώ κάθισα και προσπάθησα κάτι πιο εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό.

Κι έτσι ανακάλυψα άλλον έναν ευφάνταστο και άκρως παραμυθιαστικό τρόπο να ξεφεύγω από την καθημερινότητα που ίσως να τον είχα υποτιμήσει και λίγο. Ποιος ξέρει; Θα δείξει.

Όπως και να έχει, όποια βάρη και σκοτούρες κι αν κρύβω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, εγώ εξακολουθώ να έχω μια συγκρατημένη μεν, αισιοδοξία δε για το τι πρόκειται να μου συμβεί στο μέλλον. Και ίσως αυτό είναι που με σώζει ακόμα και δεν τα έχω ρίξει όλα στο βρόντο. Άλλωστε κάτι αντίθετο από αυτό που είμαι τώρα, νομίζω δεν είναι και μέρος του χαρακτήρα μου.

Υ.Γ. Ο μικρός που ξεκίνησε πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια να γράφει τις ανησυχίες του μεγάλωσε και διανύει ήδη την τρίτη δεκαετία της ζωής του! Το Σάββατο γίνομαι officially 21! Κι εύχομαι να είναι το black jack της ζωής μου!

Υ.Γ.2 Ελπίζω όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα παραπάνω κείμενο να μην κουράστηκαν με την μακρηγορία μου.


Η επιστροφή του «ασώτου»

Νοέμβριος 6, 2009

Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας. Πολλά έγιναν, πολλά ειπώθηκαν, μέρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Κι εγώ εξαφανισμένος απ’ όλους κι απ’ όλα! Απών! Όχι μόνο από το blogging, γενικά μιλάμε τώρα. Η παρουσία μου ήταν καθαρά διακοσμητική. Εγώ ήμουν κάπου αλλού, ανάμεσα στις δικές μου σκέψεις και την λήθη. Μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας. Μέχρι που σήμερα ξύπνησα μια ωραία πρωία και συνειδητοποίησα τι συνέβη. Σας έχει τύχει ποτέ να αισθανθείτε ότι ξαφνικά ξυπνήσατε από έναν λήθαργο; Άσχημο συναίσθημα…. Μέχρι που κάποια στιγμή ξυπνάς, κάτι συμβαίνει μέσα σου, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός που παλεύει να σπάσει τα δεσμά, να βγει στην επιφάνεια.

Φοβήθηκα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά φοβήθηκα. Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι; Και τι αντοχές έχει στο χρόνο; Είμαι αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσω άλλο ένα κατρακύλισμα; Είμαι αρκετά δυνατός να το καταλάβω και να επανέλθω ξανά; Όπως λένε και οι τρύπες σε ένα τραγούδι τους: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός….», αλλά αμέσως μετά λένε: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιατρός….». Για να μπορέσεις να επανέλθεις δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, άλλωστε, εάν ήξερες δεν θα είχε και τόση πλάκα, έτσι δεν είναι; Συνεχίζουμε λοιπόν, μη γνωρίζοντας τίποτα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το παλέψουμε, με όσα όπλα έχουμε στην κατοχή μας. Και προχωράμε. Ή επιλέγουμε να μας σκεπάσει η λήθη και η λησμονιά. Και γινόμαστε ένα κακέκτυπο του παλιού εαυτού μας….

Υ.Γ.  Μου λείψατε, όλοι σας!

 

alive

// <![CDATA[//

Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive and then go do that. Because what the world needs is people who have come alive.

Howard Thurman


And you give yourself a way

Αύγουστος 9, 2009

Ακούστε το κομμάτι πρωτού συνεχίσετε!

Κάτι κομμάτια σαν αυτό, είναι που μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίσω. Που αναζωπυρώνουν την ελπίδα που φωλιάζει πολλές φορές μέσα στις στάχτες και που γίνεται και πάλι πυρκαγιά. Ωραίοι και οι U2, αλλά αυτή η διασκευή είναι απίστευτη! Είναι από τα κομμάτια που μου βγάζουν όμορφα και γνώριμα συναισθήματα στον αέρα, που με ηρεμούν. Απαλό, μελωδικό, αλλά εκεί που χρειάζεται να γίνεται δυνατό και δοτικό. Με ταξιδεύει απλά….

And you give yourself a way…

Έτσι δίνω κι εγώ έναν δρόμο στον εαυτό μου και πορεύομαι πάνω σε αυτόν. Τώρα εάν θα είναι ο σωστός ή ο λάθος δεν θα το μάθω παρά μόνον όταν θα τον διαβώ. Με, ή χωρίς εσένα….

Θέλω τόσο πολύ να πάνε όλα καλά! Να ξεχαστώ για λίγο μέσα στις σκέψεις μου και να μην με διακόψει κανένας από αυτήν την περιπλάνηση…. Κάποια στιγμή όλα θα γίνουν! Με, ή χωρίς εσένα….

And I give myself a way! And it’s the right way! The bright way! The “fight” way! The live way! My way!

Περιπλανηθείτε κι εσείς λοιπόν, για λίγο μαζί μου! Να πάμε σε άλλα μέρη, σε άλλες πολιτείες! We will give ourselves, new ways!

Χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό!


Let yourself tuned up to the rhythms of life!

Μαΐου 10, 2009

359513304_e2648bb2b1

Σκεφτείτε το mp3 σας. Την χωρητικότητα, την ποικιλία και τις δυνατότητες που έχει. Και μετά σκεφτείτε και τη ζωή σας. Είναι παράλογο να συγκρίνω τη ζωή με την λίστα και τις δυνατότητες ενός mp3? Maybe, but think about it. Το δικό μου mp3 είναι ένα Samsung YP-K5, με χωρητικότητα 4GB. Είναι αυτό που με μια κίνηση μετατρέπεται σε στερεοφωνικό καθώς έχει ενσωματωμένο ηχείο με πολύ καλή ποιότητα ήχου. Και μέσα σε αυτό το μαγικό κουτάκι έχω κάθε λογής τραγούδια μπορεί να κατεβάσει ο νους σου. Χαρούμενα τραγούδια, γεμάτα αισιοδοξία, στενάχωρα τραγούδια, σοβαρά, έντεχνα, λαϊκά, pop, ελληνικά, ξένα, σχεδόν τα πάντα. Όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν καθημερινά. Σοβαροί, αστείοι, οικείοι, φίλοι, εχθροί, άνθρωποι που λες τα τυπικά, άνθρωποι που ανοίγεσαι…. Δεν σου αρέσει ένα τραγούδι; Το αλλάζεις. Όπως ακριβώς και τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, μπορείς να αλλάξεις περιβάλλον σχεδόν όποτε το θελήσεις εσύ. Ένα κομμάτι μπορεί να σου φτιάξει ή να σου ρίξει τη διάθεση με το που ακούσεις, όπως κάνουν και τα πρόσωπα γύρω μας. Ένα όμορφο νέο, μια αστεία ιστορία, ένα κακό μαντάτο. Θέλεις να ακούσεις κάτι δυνατό; Βάζεις ένα rock τραγούδι και αρχίζεις να πάλλεσαι στους ρυθμούς του μπάσου και της ηλεκτρικής κιθάρας, θέλεις να ακούσεις κάτι πιο χαλαρό; Βάζεις ένα χαλαρωτικό chill out, ίσως και λίγο ταξιδευτικό….  Άλλες φορές πάλι δεν ξέρεις πως ακριβώς θα σου τα φέρει η ζωή, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, η επόμενη εξέλιξη και ίσως αυτό είναι που περιμένεις και ανυπομονείς να δεις. Όπως και η Shuffle επιλογή του mp3 (και πιστέψτε με όταν σας λέω ότι το mp3 μου, has a will of its own…). Τέλος, μπορεί να κολλάμε μέρες ολόκληρες με μια μελωδία, με ένα στίχο με κάτι που θα μας κάνει κλικ σε ένα τραγούδι- όπως κολλάμε και σε γεγονότα σταθμούς στη ζωή μας- αλλά αναπάντεχα κάποια στιγμή θα αναζητήσουμε άλλο κομμάτι από τι λίστα, μας, ίσως πιο χαρούμενο, ίσως πιο λυπητερό, ίσως πιο ταιριαστό με την ψυχολογική μας κατάσταση, μα πάντα θα προχωράμε….  Για τα καλά και τα κακά, για τα άσχημα και τα όμορφα που θα μας συμβούν σε αυτήν την playlist, την playlist της ζωής, έχουμε διδαχθεί κάποια πράγματα από το mp3 μας και μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για το δική μας ευτυχία….


I am too old for that stuff! :P

Απρίλιος 27, 2009

2009-04-23_071841

Επιστροφή και πάλι λοιπόν στην Αθήνα μετά από δυο εβδομάδες στα πάτρια εδάφη, μακρυά από internet, φοιτητική ’’ρουτίνα’’ και τα διάφορα συναφή. Αυτές οι δύο εβδομάδες κύλησαν, θα μπορούσα να πω, πολύ γρήγορα. Καφεδάκι με καλούς φίλους, βόλτες με το αμάξι, ξεκαθαρίσματα παλιών λογαριασμών…. Άρχισε να φτιάχνει και ο καιρός και να θυμίζει και πάλι καλοκαίρι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων). Σε γενικά πλαίσια εάν θα μου έλεγαν να χαρακτηρίσω αυτές τις δεκαπέντε μέρες που πέρασα, οι πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός θα ήταν: Ήσυχα.

Παρόλα αυτά μέσα σε αυτές τις μέρες παρατήρησα μερικά πράγματα. Ίσως φταίει το ότι επέστρεψα σε ένα μέρος όπου έχω αρκετές αναμνήσεις και μια συγκεκριμένη καθημερινότητα που είχα τότε σε σύγκριση με τώρα. Είδα ότι έχω αλλάξει. Τόσο στον τρόπο σκέψης, όσο και στον τρόπο αντίδρασης σε πολλά θέματα. Και δεν έχω αλλάξει μόνο εγώ. Και οι γύρω μου. Προφανώς είναι αυτό που λέμε τόσο σαρκαστικά αλλά αναρωτιέμαι πόσο καλά το καταλαβαίνουμε, αυτό το: «Μεγαλώνουμε σιγά σιγά» Αλλάζουν τα θέλω μας, οι συνήθειες μας, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα. Είναι και αυτά τα 20 που κοντοζυγώνουν σε ένα μήνα περίπου…. Άκουγα λίγο μεγαλύτερους μου να το συζητάνε και πάντα μου φαινόταν περίεργο το πόσο μεγάλο θέμα το έκαναν. Αλλά ίσως τελικά να είχαν και δίκιο. Μπορεί ακόμα να φαίνομαι μικρός για αρκετούς από εσάς εδώ μέσα αλλά συνειδητοποιώ ότι πλέον δεν είμαι το σκατό που ξεκίνησε να γράφει πριν από δυόμισι χρόνια τις σκοτούρες και το άγχος εκείνης της περιόδου. Άνθρωποι γύρω μου άρχισαν να έχουν κάποιες απαιτήσεις από εμένα, εγώ άρχισα να έχω διαφορετικές απαιτήσεις από τον εαυτό μου και ξέρω ότι αυτά τα χρόνια που πέρασαν, πέρασαν ανεπιστρεπτί. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημα χρόνια, αλλά πάντα θα αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να ΜΗΝ κάνεις μερικά πράγματα από τόσο νωρίς. Είναι μια ηλικία στη ζωή σου που βιάζεσαι να μεγαλώσεις, να τα εξερευνήσεις όλα, να τα ζήσεις όλα. Και τότε ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση. Μέχρι να έρθει η στιγμή που λες ότι δεν θέλεις να μεγαλώσεις άλλο, θέλεις να κολλήσεις στα 20! Αλλά κι αυτό δεν γίνεται. Οπότε, you have to get used to it. Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις είναι να μην προτρέχεις και να αφήσεις τα πράγματα να κυλήσουν όπως έχουν. Πιστεύω πως έχω κατακτήσει αρκετά πράγματα μέχρι τώρα για τα οποία είμαι περήφανος και δεν θα τα άλλαζα με τίποτα. Και ίσως και κάποια άλλα που να μην τα πραγματοποιούν όλοι οι εικοσάχρονοι της εποχής μου. 20’es crisis? Maybe….

Όπως και να έχει όσο μεγαλώνουμε αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. Εξελισσόμαστε είτε για το καλύτερο είτε για το χειρότερο. Στην τελική ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα να το κρίνουμε αυτό. Αλλά πιστεύω πως είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Νομίζω πως το έχω αναφέρει ξανά σε post μου, αλλά μπορεί να βλέπω αυτά που γράφω τώρα σε καμιά πεντάρα χρόνια και να λέω: «Τι μαλακίες έγραφα τότε;» μέχρι τότε όμως, έχουμε καιρό!

Προς το παρόν, χρόνια σας πολλά (αν και λίγο καθυστερημένα) και να περνάτε καλά!

Η.Θ.