An empty cell and the nightmare of Christmas…

Δεκέμβριος 20, 2010

Ανατρέχοντας πίσω στα posts αυτών των ημερών στο blog μου βλέπω ότι κάθε χρόνο κάνω κι από έναν απολογισμό. Άλλες φορές ήταν πολύ εύκολος, άλλες πάλι, πολύ επώδυνος και εξαντλητικός από άποψη ψυχολογική. Κάθε χρόνο όμως, έγραφα από κάτι. Παρατηρώ όμως πολλές αλλαγές από τον Δεκέμβρη του 2007 μέχρι και τον τωρινό Δεκέμβρη του 2010. Ο πρώτος ήταν πολύ αισιόδοξος! Είχε έναν πραγματικό απολογισμό μέσα από μια έμπνευση της στιγμής εκείνης που μου βγήκε σαν αντίστροφη μέτρηση. Ο Δεκέμβρης του 08’ ήταν ο χειρότερος που έχω περάσει ποτέ στη ζωή μου. Όχι μόνο σα μήνας, αλλά και σαν εποχή στη ζωή μου γενικά. Πρώτη φορά τότε, όλα στη ζωή μου ήταν τόσο ρευστά. Τόσο αμφίρροπα. Είχα χάσει πραγματικά την γη κάτω από τα πόδια μου. Όχι ότι τώρα πλέον τα πράγματα είναι καλύτερα. Απλά έχω μάθει να πατώ πλέον στα πόδια μου, έχω υπολογίσει και το χειρότερο εφιάλτη μου σαν πραγματικότητα, έχω μάθει εν τέλει να συμβιβάζομαι με διάφορες σκέψεις. Και σε μια συζήτηση που είχα με κάτι φίλους, συνειδητοποίησα ότι η λέξη συμβιβασμός έχει κακή έννοια. Και πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα. Με την κακή έννοια. (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω πάψει να το παλεύω και να αγωνίζομαι…).

Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, όλη αυτή η περίοδος με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το μόνο που με πιάνει, είναι κάπου κάπου μια νοσταλγικότητα του πρώτου απολογισμού του πρώτου ψηφιακού Δεκέμβρη μου. Αλλά και πάλι λέω: «Θα έρθουν καλύτεροι Δεκέμβρηδες».

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω από πολύ απλά πράγματα. Θυμάμαι ότι το πρώτο έτος που έφυγα σαν φοιτητής, είχα γυρίσει απροειδοποίητα στο σπίτι πιο νωρίς από το κανονικό, πρωί όπου έλειπαν όλοι στις δουλείες τους, είχα στολίσει το δέντρο, είχα ανάψει το τζάκι και τους περίμενα να έρθουν. Η έκπληξη και η χαρά τους ήταν εμφανής όταν με είδαν να τους περιμένω σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι. Τότε είχα δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα μου. Της είχα πει ότι κάθε χρόνο, όπου και να βρίσκομαι, πάντα θα αφήνω όλες μου τις υποχρεώσεις και θα βάζω σαν πρώτη προτεραιότητα να στολίζω εγώ το δέντρο στο σπίτι. Είχε συγκινηθεί και αυτήν την υπόσχεση την έχει κρατήσει η μητέρα μου. Βλέπετε ακόμα τότε ήμουν ρομαντικός στο μυαλό και όλες αυτές οι υποσχέσεις και οι όμορφες αναμνήσεις μου άρεσαν. Ύστερα ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008 κι έκτοτε όλα άλλαξαν για τα καλά….

Το 2009 ξαναστόλισα το δέντρο, αλλά αυτή τη φορά ένοιωθα ένα κενό. Αυτό που κάποτε με γέμιζε χαρά, πλέον είχε γίνει μια θύμηση που ήθελα να ξεχάσω για πάντα στη λήθη….

Και ήρθε και ο Δεκέμβρης του 2010. Ήρθε η μέρα που αθέτησα την υπόσχεσή μου. Το δέντρο φέτος το στόλισε η μητέρα μου. Με μια πίκρα θα μπορούσα να πω. Ίσως γιατί η μητέρα μου περίμενε ακόμα τον ρομαντικό υιό της να της στολίσει το δέντρο και να φέρει στο σπίτι χαρά και γιορτινή ατμόσφαιρα. Και αν και μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τηρήσω την υπόσχεσή μου μερικά Σαββατοκύριακα πριν, παρόλα αυτά δεν το έκανα γιατί θεώρησα ότι θα κορόιδευα τον εαυτό μου, εάν έβαζα το καλό μου χαμόγελο κι έπραττα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ. Και πάνω απ’ όλα έχω αλλάξει εγώ….

Θα ήθελα πολύ να έρθουν οι επόμενες γιορτές και να με βρουν πάλι χαρούμενο και με διάθεση να φέρω εγώ την γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι, αλλά νομίζω ότι αυτό θα πάρει χρόνια να συμβεί. Και πάλι όμως δεν θα ήθελα να δώσω υποσχέσεις ούτε καν προβλέψεις στον εαυτό μου που ανά πάσα στιγμή, μέχρι και το επόμενο δευτερόλεπτο αφότου αναρτήσω αυτό το post μπορεί να ανατραπούν.

Για φέτος λοιπόν, δεν υπάρχει απολογισμός. (Τουλάχιστον όχι για την ώρα). Για φέτος υπάρχει μόνο ένα συμπέρασμα, ένα όχι και τόσο όμορφο συμπέρασμα από όλα αυτά που προείπα. Και κάπου μέσα μου ελπίζω ότι στις επόμενες γιορτές που θα έρθουν δεν θα χρειαστεί να αθετήσω την υπόσχεσή μου αλλά ούτε θα χρειαστεί να φορέσω το καλό μου χαμόγελο και να πράξω κάτι σα να μην συμβαίνει τίποτα, αλλά θα είναι πραγματική παρόρμηση των ημερών, το να φέρω, ή μάλλον να μοιραστώ την χαρά μου με τους γύρω μου.

Εάν δεν τα ξαναπούμε καλές γιορτές να έχετε και ένα ευτυχισμένο νέο έτος!

Advertisements

Se7en truths about me!

Νοέμβριος 23, 2008

2625245895_8ce78b2798

Μετά από πολύ καιρό (δυστυχώς) επιστρέφω στο blogoχωριό. Το τι έχω περάσει αυτές τις ημέρες δε λέγεται…. Έχετε ακούσει ποτέ μια εταιρεία τηλεφωνίας και internet να κινεί μόνη της διαδικασίες διακοπής από την άλλη χωρίς καν να σε ρωτήσει (Δεν μιλάμε να έχουμε βάλει υπογραφές και αιτήσεις, αυτό είναι δεδομένο πως δεν έχει συμβεί…) και να τρέχεις εσύ σαν το Βέγγο και άκρη να μην έχεις βρει εδώ και εβδομάδες; Ε, αυτό συμβαίνει και σε εμένα…. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, έχω ένα blogoπαίχνιδο να παίξω που με προσκάλεσε η Παιδίσκη εδώ και καιρό… Σε αυτό το παιχνίδι πρέπει να πω εφτά πράγματα για τον εαυτό μου που δεν είναι φανερά με γυμνό μάτι. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

1 Δεν μπορώ να κάνω τίποτα και δεν μπορώ να πάω πουθενά χωρίς το mp3 μου. Λατρεύω τη μουσική και τα ταξίδια στα οποία με πάει μέσα στο τραμ, το μετρό, το λεωφορείο ακόμα και το αμάξι. Και νευριάζω απίστευτα όταν είμαι σε έναν από αυτούς τους χώρους και για κάποιο λόγο είμαι αναγκασμένος να ακούσω αυτά που λένε οι γύρω μου ΚΥΡΙΩΣ οι κυράτσες που σχολιάζουν ό,τι περάσει από μπροστά τους και είναι σύνηθες φαινόμενο περισσότερο στα τρόλεϋ που για καλή μου τύχη δεν παίρνω συχνά !

2008-11-23_135207

2 Είμαι αρκετά ανασφαλής για πολλά θέματα στη ζωή μου αλλά τις περισσότερες φορές δεν το δείχνω και προσπαθώ να βγάλω την bright side of life στην επιφάνεια, κάτι που δεν το καταφέρνω πάντα και είναι από αυτές τις φορές που οι φίλοι μου με ρωτούν γιατί είμαι τόσο κατσουφιασμένος και να αλλάξει γρήγορα αυτό γιατί ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΑΕΙ.

2008-11-23_135355


3 Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να μπω σε πρόγραμμα (γενικώς και αορίστως σε πλείστα θέματα) αλλά πάντα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο αυτοσχεδιασμός μου ταιριάζει καλύτερα. (Τουλάχιστον έτσι πιστεύω)

1776628323_cba36ac6c5

4 Δεν μπορώ να ζήσω για πολύ καιρό μακρυά από την θάλασσα. Αρρωσταίνω και την αναζητώ συνέχεια μέσα από φωτογραφίες Video και ό,τι μπορεί να με μεταφέρει εκεί. Είναι ένας περίεργος δεσμός που δεν μπορώ να τον προσδιορίσω γιατί και πως συμβαίνει αυτό. Απλά συμβαίνει και η θάλασσα είναι πολλές φορές η καλύτερη παρέα για μια βόλτα στο Φάληρο…. (Και με απαραίτητο gadget το mp3 μου, μην ξεχνιόμαστε!)

2436660753_fae396de93


5 Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσατε να μου κάνετε είναι να με αδικήσετε προς το δικό σας όφελος. Μπορώ να συγχωρήσω πολλά πράγματα αλλά το να με αδικήσουν είναι από τα πολύ δύσκολα συγχωρούμενα από εμένα παραπτώματα… Γι αυτό προσέξτε! :P

274748989_b5604be3d3


6 Όταν μια από τις πολλές φορές σκέφτομαι το μέλλον (βλέπε προηγούμενο post) δυστυχώς δεν με βλέπω να μένω στην Ελλάδα. Λατρεύω την Ελλάδα σαν τόπο και όλη τη νοοτροπία που έχουμε σαν άνθρωποι στο θέμα διασκέδαση και ζωή αλλά δεν μπορώ με τίποτα την ωφελιμιστική και σταρχιδιστική νοοτροπία που έχουμε σε όλα τα υπόλοιπα θέματα. Πολλές φορές ψάχνω να βρω τρόπο να δραπετεύσω από όλα αυτά. Και όταν γνώρισα τη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης και δράσης των ξένων είδα ότι ίσως είμαι για κάπου αλλού προορισμένος. Αλλά αυτό θα το δείξει το μέλλον…

2611359062_f5e6ef190c

7 Τέλος εδώ και λίγο καιρό έχω ξεκινήσει το κάπνισμα. Κάτι που δεν είναι καθόλου καλό, κάτι το οποίο δεν μου έχει δημιουργήσει καμιά παρενέργεια ή κάποιο στερητικό σύνδρομο καθώς έχω αντέξει και τρεις και τέσσερεις ημέρες χωρίς αυτό. Απλώς το γουστάρω αν και ξέρω ότι κάνω κακό στον εαυτό μου… Μαλακία μου αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει…

2008-11-23_140232

Αυτές ήταν οι εφτά συνταρακτικές αλήθειες για εμένα. Επειδή έχει περάσει αρκετός καιρός και προφανώς όλοι θα το έχετε παίξει προσκαλώ όποιον θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι…


Αγαπημένες Μουσικές Περιπλανήσεις!

Μαρτίου 7, 2008

Ύστερα από την πρόσκληση του Lockheart για το ποια είναι τα αγαπημένα μας τραγούδια που μιλάνε για αγάπη Παραθέτω πιο κάτω κι εγώ τα τρια πιο αγαπημένα μου ένα από μια Γυναίκα ένα από έναν άνδρα και ένα ακόμα από ένα ντουέτο.

Το πρώτο είναι από την Μαρινελλα. Να μην χαθείς ποτέ από τη ζωή μου. Μπορεί να μην περιέχει την λέξη αγάπη μέσα αλλά δεν μιλάει για τίποτα άλλο αυτό το κομμάτι!

Το δελυτερο είναι το Can’t take my eyes off of you… Όχι από τη Θώδη, αλλά από έναν καταπληκτικό τραγουδιστή τον Andy Williams!

Kαι το τελευταίο κομμάτι από ντουέτο είναι ένα τελικά ερωτικό κομμάτι του οποίου έψαξα τους στίχους για να δω εάν μιλάει όντως για αγάπη καθώς είναι στα Ισπανικά και εγώ δεν ξέρω ούτε μια λέξη… Τελικά ένας τέτοιος ρυθμός και δύο φωνές με τόσο πάθος δεν θα μπορούσαν να μιλάνε για κάτι άλλο!

Δίνω την Σκυτάλη  στη νονά μου, την Μαριλού, τον Άσκαρ, την Αδερφούλα μου και την Παιδίσκη!


Μια σελίδα και ένα τοπίο που παίζουν με τις ισορροπίες μου….

Οκτώβριος 5, 2007

Ξεκινώ να γράψω κάτι στο χαρτί. Προσπαθώ και πάλι να μολύνω με τις λέξεις μου το παρθένο χαρτί. Προσπαθώ αλλά δε μου βγαίνει. Κάτι λείπει. Κάτι με παρεμποδίζει να μπω στα άδυτα της ψυχής μου και από εκεί να βγάλω ότι όμορφο υπάρχει. Συνεχίζω να γράφω, αυτό ακόμα δεν μου αρέσει. Σκίζω απότομα τη σελίδα από το block και την τσαλακώνω με γρήγορες κινήσεις. Τσαλακώνω και σφίγγω με δύναμη. Πολλή δύναμη. Όπως έσφιγγες την καρδιά μου όταν ερχόμουν κοντά σου και μόνο στη σκέψη. Η σκέψη μου τρέχει πιο γρήγορα από εμένα, αυτό έλειπε άλλωστε. Φτάνει για μια ακόμα φορά σε εσένα. Αλλά εσύ έχεις πάψει να μιλάς γι αυτά που θέλω εγώ να ακούσω. Περίεργο, πάντα γι αυτά μιλούσαμε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Λάφυρα της μνήμης, κρατώ όλες αυτές τις συζητήσεις, που μια κακή Σειρήνα φυλάκισε για πάντα μέσα στα υπόγεια του μυαλού. Έμοιαζες με φως τότε, τώρα μοιάζεις με μια απομίμηση του, μια παλιά λυχνία  Τις πταιει; Λάφυρα της μνήμης, όλα όσα ζήσαμε μαζί, γι αυτό το χρονικό διάστημα που καταφέραμε να το κάνουμε αυτό. Η ζωή είναι δύσκολο πράγμα, γι αυτό είναι και τόσο μα τόσο όμορφο. Η ομορφιά είναι αυτό που μας παρακινεί να συνεχίσουμε. Κι εγώ εξακολουθώ να γράφω σε ένα χαρτί που στο τέλος αυτών των σκέψεων θα σκιστεί ξανά….

 

 

 

Επιστροφή μετά από δύο εβδομάδες κοντά και πάλι στα πάτρια εδάφη. Οι ημέρες που πέρασαν είχαν λίγο απ΄ όλα. Παράπονο δεν έχω. Ένας καταιγισμός από νέους ανθρώπου, νέες εμπειρίες νέα όλα! Το σπίτι μου διαμορφώθηκε ακριβώς έτσι όπως ήθελα χωρίς καμία παράλειψη πράγμα που σημαίνει κάτι πολύ βασικό για εμένα: Τώρα πλέον αποφασίζω εγώ για τα περισσότερα πράγματα που ορίζουν εμένα. Και αυτό είναι πολύ βασικό. Και πάνω που έλεγα ότι ποτέ δεν θα χρειαστεί να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω αυτά που άφησα, έρχεται η στιγμή που πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι μου, στο πατρικό μου. Παίρνω το λεωφορείο και το Esquire και περιμένω να περάσει η ώρα. Το mp3 μου να είναι ρυθμισμένο να παίζει τυχαία τραγούδια από μια playlist. Και πριν φτάσουμε την γέφυρα να παίζει το maybe tomorrow από Stereophonics. Και με το που περνάμε πάνω από τη γέφυρα συνειδητοποιώ ότι, this is my home whatever it happens! Και αμέσως μετά παίζει το για ένα tango της Χαρούλας. Τυχαία η επιλογή των τραγουδιών από ένα κύκλωμα που αρχίζω και πιστεύω ότι μερικές φορές επικοινωνεί με τον εγκέφαλο και παίζει με τα συναισθήματά μου! Είχα δύο εβδομάδες να αντικρίσω αυτό το τοπίο, παρόλα αυτά μόλις έφτασα εδώ πέρα αισθάνθηκα να με υποδέχεται με μια χαρά! Τα σύννεφα, ο ήλιος που έδυε, τα κύματα, όλα σα να με περίμεναν. Όπου και να βρεθώ στο μέλλον, σε όποιο μέρος του πλανήτη, όποιον κόσμο και αν γνωρίσω. Να μην ξεχάσω ποτέ, ποτέ, αυτό το αίσθημα πληρότητας και σιγουριάς που μου προσέφερε αυτή η μέρα! Είναι κάτι ανεκτίμητο που δεν πρόκειται να το αποκτήσω για πολλά μέρη σε αυτόν τον άτιμο τον κόσμο! Πολλά θα συναντήσω στο δρόμο μου, πολλά θα αγαπήσω, αλλά κανένα δε θα μου προσφέρει αυτά που μου προσφέρει αυτή η γέφυρα και αυτή η τοποθεσία. Είναι κομμάτι από τη ζωή μου, ή μάλλον καλύτερα είμαι κομμάτι αυτής της γης, όπως και να το κάνεις….

 

 

(Κάτι μου λέει πως αυτά τα δυο post δίνουν το ένα την απάντηση στο άλλο χωρίς να το θέλουν….)                                                                                           Η.Θ.


Η βαλίτσα….

Ιουνίου 11, 2007

Αυτή είναι η απάντησει στην πρόσκληση του ανήσυχου στο νέο blogoπάιχνιδο! Με βάση την παρακάτω φωτογραφία θα πρέπε ινα γράψω αυτό πυο μου έρχεται στο μυαλό εκείνη τη στιγμή! Εγώ έγραψα ένα την ώρα που δέχτηκα την πρόσκληση και ένα τώρα που μου ήρθε όταν το postαρα… Ελπίζω να ευχαριστηθείτε και τα δύο το ίδιο!


Αυτή η βαλίτσα έχει όλα όσα σε θυμίζουν… Θέλω να την ξεφορτωθώ, να μην υπάρχουν θύμισες από εσένα. γιατί σε αγάπησα με όλη μου την καρδιά και την ψυχή και εσύ με πρόδωσες. Μου είχες πει ότι θα μείνουμε για πάντα μαζί εκείνη την ημέρα. Αλλά δεν κρατάς ποτέ τις υποσχέσεις σου. Αλλά εγώ εξακολουθώ να σε αγαπώ. Έχω μαζέψει τα πάντα σε μια βαλίτσα και νοιώθω ότι έχω ξεριζώσει ένα κομμάτι από την καρδιά μου. πόσο θα ήθελα να την ανοίξω, να σε δω μέσα από αυτά γι μια τελευταία φορά… ανοίγω την βαλίτσα και τα βλέπω όλα έτσι όπως τα είχες αφήσει εσύ… δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου και τα παίρνει ο αέρας μακρυά…. Γιατί έφυγες; Τα δάκρυα εξακολουθούν να τρέχουν. Η βαλίτσα όμως κλείνει… Αυτός ο λογαριασμός πρέπει να κλείσει… το ψιλόβροψο που έριχνε τόση ώρα έχει αρχίσει και γίνεται ακόμα πιο δυνατό… τώρα έχει αρχίσει και διαπερνά το παλτό μου…. Γίνεται βαρύ. Κρατάω την βαλίτσα και κατευθύνομαι προς τα αγαπημένα σου μέρη. Κάθε μου βήμα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο… ο αέρας φυσάει κατ ευθείαν από την θάλασσα σα να μου λέει¨ «φύγε!» προσπαθώ και τελικά φτάνω δίπλα από το αγαπημένο σου μέρος…. Βάζω μια τελευταία δύναμη και εκσφενδονίζω την βαλίτσα στα βράχια… η βαλίτσα με μιας ανοίγει και όλα όσα σε θυμίζουν ξεχύνονται στο νερό και τον δυνατό αέρα…. Το πρώτο κύμα παρασέρνει πολλά πράγματα… Τα βράχια τα τσακίζουν! Η καρδιά μου έχει ξεριζωθεί… είμαι ένας άνθρωπος χωρίς καδιά… αισθάνομαι ότι κρυώνω… Τα βράχια έχουν τσακίσει τα περισσότερα πράγματά σου.,… τα νερά τα παρασέρνουν σε απύθμενα βάθη. Η ψυχή και ο νους μου προσπαθούν να τα φτάσουν… ίσως ακόμα δεν είναι αργά! Ίσως μπορέσω να σε σώσω! Αλλά είμαι πολύ βαρύς για να κουνηθώ.. κρυώνω και είμαι βαρύς… κρυώνω και δεν έχω πια καρδιά. Την ξερίζωσες όταν έφυγες. Την πηρές μαζί σου… και τότε το αναπάντεχο… μια μπιζουτιέρα σου έρχεται από τα βάθη των κυμάτων και σπάει σε πολλά κομμάτια πάνω στα βράχια… μέσα από τη μπιζουτιέρα ένα γυάλινο κουτάκι που γλύτωσε την πρόσκρουση και κατευθύνεται κατ ευθείαν πάνω μου…. το πιάνω… έχει κάτι μέσα. Κάτι σαν σημείωμα… δεν το είχα προσέξει πριν αυτό…. Το ανοίγω… Και μέσα, είχε το φως. Την θέρμη, την καρδιά μου… Δύο ήλιοι και ένα σημείωμα… Κάποτε μου χάρισες την καρδιά σου και εγώ δεν την δέχτηκα. Τώρα είναι καιρός να σου τα ανταποδώσω. Σ ευχαριστώ για όσα μου χεις χαρίσει… Αλλά έπρεπε να φύγω… Δεν το επέλεξα εγώ… Ελπίζω να καταλάβεις κάποια μέρα… τα δάκρυά μου τρέχουν και πάλι καυτά… κοιτάζω τριγύρω μου και δεν έχει μείνει τίποτα από τη βαλίτσα… Διάβρωσε τα πάντα, την καρδιά την ψυχή μου και κυρίως τα πράγματά σου… αλλά μια καρδιά μου ξαναδόθηκε. Φοράω τους ήλιους στο λαιμό και είμαι πάλι δυνατός. Πετάω το παλτό μου στην θάλασσα… Δεν το χρειάζομαι πλέον. Δεν κρυώνω… Είμαι ζεστός… τώρα ξέρω. Φεύγω… Μα τώρα ξέρω…

Αυτή η βαλίτσα κρύβει τα πάντα! Τα όνειρα τις ανησυχίες μας! Όλα όσα ζήσαμε μαζί! Μια παρέα, έξι χρόνια! Έξι χρόνια χαράς. Ζήσαμε πολλά μαζί, λύπες χαρές! Και όσο απίστευτο και αν φαίνεται. Όλα χωράνε μέσα σε μια βαλίτσα! Η παραλία θα γίνει το καταφύγιό της! Αρχίζουμε όλοι σκάβουμε έναν μεγάλο λάκκο! Μεγάλη η βαλίτσα βλέπεις! Ο λάκκος άνοιξε. Κι εμείς ανοίγουμε για μια τελευταία φορά την βαλίτσα. Βγάζουμε ο καθένας από ένα αντικείμενο που μας στιγμάτισε περισσότερο. Πολλοί έχουν την ίδια στιγμή έτσι το αντικείμενο σπάει στα δύο και στα τρία ώστε όλοι να πάρουν από ένα. Αυτό, θα είναι το λάφυρό μας λέμε! Και έχουμε δίκιο! Για όλα όσα ζήσαμε και όλα όσα θα ζήσουμε στο μέλλον! Πάντα πορεία στο μέλλον, χωρίς να ξεχνάμε αυτά που περάσαμε στο παρελθόν! Όλοι συμφωνούμε και αρχίζουμε και θάβουμε την βαλίτσα! «Η παραλία θα είναι το νέο σου σπίτι, το νέο σου καταφύγιο!». Τελειώνουμε το θάψιμο και κάθιδροι μπαίνουμε μέσα στη θάλασσα. Να μας αγαλλιάσει, να μας καθαρίσει, να μας εξαγνίσει! Χαιρόμαστε τη ζωή. «Και τα αντικείμενα; Πότε θα τα ξαναπάρουμε;» Ρωτάει αλλά ξέρει την απάντηση. Δεν χρειάζεται να έχεις κάποια αντικείμενα. Οι στιγμές που θα έπρεπε να θυμάσαι έχουν χαραχτεί μέσα στην καρδιά και το μυαλό σου! Και προπάντων μέσα στην ψυχή σου! Όλη η παρέα γινόμαστε μια αγκαλιά! Μένουμε έτσι για αρκετή ώρα! Μετά, μετά πρέπει να χωρίσουμε. Μπορεί να κάνουμε πολύ καιρό να ξαναϊδωθούμε, μα πάντα θα ξέρουμε που να στραφούμε όταν θα χρειαστούμε κάποιον κοντά μας. Κάποιον που συνωμότησε μαζί σου για να θάψετε αυτά που είναι βαθειά ριζωμένα στην καρδιά σου! Όλοι έχουμε ένα κρυφό μυστικό και ένα κομμάτι σε ένα μέρος του σπιτιού μας να μας το υπενθυμίζει! Να γυρνάμε όταν το χρειαζόμαστε! Δεν λέμε τίποτα άλλο, τα άλλα τα έχουν πει τα μάτια. Σε λίγες ώρες θα ταξιδεύουμε για διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας…

Έγω δινω πάσα στην Blogoμανούνα, την αδερφούλα και τον πατέρα, αλλα και σε όλους όσους θέλουν να παίξουν αυτό το παιχνιδάκι!


Η παραλλαγή του blogo-παίχνιδου!

Μαΐου 7, 2007

Πιο κάτω σας παραθέτω τις απαντήσεις μου στο καινούριο παιχνίδι της blogoσφαιρας! Μαριλία ελπίζω να σε κάνω να γελάσεις αρκετά! (Αν και δεν οτ νομίζω) Εγώ΄πάντως έκανα φιλότιμες προσπάθειες!



1Η απόλυτη ευτυχία για εσάς

Να βιώσω την ελευθερία σε όλες τις μορφές της!

2 Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί

Το ξυπνητήρι το οποίο έχει φάει άπειρα σουτ, οπότε πλέον βάζω το στερεοφωνικό για να είμαι σίγουρος ότι θα ξυπνήσω! (Αλλά πολύ θα ήθελα ο λόγος που θα ξυπναγα να ήταν δυο τρεις, μη σου πω και τέσσερεις αιθέριες παρουσίες για να μου ετοιμάσουν και να μου «φτιάξουν» το πρωινό!)

3 Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια

Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε όλη η τρελοπαρέα μαζί και οι απίστευτες εμμμμ…. που κάναμε! (Μήπως έχετε ακουστά τις μαλαστούπες;)

4 Το βασικό γνώρισμα του εαυτού σας

Η ομορφιά μου η εξυπνάδα και πάνω απ όλα η μετριοφροσύνη μου! Για τυχόν απορίες just ask! (Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ αυθόρμητος με ανθρώπους που γνωρίζω καλά!)

5 Το βασικό σας ελάττωμα

Ότι πάντα βάζω κάτι σε πρόγραμμα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας αλλά ποτέ δεν το ακολουθώ! (τουλάχιστον κατά γράμμα!) Επίσης θα μπορούσες να με χαρακτηρίσεις και σπάταλο! (όταν έχω! Τι να κάνω είμαι καπιτάλα του κερατά! :D)

6 Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια

Στα δικά μου; (Όχι βασικά έχω την τάση να συγχωρώ τα λάθη των άλλων και ποτέ τα δικά μου… αλλά μέσα από τ λάθη δεν μαθαίνεις εν τέλει;)

7 Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε;

Don Juan (χωρίς σχόλια!)

8 Το αγαπημένο σας ταξίδι

Στο άπειρο, κι ακόμα παραπέρα! (Οποιοδήποτε ταξίδι είναι καλοδεχούμενο, καλή παρέα να υπάρχει…)

9 Αγαπημένοι σας συγγραφείς

Οι καταραμένοι ποιητές! Ξέρεις κωλόγρια, Ζωή και δεν συμμαζεύεται! (Είναι αρκετοί αυτοί που μου αρέσουν οπότε είναι άσκοπο να σας γράψω τους αγαπημένους μου! Από τον καθένα θα πάρεις και από κάτι!)

10 Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα

Να ξέρει να δείχνει ότι είναι άντρας με τις πράξεις του και όχι με ψευτοαπειλές και ψευτομαγκιές και να μην έχει καμία σχέση με αυτούς που περιγράφει ο «Kοκκινόπουλος!» (Μιλάμε για την Candy!)

11…και σε μια γυναίκα

Να γνωρίζει ότι είναι θηλυκό και να το δείχνει! Με τρελαίνουν αυτού του είδους οι γυναίκες!

12 Αγαπημένος σας συνθέτης

Δεν ξέρω πως τον λένε αλλά υποπτευόμαστε πως είναι ο Kαρβέλας! Γιατί το je ‘t aime βγάζει τραγούδια ποιότητας! Έεεεεεεεεεεεξω απ τα δόντια! (Οτιδήποτε έχει να κάνει με ορχηστρικά και όλα τα εις άκης (Θοδωράκης Χατζιδάκις, Σπανουδάκης και πολλοί άλλοι!)

13 Το τραγούδι που σιγοτραγουδάτε στο ντους

Πειράζει που είμαι και μεγάλη φίρμα πειράζει? Όοοοοοχι δεν πειράζει! Οποιοδήποτε αρκεί να έχω κέφια!

14 ΤΟ βιβλίο που σας σημάδεψε

Το cama sutra και μου άρεσε τόσο πολύ που έβγαλα και λυσσάρι! 😀 (Το κάθε βιβλίο έχει το δικό του τρόπο να σε σημαδέψει… Αλλά αυτό που θα έλεγα ότι με στιγμάτισε αρκετά είναι το 100 χρόνια μοναξιά, ειδικά οι τελευταίες σελίδες άξιζαν πραγματικά το Nobel)

15 Η ταινία που σας σημάδεψε;

Οι νύχτες της china blue! (που την θυμήθηκα αυτή;) Amelie melie! Φοβερές ιδέες για να γίνεις θυσία για τους άλλους και ανακαλύψεις τον έρωτα της ζωής σου μέσα από ένα παραμύθι! (Για εσάς κορίτσια ειδικότερα, και εάν τον ψάχνετε ακόμα τον ιππότη εδώ είμαι εγώ! :D)

16 Ο αγαπημένος σας ζωγράφος

Θα ήταν πολύ κλασσικό να πω ο El Greco ο Πικάσο ο Μιχαήλ Άγγελος αλλά προτιμώ τις απίστευτες ζωγραφιές από τα ξαδερφάκια μου! (Και μην ξεχνάμε τον Bob Ross για να μην νοιώθουν τα δεντράκια «μοναξιά» Θεός συγχωρέστον…)

17 Το αγαπημένο σας χρώμα

Το πορφυρό που ταιριάζει στην βασιλική μου καταγωγή! (Δεν σας το είπα είμαι απόγονος του Ναπολέοντα!) Το μπλε Σε όλες του τις; αποχρώσεις!

18 Ποια θεωρείτε την μεγαλύτερη επιτυχία σας

Την επιβίωση μου! (Οι επιτυχίες τώρα έρχονται!)

19 Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο

Δεν μετανιώνω, που αγάπησα εσένα μόνο, δεν μετανιώνω που μόνο εσένα αγαπώ! Μετανιώνεις για πολλά πράγματα στη ζωή σου, το θέμα είναι να μην κολλάς σε αυτά, να μπορείς να συνεχίσεις! Αυτό κάνω κι εγώ! Keep walking!

20 Το αγαπημένο σας ποτό

Η σουμάδα! Και η πορτοκαλάδα η mple! [Mojito! (Και η vodka η north είναι καλή! Για να μην μιλήσω για την Jose Cuervo Κίτρινη! Depends on the mood!)]

21 Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ όλα

Τις σκουληκαντέρες! (Την αδικία!!!! ίσως αυτό ηνία που συγχωρώ και πιο δύσκολα…)

22 Όταν δεν γράφετε πια είναι η αγαπημένη σας ασχολία

Ο αργαλειός, το πλέξιμο, το βελονάκι, και το scuba diving! (Τι μπορεί να κάνει ένας έφηβος εκτός από το διάβασμα που το κάνει υποχρεωτικά; για φανταστείτε λίγο; Ε αυτά κάνω! :D)

23 Ο μεγαλύτερος φόβος σας

Φοβάμαι μήπως μια μέρα με αφήσουν όλοι………και μείνουν μονοί τους!
(Να με περιορίσουν με οποιαδήποτε μορφή φυλακής! Έχω μια γενική κλειστοφοβία!)

24 Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να λέτε ψέματα

Σε κάθε περίπτωση! Προτιμώ να λέω και να μου λένε την αλήθεια οποιοδήποτε κι αν είναι το κόστος….

25Ποιο είναι το μότο σας

Το ποτό δεν είναι η λύση! Το πολύ ποτό είναι η λύση! Και το don’t worry… be…φτέκι!
(Η ευτυχία θα είναι η εκδίκησή μας!)

26 Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε

Γέρος πλούσιος με τα Ρωσιδάκια να με ταΐζουν coco! (Θα προτιμούσα να πεθάνω αξιοπρεπώς με ό,τι αυτό συνεπάγεται….)

27 Εάν θα συνέβαινε να συναντήσετε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Τους αριθμούς του γιόκερ! Α και αφού είναι παντοδύναμος, εάν μπορεί να φτιάξει μια πέτρα τόοοοοσο μεγάλη και τόοοοοσο βαριά που να μην μπορεί να τη σηκώσει! (What if God was one of us? Υπάρχει και η διασκευή από την ίδια την Morissette που λέει:What if God smoked Cannabis? Για περαιτέρω πληροφορίες just ask!) Θα ήθελα να μάθω τα Θεϊκά κριτήρια με τα οποία καθορίζει το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο…. Γιατί μερικές φορές άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου….

28 Σε ποια κατάσταση βρίσκετε αυτόν τον καιρό….

Σε μόνιμη nirvana! Ο Ghandi θα έσκιζε τα διπλώματά του! (Κούραση ψυχή τε και σώματι…)

29 Ποιοι είναι οι Ήρωές σας σήμερα

H sailormoon! kai o Pikatchu! (Δύσκολη εποχή για ήρωες…. ήρωας είναι ο καθένας μας σήμερα…για πολλούς και διαφορετικούς λόγους! Από τον καθένα ας πάρουμε από κάτι….



Ελπίζω να μην χάσατε πάσα ιδέα για το άτομό μου! 😀