“You must be the change you wish to see in your world”

Ιανουαρίου 24, 2011

 

Το 2011 έχει μπει πλέον για τα καλά. Κι εσύ παρόλα αυτά μπερδεύεσαι και εξακολουθείς στις ημερομηνίες να γράφεις 2010. Είναι αλήθεια ότι θα σου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσεις τη ’’νέα’’ χρονιά, αλλά κάποια στιγμή θα γράψεις την ημερομηνία και θα είναι σωστή. Έτσι γίνεται. Πάντα μας ξενίζει για διάφορους λόγους το οτιδήποτε καινούριο. Υπάρχουν όμως κάποια είδη ’’καινούριων’’ τα οποία μόνο κάτι διαφορετικό δεν σου προσφέρουν. Όπως είναι οι ημερομηνίες. Το 2011 έχει μπει για τα καλά και δεν έχω αισθανθεί ότι κάτι άλλαξε, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Είναι αυτό που λέμε τόσο κυνικά: «Κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι πραγματικές αλλαγές δεν έρχονται απλά συνηθίζοντας μια καινούρια ημερομηνία, ένα καινούριο όνομα. Οι πραγματικές αλλαγές είναι μια επιθυμία που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, να σε κατακλύζει, να αισθάνεσαι ότι σε ολοκληρώνει. Κι αυτό μέχρι εχθές δεν το είχα αισθανθεί. Αν και κάτι πάει να γίνει σήμερα.

Εχθές λοιπόν, έφτασα σε απελπιστικά όρια για τον εαυτό μου. Ένοιωσα ότι έπιασα συναισθηματικό και ψυχολογικό πάτο. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν να το παραδεχτώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Βλέπετε πάντα σε τέτοιου είδους πράγματα έχω μια αμυντική ασπίδα που όλα τα ’’βέλη’’ της καθημερινότητας βρίσκουν ένα εμπόδιο και σταματούν από το να εισχωρήσουν πιο μέσα και να με σημαδέψουν. Εχθές όμως αυτή η ασπίδα απέκτησε ένα ράγισμα, και μέσα από αυτό βρήκαν δρόμο και ελεύθερο πεδίο όλα τα βέλη και με χτύπησαν κατάστηθα. Με λάβωσαν. Πόνεσα πολύ, δεν θα το αρνηθώ. Αλλά μέσα από αυτά τα χτυπήματα ήρθε και η αλλαγή. Έστω και αρνητική, ήταν μια αλλαγή. Κι επειδή ο πόνος ήταν πραγματικός και προερχόταν από μέσα μου, έφερε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω και να μην επιστρέψω ξανά τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις να με επηρεάσουν τόσο πολύ όσο εχθές. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα είναι μια τελείως διαφορετική ημέρα από την προηγούμενη. Φτάνει να το θελήσουμε εμείς. Κι εγώ πλέον το θέλω.

Έχοντας θέσει λοιπόν καινούριους στόχους, διαφορετικούς από πριν προχωρώ. Δεν είμαι σίγουρος ούτε στο ελάχιστο εάν είναι σωστοί ή όχι, απλά ξέρω ότι σήμερα με κάνουν να αισθάνομαι διαφορετικός, αλλαγμένος, καλύτερος. Κι αυτό για την ώρα μου αρκεί. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το αύριο, μπορώ όμως να επιχειρήσω να μαντέψω. Και ποιος ξέρει; Ίσως αύριο έρθει μια πιο ηλιόλουστη ημέρα, μια ακόμα πιο καθοριστική απόφαση, μια ακόμα αλλαγή. Αλλά μέχρι αύριο έχουμε ακόμα μια μέρα να περάσουμε. Και δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν αγγαρεία, αλλά σαν ευλογία. Και σήμερα αποφάσισα να δω από αυτήν την οπτική την ημέρα. Κι όχι όπως εχθές. Τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει το αύριο….

Η.Θ.

Advertisements

An empty cell and the nightmare of Christmas…

Δεκέμβριος 20, 2010

Ανατρέχοντας πίσω στα posts αυτών των ημερών στο blog μου βλέπω ότι κάθε χρόνο κάνω κι από έναν απολογισμό. Άλλες φορές ήταν πολύ εύκολος, άλλες πάλι, πολύ επώδυνος και εξαντλητικός από άποψη ψυχολογική. Κάθε χρόνο όμως, έγραφα από κάτι. Παρατηρώ όμως πολλές αλλαγές από τον Δεκέμβρη του 2007 μέχρι και τον τωρινό Δεκέμβρη του 2010. Ο πρώτος ήταν πολύ αισιόδοξος! Είχε έναν πραγματικό απολογισμό μέσα από μια έμπνευση της στιγμής εκείνης που μου βγήκε σαν αντίστροφη μέτρηση. Ο Δεκέμβρης του 08’ ήταν ο χειρότερος που έχω περάσει ποτέ στη ζωή μου. Όχι μόνο σα μήνας, αλλά και σαν εποχή στη ζωή μου γενικά. Πρώτη φορά τότε, όλα στη ζωή μου ήταν τόσο ρευστά. Τόσο αμφίρροπα. Είχα χάσει πραγματικά την γη κάτω από τα πόδια μου. Όχι ότι τώρα πλέον τα πράγματα είναι καλύτερα. Απλά έχω μάθει να πατώ πλέον στα πόδια μου, έχω υπολογίσει και το χειρότερο εφιάλτη μου σαν πραγματικότητα, έχω μάθει εν τέλει να συμβιβάζομαι με διάφορες σκέψεις. Και σε μια συζήτηση που είχα με κάτι φίλους, συνειδητοποίησα ότι η λέξη συμβιβασμός έχει κακή έννοια. Και πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα. Με την κακή έννοια. (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω πάψει να το παλεύω και να αγωνίζομαι…).

Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, όλη αυτή η περίοδος με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το μόνο που με πιάνει, είναι κάπου κάπου μια νοσταλγικότητα του πρώτου απολογισμού του πρώτου ψηφιακού Δεκέμβρη μου. Αλλά και πάλι λέω: «Θα έρθουν καλύτεροι Δεκέμβρηδες».

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω από πολύ απλά πράγματα. Θυμάμαι ότι το πρώτο έτος που έφυγα σαν φοιτητής, είχα γυρίσει απροειδοποίητα στο σπίτι πιο νωρίς από το κανονικό, πρωί όπου έλειπαν όλοι στις δουλείες τους, είχα στολίσει το δέντρο, είχα ανάψει το τζάκι και τους περίμενα να έρθουν. Η έκπληξη και η χαρά τους ήταν εμφανής όταν με είδαν να τους περιμένω σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι. Τότε είχα δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα μου. Της είχα πει ότι κάθε χρόνο, όπου και να βρίσκομαι, πάντα θα αφήνω όλες μου τις υποχρεώσεις και θα βάζω σαν πρώτη προτεραιότητα να στολίζω εγώ το δέντρο στο σπίτι. Είχε συγκινηθεί και αυτήν την υπόσχεση την έχει κρατήσει η μητέρα μου. Βλέπετε ακόμα τότε ήμουν ρομαντικός στο μυαλό και όλες αυτές οι υποσχέσεις και οι όμορφες αναμνήσεις μου άρεσαν. Ύστερα ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008 κι έκτοτε όλα άλλαξαν για τα καλά….

Το 2009 ξαναστόλισα το δέντρο, αλλά αυτή τη φορά ένοιωθα ένα κενό. Αυτό που κάποτε με γέμιζε χαρά, πλέον είχε γίνει μια θύμηση που ήθελα να ξεχάσω για πάντα στη λήθη….

Και ήρθε και ο Δεκέμβρης του 2010. Ήρθε η μέρα που αθέτησα την υπόσχεσή μου. Το δέντρο φέτος το στόλισε η μητέρα μου. Με μια πίκρα θα μπορούσα να πω. Ίσως γιατί η μητέρα μου περίμενε ακόμα τον ρομαντικό υιό της να της στολίσει το δέντρο και να φέρει στο σπίτι χαρά και γιορτινή ατμόσφαιρα. Και αν και μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τηρήσω την υπόσχεσή μου μερικά Σαββατοκύριακα πριν, παρόλα αυτά δεν το έκανα γιατί θεώρησα ότι θα κορόιδευα τον εαυτό μου, εάν έβαζα το καλό μου χαμόγελο κι έπραττα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ. Και πάνω απ’ όλα έχω αλλάξει εγώ….

Θα ήθελα πολύ να έρθουν οι επόμενες γιορτές και να με βρουν πάλι χαρούμενο και με διάθεση να φέρω εγώ την γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι, αλλά νομίζω ότι αυτό θα πάρει χρόνια να συμβεί. Και πάλι όμως δεν θα ήθελα να δώσω υποσχέσεις ούτε καν προβλέψεις στον εαυτό μου που ανά πάσα στιγμή, μέχρι και το επόμενο δευτερόλεπτο αφότου αναρτήσω αυτό το post μπορεί να ανατραπούν.

Για φέτος λοιπόν, δεν υπάρχει απολογισμός. (Τουλάχιστον όχι για την ώρα). Για φέτος υπάρχει μόνο ένα συμπέρασμα, ένα όχι και τόσο όμορφο συμπέρασμα από όλα αυτά που προείπα. Και κάπου μέσα μου ελπίζω ότι στις επόμενες γιορτές που θα έρθουν δεν θα χρειαστεί να αθετήσω την υπόσχεσή μου αλλά ούτε θα χρειαστεί να φορέσω το καλό μου χαμόγελο και να πράξω κάτι σα να μην συμβαίνει τίποτα, αλλά θα είναι πραγματική παρόρμηση των ημερών, το να φέρω, ή μάλλον να μοιραστώ την χαρά μου με τους γύρω μου.

Εάν δεν τα ξαναπούμε καλές γιορτές να έχετε και ένα ευτυχισμένο νέο έτος!


Είμαι ο ένας από τους δύο…

Νοέμβριος 9, 2010

Ποιος θα μου το έλεγε, ότι οι δημοτικές εκλογές θα ήταν το έναυσμα για να γράψω κάτι μετά από τόσους μήνες;

Έκανα μια βόλτα σήμερα στον Πειραιά και ο κόσμος ήταν γεμάτος με φυλλάδια από τους υποψήφιους-και πολλά υποσχόμενους- δημοτικούς συμβούλους, δημάρχους, νομάρχες και πάει λέγοντας. Αυτό που μου έκανε όμως περισσότερη εντύπωση είναι ότι τα περισσότερα πρόσωπα κάπου τα είχα ξαναδεί! Μα στην τηλεόραση, μα σε κάποια ’’ενημερωτική’’ κατά τα άλλα εκπομπή, πρόσωπα τα οποία είναι για κάποιο λόγο οικεία και που σου ζητάνε την ψήφο εμπιστοσύνης για ένα καλύτερο αύριο στο δήμο, στη χώρα…. Κι αναρωτιέμαι: «Η πιο φυσική πορεία ενός ηθοποιού, δημοσιογραφίσκου, τραγουδιστή, είναι τα πολιτικά δρώμενα;». Ή εγώ έχω διαφορετικό τρόπο σκέψης από όλους τους υπόλοιπους, ή όντως κάτι πάει στραβά.

Σε αυτές τις εκλογές, πραγματικά προτίμησα την ζεστασιά του παπλώματός μου κι όχι το να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Είμαι ο ένας από τους δύο που απείχαν από τις κάλπες. Εν μέρει συνειδητά, εν μέρει όχι και τόσο. Δεν ξέρω εάν θα έπρεπε να ντρέπομαι γι αυτήν μου τη δήλωση. Ίσως και να έπρεπε. Από την άλλη όμως ντρέπομαι για την κοινωνία μας, όταν άστεγοι τρώγονται στην κυριολεξία από τα σκουπιδιάρικα σαν ένα ακόμα άχρηστο και αναλώσιμο αντικείμενο, ή όταν σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα κοιμηθεί στο παγκάκι με θέα. Υπάρχουν πράγματα που με αγγίζουν πολύ περισσότερο από τις ψεύτικες και επιφανειακές υποσχέσεις που μου τάζει ο Ψινάκης και ο κάθε Ψινάκης. Με αγγίζει πολύ περισσότερο το γεγονός ότι έχω αρχίσει και εξοικειώνομαι με την σκέψη ότι για να έχω ένα καλύτερο αύριο θα πρέπει πολύ σύντομα να γίνω η επόμενη γενιά μεταναστών του σήμερα. Που έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με το τίποτα και μάλιστα λέω και ευχαριστώ γι αυτό. Και το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι ότι είμαι μόλις 21 ετών με όλη τη ζωή πραγματικά μπροστά μου(;).

Όπου κι αν κοιτάξω βλέπω πίσω από τα ψεύτικα προσωπεία και τα πορσελάνινα χαμόγελα θλίψη, εξαθλίωση και αγανάκτηση. Όλα όμως είναι στείρα μπροστά στην   συγκαταβατικότητα που δείχνουμε στην ανικανότητα και την λύση της τελευταίας στιγμής. Κοιτάζω λίγο πιο μπροστά στο μέλλον και το μόνο που βλέπω είναι το σκοτάδι. Τις προάλλες που συζητούσα με μια φίλη μου για όλα αυτά που μας μαστίζουν αυτόν τον καιρό ήρθε στο προσκήνιο και το θέμα ιστορία. Καταλήξαμε ότι η δική μας γενιά θα γραφτεί στην ιστορία. Αλλά όχι με όμορφες λέξεις. Θα είμαστε ένα μαύρο κεφάλαιο στο κομμάτι αυτής κι ενδεχομένως ένα παράδειγμα προς αποφυγή για τους ανθρώπους του αύριο. Είμαστε άβουλοι, βολευόμαστε με ψίχουλα και εξακολουθούμε να λέμε ότι είμαστε μαχητές και ότι θα το παλέψουμε ό,τι κι αν συμβεί.  Εγώ όμως όταν ανοίγω τα μάτια μου βλέπω άλλα πράγματα, πολύ πιο διαφορετικά από αυτά που μου περιγράφουν με όμορφα μελάνια, με φρου φρου και αρώματα…. Και δεν θέλω να βγάλω την ουρά μου απ’ έξω: όλοι φταίμε για την κατάσταση που βρισκόμαστε, ο καθένας ξεχωριστά έχει αποθέσει ένα λιθαράκι για να δημιουργηθεί αυτό το τερατούργημα.

Έχουμε αρχίσει και χάνουμε την μάχη. Και στο τέλος θα καταλήξουμε μια εξαθλιωμένη χώρα με σκυθρωπούς και αγέλαστους πολίτες. Θα γίνουμε όλα αυτά που κοροϊδεύουμε. Κι ας έχουμε τον ανεξάντλητο ήλιο, κι ας έχουμε τις ατελείωτες θάλασσες, κι ας είμαστε ο λαός του sirtaki, του kalimera και του kalokairi. Ή ακόμα χειρότερα, ακόμα και τότε θα συνεχίζουμε να φοράμε τα ωραία μας χαμόγελα και θα λέμε ότι εμάς η κρίση δεν μας άγγιξε, ότι εμείς είμαστε μια χαρά και παρόλα αυτά ξέρουμε να περνάμε καλά και να ζούμε, ότι εμείς κερδίσαμε!

Μακάρι να κάνω λάθος και να έχω αρχίσει να απελπίζομαι μόνον εγώ. Μακάρι μια μέρα σε αυτό το blog να παραδέχομαι τις λάθος απόψεις που παρέθεσα πιο πάνω και όλα να είναι μόνο στη φαντασία μου….

Μέχρι τότε όμως, θα εξακολουθούμε να έχουμε στην εξουσία όλους όσους απέτυχαν να κάνουν καριέρα στον τομέα τους ή είναι πλέον στη δύση τους, θα έχουμε ανθρώπους που οι σκέψεις και τα πιστεύω τους είναι απάνθρωπα, βάρβαρα και εν μέρει σαδιστικά και πάνω απ’ όλα θα είμαστε ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα αυτά.

Ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη Κυριακή να πάω να ψηφίσω κι εγώ….


You don’t have to be a Picasso for being happy!

Ιουνίου 2, 2010

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2010. Ένα κλασικό καλοκαιριάτικο πρωινό. Ξύπνησα, έφτιαξα καφεδάκι κι έκατσα στον υπολογιστή να κοιτάξω μηνύματα και νέα. Νέα από παλιούς, από νέους φίλους, όμορφα, άσχημα νέα, νέα ουδέτερα και αδιάφορα. Και κάπου εκεί μέσα, σε όλα αυτά, μερικές φορές βγαίνει ο χειρότερος μου εαυτός, κι άλλες φορές υπάρχει κάτι τόσο οικείο, τόσο κοντινό μου. Που θυμίζει τις δικές μου σκέψεις και αγωνίες, τα δικά μου άγχη για την καθημερινότητα. Και καθησυχάζομαι. Λέω «δεν είμαι μόνος μου…».

Εδώ και δύο χρόνια περνάω μια από τις πιο δύσκολες φάσεις στη ζωή μου. Οκ, δεν έχω ζήσει και πολλά ακόμη, αλλά, αυτά τα δύο χρόνια σε σύγκριση με ό,τι έχω περάσει στα προηγούμενα 19 χρόνια είναι λες και κάποιος έχει χρησιμοποιήσει το win zip και τα έχει συμπυκνώσει! Αβέβαιο μέλλον, άστατο παρόν, κι ένα παρελθόν άστα να πάνε. Και παρόλα αυτά δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον προσπαθώ να μην παραπονιέμαι. Δεν είναι και τόσο εύκολο βλέπετε. Μου φαίνεται λες και η διαδρομή που έχω ακολουθήσει θα με βγάλει σε κάτι πολύ καλό, κάτι πολύ όμορφο και αισιόδοξο, αλλά όλα αυτά στο τέλος της διαδρομής. Και το ενδιάμεσο έχει τόσα πολλά τείχη να σπάσω και να προσπεράσω. Και κάθε φορά που σπάω ένα τείχος και ελπίζω να είναι το τελευταίο, εμφανίζεται μπροστά μου ακόμα ένα, ακόμα πιο δυνατό, ακόμα πιο άθραυστο. Αλλά ακόμα και τότε δεν χάνω την καλή μου διάθεση κι ελπίζω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μπροστά σε ένα φαινομενικά απροσπέλαστο τείχος. Το οποίο παρόλα αυτά έχει στην άκρη του μια πολύ μικρή ρωγμή. Και πρέπει είτε να γίνω ποντίκι και να την περάσω, είτε να χτυπάω συνεχώς πάνω σε αυτή τη ρωγμή, μπας και ανοίξω ένα περασματάκι….

Και μην νομίζετε ότι ζητάω και πολλά. Για ένα μέρος το οποίο ήδη υπάρχει αλλά είναι στον αέρα για να στεγάσω τα όνειρα και τις ελπίδες μου για το αύριο. Ένα μέρος όπου έχω ζήσει κι έχω τόσες πολλές όμορφες αναμνήσεις το οποίο είναι στο μεταίχμιο και κρέμεται από μια τόση δα κλωστή. Γι αυτό πασχίζω κι εγώ και η οικογένειά μου. Κι αν εγώ στεναχωριέμαι για το ότι θα χάσω το σπίτι μου, το ’’καταφύγιό’’ μου, οι γονείς μου στεναχωριούνται γιατί θα χάσουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής εν μία νυκτί. Και για εμένα, οκ σε τελική ανάλυση δεν τρέχει και τίποτα, έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου να αποδείξω στους γύρω μου και προπάντων σε εμένα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κι εν μέρει το έχω αποδείξει στον εαυτό μου.

Αλλά αυτό που έχει σφηνωθεί σαν ένα αγκάθι στο κορμί μου, είναι το ότι οι δικοί μου στεναχωριούνται για το λάθος πράγμα περισσότερο απ’ όλα. Για το ότι δεν θα μας αφήσουν εμένα και τον αδερφό μου με τα κατάλληλα εφόδια, ότι θα μας αφήσουν ξεκρέμαστους σε ένα τόσο αβέβαιο και ’’σκοτεινό’’ μέλλον. Και βάζουν σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι αυτοί είναι που χάνουν τα πάντα. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί έχουν πάψει να σκέφτονται σαν μονάδες και σκέφτονται σαν γονείς κι ότι δεν μπορώ να τους καταλάβω γιατί ακόμα δεν έχω γίνει κι εγώ γονέας. Αλλά εγώ ξέρω ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, μπορώ να το παλέψω κι αυτό κάνω τόσα χρόνια, περισσότερο για να είμαι σε θέση να λέω στον εαυτό μου ότι ό,τι κι αν συμβεί στο μέλλον εγώ μπορώ να βασίζομαι σε εμένα.

Ό,τι ήταν να μου δώσουν μου το έχουν ήδη δώσει και με το παραπάνω. Σωστή παιδεία, τρόπο σκέψης, ένα κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, την πραγματική εικόνα της ζωής με πολύ μικρές στρεβλώσεις, ασφάλεια, όσο την χρειαζόμουν πιο μικρός και πάνω απ’ όλα αγάπη. Ο καθένας τους με τον δικό του τρόπο που μπορεί μικρός να μην τον καταλάβαινα και τόσο πολύ, αλλά, πλέον είναι ολοφάνερο στα μάτια μου. Ελπίζω στο μέλλον να τους μοιάσω στο ελάχιστο. Γιατί τότε θα είμαι πολύ ολοκληρωμένο άτομο κι ενδεχομένως ευχαριστημένο με τον εαυτό μου….

Και μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και στην ανακατωσούρα του μυαλού έχω και μια δική μου ζωή να ζήσω. Σχολή, δουλεία, kayak, φίλους, φίλες, γκόμενες και ιστορίες για αγρίους. Και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω όλα έως ένα βαθμό. Αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει, έστω και ασυνείδητα όλο αυτό το υπόβαθρο που περιέγραψα παραπάνω. Και πάλι όμως δεν παραπονιέμαι, γιατί σε τελική ανάλυση, τα λάθη μας, τα πάθη μας και οι δυσκολίες της ζωής είναι αυτά που μας σφυρηλατούν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Όρεξη να έχεις να παλεύεις.

Για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όμως σε όλα αυτά, πρέπει να ανακαλύψεις διάφορους και ευφάνταστους τρόπους να δραπετεύσεις έστω και για λίγο απ’ όλη αυτή τη πεζή και –θα τολμούσα να πω- μίζερη πραγματικότητα. Χρειάζομαι λίγο και το παραμύθι στη ζωή. Προσωπικά μου αρέσει να με ’’παραμυθιάζουν’’ και λίγο, να ξεχνιέμαι σε έναν φανταστικό κόσμο. Ένα καλό βιβλίο, μια ταινία, διάφοροι τρόποι να δραπετεύσεις. Εδώ και λίγο καιρό, κι ενώ έψαχνα μέσα σε σημειώσεις λογιστικής για μια φίλη μου, έπεσα πάνω σε κάτι σχέδια που είχα φτιάξει εδώ και αρκετό καιρό. Όταν τα είδε εκείνη ενθουσιάστηκε και με σιχτίριζε που έχω ένα τέτοιο ταλέντο και δεν το εξασκώ. Με έβαλε σε σκέψεις λοιπόν και κάθισα και το εψαξα λίγο παραπάνω.

Ένα από τα αρχικά σχέδια ήταν ο Donald, και δεν έδωσα και πολλή βάση γιατί μου φάνηκε σχετικά εύκολο να το φτιάξω αλλά αυτή επέμενε ότι δεν είναι κάτι που το κάνει ο οποιοσδήποτε. Οπότε κι εγώ κάθισα και προσπάθησα κάτι πιο εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό.

Κι έτσι ανακάλυψα άλλον έναν ευφάνταστο και άκρως παραμυθιαστικό τρόπο να ξεφεύγω από την καθημερινότητα που ίσως να τον είχα υποτιμήσει και λίγο. Ποιος ξέρει; Θα δείξει.

Όπως και να έχει, όποια βάρη και σκοτούρες κι αν κρύβω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, εγώ εξακολουθώ να έχω μια συγκρατημένη μεν, αισιοδοξία δε για το τι πρόκειται να μου συμβεί στο μέλλον. Και ίσως αυτό είναι που με σώζει ακόμα και δεν τα έχω ρίξει όλα στο βρόντο. Άλλωστε κάτι αντίθετο από αυτό που είμαι τώρα, νομίζω δεν είναι και μέρος του χαρακτήρα μου.

Υ.Γ. Ο μικρός που ξεκίνησε πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια να γράφει τις ανησυχίες του μεγάλωσε και διανύει ήδη την τρίτη δεκαετία της ζωής του! Το Σάββατο γίνομαι officially 21! Κι εύχομαι να είναι το black jack της ζωής μου!

Υ.Γ.2 Ελπίζω όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα παραπάνω κείμενο να μην κουράστηκαν με την μακρηγορία μου.


Γίνε ποτάμι Να παρασύρεις τα λάθη μου Κι αν θες να φύγεις Θα γίνω δρόμος να πας…

Μαΐου 7, 2010

Τελικά τι είναι η χαρά και η ευτυχία σε αυτή τη ζωή; Μπορούμε να το μετρήσουμε, να το βάλουμε σε ένα καλούπι και να πούμε: «Οκ, τώρα είμαι ευτυχισμένος, είμαι χαρούμενος, όλα είναι καλά!». Δε νομίζω ότι θα μπορέσουμε να πούμε ποτέ κάτι τέτοιο. Κι όσο πάει όλο και λιγοστεύει αυτό. Μιζέρια παντού, σε όλους τους τομείς. Μας έχουν βάλει μέσα σε ένα βούρκο που ποτέ δε ζητήσαμε και το καλύτερο πράγμα που μας ζητούν να κάνουμε είναι όχι να προσπαθήσουμε να βγούμε από αυτόν, αλλά να κάνουμε χώρο για να στριμώξουν κι άλλο κόσμο. Σε μια συζήτηση που είχα τις προάλλες άκουσα κάτι που με προβλημάτισε πάρα πολύ. Το θέμα είχε ως εξής: Όταν θα περάσουν τα χρόνια και θα γίνουμε πλέον μια σελίδα στην ιστορία, με τι γράμματα θα είναι γραμμένη; Αλλά το κυριότερο ερώτημα ήταν αν θα γραφτούμε για κάτι στην ιστορία; Ακόμα και ένας πόλεμος (κάτι που απεύχομαι) είναι ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Κάτι που ταρακουνάει συνειδήσεις και δίνει μια νέα αρχή σε αυτούς που έμειναν πίσω. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι παρόλο που είμαστε στην εποχή της πληροφορίας, της ελευθερίας γνώσεως και του πλουραλισμού των απόψεων, θα περάσουμε στην ιστορία σαν ένας δεύτερος μεσαίωνας. Ένας πλήρης σκοταδισμός. Μια απόλυτη μιζέρια. Και το χειρότερο είναι ότι δεν θα την έχουμε επιλέξει εμείς, κάποιοι άλλοι θα την έχουν επιλέξει για εμάς. Ή μάλλον όχι, δεν είναι ωραίο να βγάζεις την ουρά σου απ’ έξω και να λες, ότι για όλα σου τα προβλήματα φταίνε οι άλλοι! Φταίμε κι εμείς, γιατί όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των μαζικών επιλογών μας. Δεν ξέρω κι αν η λύση είναι να εναντιωθούμε όλοι μαζί πάνω στον κοινό εχθρό. Γιατί και σε αυτόν τον τομέα ή ιστορία έχει δείξει ότι πάντα προδίδεται εκ των έσω, οποιαδήποτε επανάσταση. Πάντα όμως βγαίνει και κάτι καλό από αυτό. Το θέμα όμως είναι, γιατί πρέπει να φτάσουμε στα άκρα για να καταφέρουμε ένα μικρό κατόρθωμα;  Άνθρωποι πεθαίνουν σαν τα ποντίκια κι εμείς στήνουμε πάνω στα πτώματά τους έναν ξέφρενο χορό, reality-ποιούμε την αδικοχαμένη ζωή τους για χάρη της τέρψης του αδηφάγου κοινού που θέλει να τα μάθει όλα: Τι ζωή έκαναν μέχρι τότε, ποιον είχαν παντρευτεί, πως αντέδρασαν οι γονείς τους, από πού κρατούσε η σκούφια τους! Ξεχνάμε όμως κάτι πολύ βασικό. Ότι θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς στη δική τους θέση, καθώς επίσης ότι μπορούμε πολύ εύκολα να βρεθούμε κι εμείς οι ίδιοι σε αναπάντεχη στιγμή στην ίδια θέση! Την ίδια μέρα που συνέβησαν όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία τα spreads είχαν εκτιναχθεί στις 220 μονάδες βάσης! Και ακολουθεί καταπόδας η Ισπανία και η Ιρλανδία. Ήμασταν το πρώτο βαγόνι στην αμαξοστοιχία του ολέθρου. Όλη αυτή η οργή και ο κοινωνικός αναβρασμός μπορεί πολύ εύκολα να πάρει διαστάσεις και τότε ούτε η πιο ζωηρή φαντασία δεν μπορεί να αναλογιστεί τι μπορεί να συμβεί. γιατί μπορεί να μας έχουν χώσει μέχρι το λαιμό στα σκατά, αλλά όταν μας κλείσουν και τη μύτη, τότε είναι που θα σκάσουμε. Όλα έχουν και όρια τους! Και πολύ φοβάμαι ότι είμαστε πολύ κοντά στο να τα ξεπεράσουμε.

Κι αυτά τα λέει ένα μυαλό που πάντα προσπαθεί να βρει την φωτεινή πλευράς κάθε πράγματος. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να σκέφτεται ένα πεσιμιστικό μυαλό. Κι ίσως δεν θέλω να μάθω….

Ελπίζω να ξημερώσει ένα καλύτερο αύριο. Αλλά μάλλον με την ελπίδα θα μείνω….


Η επιστροφή του «ασώτου»

Νοέμβριος 6, 2009

Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας. Πολλά έγιναν, πολλά ειπώθηκαν, μέρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Κι εγώ εξαφανισμένος απ’ όλους κι απ’ όλα! Απών! Όχι μόνο από το blogging, γενικά μιλάμε τώρα. Η παρουσία μου ήταν καθαρά διακοσμητική. Εγώ ήμουν κάπου αλλού, ανάμεσα στις δικές μου σκέψεις και την λήθη. Μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας. Μέχρι που σήμερα ξύπνησα μια ωραία πρωία και συνειδητοποίησα τι συνέβη. Σας έχει τύχει ποτέ να αισθανθείτε ότι ξαφνικά ξυπνήσατε από έναν λήθαργο; Άσχημο συναίσθημα…. Μέχρι που κάποια στιγμή ξυπνάς, κάτι συμβαίνει μέσα σου, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός που παλεύει να σπάσει τα δεσμά, να βγει στην επιφάνεια.

Φοβήθηκα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά φοβήθηκα. Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι; Και τι αντοχές έχει στο χρόνο; Είμαι αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσω άλλο ένα κατρακύλισμα; Είμαι αρκετά δυνατός να το καταλάβω και να επανέλθω ξανά; Όπως λένε και οι τρύπες σε ένα τραγούδι τους: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός….», αλλά αμέσως μετά λένε: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιατρός….». Για να μπορέσεις να επανέλθεις δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, άλλωστε, εάν ήξερες δεν θα είχε και τόση πλάκα, έτσι δεν είναι; Συνεχίζουμε λοιπόν, μη γνωρίζοντας τίποτα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το παλέψουμε, με όσα όπλα έχουμε στην κατοχή μας. Και προχωράμε. Ή επιλέγουμε να μας σκεπάσει η λήθη και η λησμονιά. Και γινόμαστε ένα κακέκτυπο του παλιού εαυτού μας….

Υ.Γ.  Μου λείψατε, όλοι σας!

 

alive

// <![CDATA[//

Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive and then go do that. Because what the world needs is people who have come alive.

Howard Thurman


The mind barrel

Απρίλιος 6, 2009

2009-04-04_223558

Περνάει ο καιρός. Περνάει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε να αντιληφθούμε ή να υπολογίζουμε. Όλα είναι σχετικά. Σωστά, αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που θα γυρίσεις το κεφάλι σου και θα πεις: Για κοίτα ρε παιδί μου πότε φτάσαμε ως εδώ. Δε νομίζω ότι είμαι ακόμα σε θέση να λέω κάτι τέτοιο, αλλά οι μέρες δεν θα αργήσουν να γίνουν μήνες, χρόνια, να φορτωθούν πάνω στην πλάτη μου και να με περιγελάν. Τότε είναι λοιπόν που θα πρέπει όταν θα γυρίσω πίσω το κεφάλι μου να αναρωτηθώ και κάτι άλλο: Τι έκανα όλον αυτόν τον καιρό; Κι εδώ είναι το σημείο που για πολλούς ανοίγει ένας γκρεμός μπροστά τους και τους προκαλεί να πέσουν μέσα. Να μην εμφανιστούν ποτέ ξανά, να πέφτουν για πάντα στο χάος του παρόντος, που δεν έχει στήριγμα για το μέλλον, με ένα κούφιο παρελθόν. Ελπίζω να μην φτάσω ποτέ στο σημείο.

Όλα μας λένε είναι θέμα επιλογών και το πόσο σωστές κινήσεις έχουμε κάνει στη ζωή μας. Όλα είναι ένα παιχνίδι λοιπόν…. Τώρα ένας νοήμων άνθρωπος θα με ρώταγε: «Που θέλεις να καταλήξεις;» Και η απάντηση είναι: «Πουθενά….»

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και που να σταματήσω, δεν έχω θεματολογία, δεν έχω περιεχόμενο. Είναι πολλές οι σκέψεις και πολλά αυτά που περνάν από το μυαλό μου, αλλά είναι σα να έχεις βάλει ένα κάνιστρο στο μυαλό μου. Όπως ακριβώς λειτουργεί το κάνιστρο λοιπόν. Εάν δεν το ανοίξεις δεν τρέχει καθόλου, ακόμα και αν είναι γεμάτο, εάν το ανοίξεις λίγο θα τρέξει λίγο, εάν το ανοίξεις τέρμα θα βγάλει όσο έχει. Εγώ αυτήν την εποχή έχω το κάνιστρο κλειστό. Εσείς είστε αυτοί που το ανοίγετε και αρχίζω και γράφω και να γράφω στα δικά σας post, τεράστια σχόλια…. Ψάχνω να βρω την αφορμή λοιπόν με λίγα λόγια. Που δεν μου έρχεται αυθόρμητα, θέλω ένα ερέθισμα. Μέχρι να μπουν σε τάξη λοιπόν όλα αυτά, και να μπορέσω να γράψω ένα post με αρχή μέση και τέλος, μέχρι να ανοίξει και πάλι το βαρέλι των σκέψεων, θα με υποστείτε! :D. Ή θα προσπαθείτε να διαβάσετε κάτι που στο τέλος δεν θα έχει νόημα. Παρωχημένες σκέψεις εδώ κι εκεί. Focus λοιπόν…. Αυτά….

ps Η photo είναι από εδώ… Αξίζει πραγματικά να ρίξετε μια ματιά.