“You must be the change you wish to see in your world”

Ιανουαρίου 24, 2011

 

Το 2011 έχει μπει πλέον για τα καλά. Κι εσύ παρόλα αυτά μπερδεύεσαι και εξακολουθείς στις ημερομηνίες να γράφεις 2010. Είναι αλήθεια ότι θα σου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσεις τη ’’νέα’’ χρονιά, αλλά κάποια στιγμή θα γράψεις την ημερομηνία και θα είναι σωστή. Έτσι γίνεται. Πάντα μας ξενίζει για διάφορους λόγους το οτιδήποτε καινούριο. Υπάρχουν όμως κάποια είδη ’’καινούριων’’ τα οποία μόνο κάτι διαφορετικό δεν σου προσφέρουν. Όπως είναι οι ημερομηνίες. Το 2011 έχει μπει για τα καλά και δεν έχω αισθανθεί ότι κάτι άλλαξε, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Είναι αυτό που λέμε τόσο κυνικά: «Κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι πραγματικές αλλαγές δεν έρχονται απλά συνηθίζοντας μια καινούρια ημερομηνία, ένα καινούριο όνομα. Οι πραγματικές αλλαγές είναι μια επιθυμία που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, να σε κατακλύζει, να αισθάνεσαι ότι σε ολοκληρώνει. Κι αυτό μέχρι εχθές δεν το είχα αισθανθεί. Αν και κάτι πάει να γίνει σήμερα.

Εχθές λοιπόν, έφτασα σε απελπιστικά όρια για τον εαυτό μου. Ένοιωσα ότι έπιασα συναισθηματικό και ψυχολογικό πάτο. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν να το παραδεχτώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Βλέπετε πάντα σε τέτοιου είδους πράγματα έχω μια αμυντική ασπίδα που όλα τα ’’βέλη’’ της καθημερινότητας βρίσκουν ένα εμπόδιο και σταματούν από το να εισχωρήσουν πιο μέσα και να με σημαδέψουν. Εχθές όμως αυτή η ασπίδα απέκτησε ένα ράγισμα, και μέσα από αυτό βρήκαν δρόμο και ελεύθερο πεδίο όλα τα βέλη και με χτύπησαν κατάστηθα. Με λάβωσαν. Πόνεσα πολύ, δεν θα το αρνηθώ. Αλλά μέσα από αυτά τα χτυπήματα ήρθε και η αλλαγή. Έστω και αρνητική, ήταν μια αλλαγή. Κι επειδή ο πόνος ήταν πραγματικός και προερχόταν από μέσα μου, έφερε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω και να μην επιστρέψω ξανά τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις να με επηρεάσουν τόσο πολύ όσο εχθές. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα είναι μια τελείως διαφορετική ημέρα από την προηγούμενη. Φτάνει να το θελήσουμε εμείς. Κι εγώ πλέον το θέλω.

Έχοντας θέσει λοιπόν καινούριους στόχους, διαφορετικούς από πριν προχωρώ. Δεν είμαι σίγουρος ούτε στο ελάχιστο εάν είναι σωστοί ή όχι, απλά ξέρω ότι σήμερα με κάνουν να αισθάνομαι διαφορετικός, αλλαγμένος, καλύτερος. Κι αυτό για την ώρα μου αρκεί. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το αύριο, μπορώ όμως να επιχειρήσω να μαντέψω. Και ποιος ξέρει; Ίσως αύριο έρθει μια πιο ηλιόλουστη ημέρα, μια ακόμα πιο καθοριστική απόφαση, μια ακόμα αλλαγή. Αλλά μέχρι αύριο έχουμε ακόμα μια μέρα να περάσουμε. Και δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν αγγαρεία, αλλά σαν ευλογία. Και σήμερα αποφάσισα να δω από αυτήν την οπτική την ημέρα. Κι όχι όπως εχθές. Τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει το αύριο….

Η.Θ.

Advertisements

An empty cell and the nightmare of Christmas…

Δεκέμβριος 20, 2010

Ανατρέχοντας πίσω στα posts αυτών των ημερών στο blog μου βλέπω ότι κάθε χρόνο κάνω κι από έναν απολογισμό. Άλλες φορές ήταν πολύ εύκολος, άλλες πάλι, πολύ επώδυνος και εξαντλητικός από άποψη ψυχολογική. Κάθε χρόνο όμως, έγραφα από κάτι. Παρατηρώ όμως πολλές αλλαγές από τον Δεκέμβρη του 2007 μέχρι και τον τωρινό Δεκέμβρη του 2010. Ο πρώτος ήταν πολύ αισιόδοξος! Είχε έναν πραγματικό απολογισμό μέσα από μια έμπνευση της στιγμής εκείνης που μου βγήκε σαν αντίστροφη μέτρηση. Ο Δεκέμβρης του 08’ ήταν ο χειρότερος που έχω περάσει ποτέ στη ζωή μου. Όχι μόνο σα μήνας, αλλά και σαν εποχή στη ζωή μου γενικά. Πρώτη φορά τότε, όλα στη ζωή μου ήταν τόσο ρευστά. Τόσο αμφίρροπα. Είχα χάσει πραγματικά την γη κάτω από τα πόδια μου. Όχι ότι τώρα πλέον τα πράγματα είναι καλύτερα. Απλά έχω μάθει να πατώ πλέον στα πόδια μου, έχω υπολογίσει και το χειρότερο εφιάλτη μου σαν πραγματικότητα, έχω μάθει εν τέλει να συμβιβάζομαι με διάφορες σκέψεις. Και σε μια συζήτηση που είχα με κάτι φίλους, συνειδητοποίησα ότι η λέξη συμβιβασμός έχει κακή έννοια. Και πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα. Με την κακή έννοια. (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω πάψει να το παλεύω και να αγωνίζομαι…).

Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, όλη αυτή η περίοδος με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το μόνο που με πιάνει, είναι κάπου κάπου μια νοσταλγικότητα του πρώτου απολογισμού του πρώτου ψηφιακού Δεκέμβρη μου. Αλλά και πάλι λέω: «Θα έρθουν καλύτεροι Δεκέμβρηδες».

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω από πολύ απλά πράγματα. Θυμάμαι ότι το πρώτο έτος που έφυγα σαν φοιτητής, είχα γυρίσει απροειδοποίητα στο σπίτι πιο νωρίς από το κανονικό, πρωί όπου έλειπαν όλοι στις δουλείες τους, είχα στολίσει το δέντρο, είχα ανάψει το τζάκι και τους περίμενα να έρθουν. Η έκπληξη και η χαρά τους ήταν εμφανής όταν με είδαν να τους περιμένω σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι. Τότε είχα δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα μου. Της είχα πει ότι κάθε χρόνο, όπου και να βρίσκομαι, πάντα θα αφήνω όλες μου τις υποχρεώσεις και θα βάζω σαν πρώτη προτεραιότητα να στολίζω εγώ το δέντρο στο σπίτι. Είχε συγκινηθεί και αυτήν την υπόσχεση την έχει κρατήσει η μητέρα μου. Βλέπετε ακόμα τότε ήμουν ρομαντικός στο μυαλό και όλες αυτές οι υποσχέσεις και οι όμορφες αναμνήσεις μου άρεσαν. Ύστερα ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008 κι έκτοτε όλα άλλαξαν για τα καλά….

Το 2009 ξαναστόλισα το δέντρο, αλλά αυτή τη φορά ένοιωθα ένα κενό. Αυτό που κάποτε με γέμιζε χαρά, πλέον είχε γίνει μια θύμηση που ήθελα να ξεχάσω για πάντα στη λήθη….

Και ήρθε και ο Δεκέμβρης του 2010. Ήρθε η μέρα που αθέτησα την υπόσχεσή μου. Το δέντρο φέτος το στόλισε η μητέρα μου. Με μια πίκρα θα μπορούσα να πω. Ίσως γιατί η μητέρα μου περίμενε ακόμα τον ρομαντικό υιό της να της στολίσει το δέντρο και να φέρει στο σπίτι χαρά και γιορτινή ατμόσφαιρα. Και αν και μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τηρήσω την υπόσχεσή μου μερικά Σαββατοκύριακα πριν, παρόλα αυτά δεν το έκανα γιατί θεώρησα ότι θα κορόιδευα τον εαυτό μου, εάν έβαζα το καλό μου χαμόγελο κι έπραττα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ. Και πάνω απ’ όλα έχω αλλάξει εγώ….

Θα ήθελα πολύ να έρθουν οι επόμενες γιορτές και να με βρουν πάλι χαρούμενο και με διάθεση να φέρω εγώ την γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι, αλλά νομίζω ότι αυτό θα πάρει χρόνια να συμβεί. Και πάλι όμως δεν θα ήθελα να δώσω υποσχέσεις ούτε καν προβλέψεις στον εαυτό μου που ανά πάσα στιγμή, μέχρι και το επόμενο δευτερόλεπτο αφότου αναρτήσω αυτό το post μπορεί να ανατραπούν.

Για φέτος λοιπόν, δεν υπάρχει απολογισμός. (Τουλάχιστον όχι για την ώρα). Για φέτος υπάρχει μόνο ένα συμπέρασμα, ένα όχι και τόσο όμορφο συμπέρασμα από όλα αυτά που προείπα. Και κάπου μέσα μου ελπίζω ότι στις επόμενες γιορτές που θα έρθουν δεν θα χρειαστεί να αθετήσω την υπόσχεσή μου αλλά ούτε θα χρειαστεί να φορέσω το καλό μου χαμόγελο και να πράξω κάτι σα να μην συμβαίνει τίποτα, αλλά θα είναι πραγματική παρόρμηση των ημερών, το να φέρω, ή μάλλον να μοιραστώ την χαρά μου με τους γύρω μου.

Εάν δεν τα ξαναπούμε καλές γιορτές να έχετε και ένα ευτυχισμένο νέο έτος!


You don’t have to be a Picasso for being happy!

Ιουνίου 2, 2010

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2010. Ένα κλασικό καλοκαιριάτικο πρωινό. Ξύπνησα, έφτιαξα καφεδάκι κι έκατσα στον υπολογιστή να κοιτάξω μηνύματα και νέα. Νέα από παλιούς, από νέους φίλους, όμορφα, άσχημα νέα, νέα ουδέτερα και αδιάφορα. Και κάπου εκεί μέσα, σε όλα αυτά, μερικές φορές βγαίνει ο χειρότερος μου εαυτός, κι άλλες φορές υπάρχει κάτι τόσο οικείο, τόσο κοντινό μου. Που θυμίζει τις δικές μου σκέψεις και αγωνίες, τα δικά μου άγχη για την καθημερινότητα. Και καθησυχάζομαι. Λέω «δεν είμαι μόνος μου…».

Εδώ και δύο χρόνια περνάω μια από τις πιο δύσκολες φάσεις στη ζωή μου. Οκ, δεν έχω ζήσει και πολλά ακόμη, αλλά, αυτά τα δύο χρόνια σε σύγκριση με ό,τι έχω περάσει στα προηγούμενα 19 χρόνια είναι λες και κάποιος έχει χρησιμοποιήσει το win zip και τα έχει συμπυκνώσει! Αβέβαιο μέλλον, άστατο παρόν, κι ένα παρελθόν άστα να πάνε. Και παρόλα αυτά δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον προσπαθώ να μην παραπονιέμαι. Δεν είναι και τόσο εύκολο βλέπετε. Μου φαίνεται λες και η διαδρομή που έχω ακολουθήσει θα με βγάλει σε κάτι πολύ καλό, κάτι πολύ όμορφο και αισιόδοξο, αλλά όλα αυτά στο τέλος της διαδρομής. Και το ενδιάμεσο έχει τόσα πολλά τείχη να σπάσω και να προσπεράσω. Και κάθε φορά που σπάω ένα τείχος και ελπίζω να είναι το τελευταίο, εμφανίζεται μπροστά μου ακόμα ένα, ακόμα πιο δυνατό, ακόμα πιο άθραυστο. Αλλά ακόμα και τότε δεν χάνω την καλή μου διάθεση κι ελπίζω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μπροστά σε ένα φαινομενικά απροσπέλαστο τείχος. Το οποίο παρόλα αυτά έχει στην άκρη του μια πολύ μικρή ρωγμή. Και πρέπει είτε να γίνω ποντίκι και να την περάσω, είτε να χτυπάω συνεχώς πάνω σε αυτή τη ρωγμή, μπας και ανοίξω ένα περασματάκι….

Και μην νομίζετε ότι ζητάω και πολλά. Για ένα μέρος το οποίο ήδη υπάρχει αλλά είναι στον αέρα για να στεγάσω τα όνειρα και τις ελπίδες μου για το αύριο. Ένα μέρος όπου έχω ζήσει κι έχω τόσες πολλές όμορφες αναμνήσεις το οποίο είναι στο μεταίχμιο και κρέμεται από μια τόση δα κλωστή. Γι αυτό πασχίζω κι εγώ και η οικογένειά μου. Κι αν εγώ στεναχωριέμαι για το ότι θα χάσω το σπίτι μου, το ’’καταφύγιό’’ μου, οι γονείς μου στεναχωριούνται γιατί θα χάσουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής εν μία νυκτί. Και για εμένα, οκ σε τελική ανάλυση δεν τρέχει και τίποτα, έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου να αποδείξω στους γύρω μου και προπάντων σε εμένα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κι εν μέρει το έχω αποδείξει στον εαυτό μου.

Αλλά αυτό που έχει σφηνωθεί σαν ένα αγκάθι στο κορμί μου, είναι το ότι οι δικοί μου στεναχωριούνται για το λάθος πράγμα περισσότερο απ’ όλα. Για το ότι δεν θα μας αφήσουν εμένα και τον αδερφό μου με τα κατάλληλα εφόδια, ότι θα μας αφήσουν ξεκρέμαστους σε ένα τόσο αβέβαιο και ’’σκοτεινό’’ μέλλον. Και βάζουν σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι αυτοί είναι που χάνουν τα πάντα. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί έχουν πάψει να σκέφτονται σαν μονάδες και σκέφτονται σαν γονείς κι ότι δεν μπορώ να τους καταλάβω γιατί ακόμα δεν έχω γίνει κι εγώ γονέας. Αλλά εγώ ξέρω ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, μπορώ να το παλέψω κι αυτό κάνω τόσα χρόνια, περισσότερο για να είμαι σε θέση να λέω στον εαυτό μου ότι ό,τι κι αν συμβεί στο μέλλον εγώ μπορώ να βασίζομαι σε εμένα.

Ό,τι ήταν να μου δώσουν μου το έχουν ήδη δώσει και με το παραπάνω. Σωστή παιδεία, τρόπο σκέψης, ένα κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, την πραγματική εικόνα της ζωής με πολύ μικρές στρεβλώσεις, ασφάλεια, όσο την χρειαζόμουν πιο μικρός και πάνω απ’ όλα αγάπη. Ο καθένας τους με τον δικό του τρόπο που μπορεί μικρός να μην τον καταλάβαινα και τόσο πολύ, αλλά, πλέον είναι ολοφάνερο στα μάτια μου. Ελπίζω στο μέλλον να τους μοιάσω στο ελάχιστο. Γιατί τότε θα είμαι πολύ ολοκληρωμένο άτομο κι ενδεχομένως ευχαριστημένο με τον εαυτό μου….

Και μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και στην ανακατωσούρα του μυαλού έχω και μια δική μου ζωή να ζήσω. Σχολή, δουλεία, kayak, φίλους, φίλες, γκόμενες και ιστορίες για αγρίους. Και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω όλα έως ένα βαθμό. Αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει, έστω και ασυνείδητα όλο αυτό το υπόβαθρο που περιέγραψα παραπάνω. Και πάλι όμως δεν παραπονιέμαι, γιατί σε τελική ανάλυση, τα λάθη μας, τα πάθη μας και οι δυσκολίες της ζωής είναι αυτά που μας σφυρηλατούν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Όρεξη να έχεις να παλεύεις.

Για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όμως σε όλα αυτά, πρέπει να ανακαλύψεις διάφορους και ευφάνταστους τρόπους να δραπετεύσεις έστω και για λίγο απ’ όλη αυτή τη πεζή και –θα τολμούσα να πω- μίζερη πραγματικότητα. Χρειάζομαι λίγο και το παραμύθι στη ζωή. Προσωπικά μου αρέσει να με ’’παραμυθιάζουν’’ και λίγο, να ξεχνιέμαι σε έναν φανταστικό κόσμο. Ένα καλό βιβλίο, μια ταινία, διάφοροι τρόποι να δραπετεύσεις. Εδώ και λίγο καιρό, κι ενώ έψαχνα μέσα σε σημειώσεις λογιστικής για μια φίλη μου, έπεσα πάνω σε κάτι σχέδια που είχα φτιάξει εδώ και αρκετό καιρό. Όταν τα είδε εκείνη ενθουσιάστηκε και με σιχτίριζε που έχω ένα τέτοιο ταλέντο και δεν το εξασκώ. Με έβαλε σε σκέψεις λοιπόν και κάθισα και το εψαξα λίγο παραπάνω.

Ένα από τα αρχικά σχέδια ήταν ο Donald, και δεν έδωσα και πολλή βάση γιατί μου φάνηκε σχετικά εύκολο να το φτιάξω αλλά αυτή επέμενε ότι δεν είναι κάτι που το κάνει ο οποιοσδήποτε. Οπότε κι εγώ κάθισα και προσπάθησα κάτι πιο εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό.

Κι έτσι ανακάλυψα άλλον έναν ευφάνταστο και άκρως παραμυθιαστικό τρόπο να ξεφεύγω από την καθημερινότητα που ίσως να τον είχα υποτιμήσει και λίγο. Ποιος ξέρει; Θα δείξει.

Όπως και να έχει, όποια βάρη και σκοτούρες κι αν κρύβω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, εγώ εξακολουθώ να έχω μια συγκρατημένη μεν, αισιοδοξία δε για το τι πρόκειται να μου συμβεί στο μέλλον. Και ίσως αυτό είναι που με σώζει ακόμα και δεν τα έχω ρίξει όλα στο βρόντο. Άλλωστε κάτι αντίθετο από αυτό που είμαι τώρα, νομίζω δεν είναι και μέρος του χαρακτήρα μου.

Υ.Γ. Ο μικρός που ξεκίνησε πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια να γράφει τις ανησυχίες του μεγάλωσε και διανύει ήδη την τρίτη δεκαετία της ζωής του! Το Σάββατο γίνομαι officially 21! Κι εύχομαι να είναι το black jack της ζωής μου!

Υ.Γ.2 Ελπίζω όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα παραπάνω κείμενο να μην κουράστηκαν με την μακρηγορία μου.


False alarm?

Μαρτίου 1, 2010

Εδώ και μισή ώρα είμαι μπροστά από το ανοιγμένο έγγραφο του word και προσπαθώ να γράψω κάτι. Κάνω μια προσπάθεια, την κοιτάζω, την μαρκάρω, την διαγράφω. Δεν μου βγαίνει λέω, και ξαναπροσπαθώ. Εδώ και μισή ώρα, το ίδιο πράγμα ακριβώς. Τα σκάτωσα. Έχω αυτήν την αίσθηση χωρίς όμως να μπορώ να την δικαιολογήσω απόλυτα. I am missing data. Δεν έχω δεδομένα για κάτι τέτοιο. Στους περισσότερους τομείς όλα πάνε καλά. Παρόλα αυτά, το υποσυνείδητό μου προσπαθεί κάτι να μου πει. Εδώ και καιρό τώρα. Και ξαφνικά από το πουθενά, έρχεται ένας άνθρωπος και σου αναποδογυρίζει όλη σου τη ζωή! Προσπαθεί (ενσυνείδητα, ασυνείδητα, αυτό δεν το γνωρίζω) να σου βγάλει το μέσα έξω, να εξωτερικεύσεις αυτά που δεν τολμάς να πεις ανοιχτά. Και αναρωτιέσαι: Σε ξέρει μόνο μερικούς μήνες και μπορεί να σε καταλάβει πολύ περισσότερο από ανθρώπους που σε γνωρίζουν χρόνια. Ίσως να φταίει και το ότι όποτε βρίσκομαι με αυτόν τον άνθρωπο το αλκοόλ ρέει άφθονο, οι ενδοιασμοί και τα καθωσπρεπειλήκια χάνονται και μένεις εσύ, μόνος σου, γυμνός, μπροστά στο φως. «Τι έχεις;» μια τόσο μικρή ερώτηση, που παίρνει χώρο για μια τόσο μακροσκελή απάντηση…. Αρκούμαι στο: «Τίποτα!». Και πραγματικά, στην αρχή αυτή η απλή απάντηση με κάλυπτε. Βλέπετε, δεν το έψαχνα περισσότερο, ίσως και να μην ήθελα να το ψάξω. Αλλά όσο αυτή η ερώτηση γινόταν όλο και πιο συχνή, το υποσυνείδητο άρχισε να βαράει καμπανάκια. Μέχρι που ένα απόγευμα ήρθε και με βρήκε μέσα στα νεύρα. Η κλασική ερώτηση βγήκε τόσο αυθόρμητα: «Τι έχεις;». κι άρχισα να εξηγώ τους λόγους που είχα τόσα πολλά νεύρα. Ήταν ένα προσωπικό θέμα μιας πολύ καλής μου φίλης. Και σηκώνεται πάνω κι ετοιμάζεται να φύγει. «Τι έγινε;» ρωτάω, και μου απαντάει: «Φεύγω γιατί τόση ώρα σε ακούω να μου λες μαλακίες!». Πάγωσα. «θέλεις να μου πεις ότι τόσα νεύρα προέρχονται από το πρόβλημα της φίλης σου, τόσο καιρό σε ρωτάω τι έχεις κι εσύ το πρώτο πράγμα που σου ήρθε να μου πεις είναι το πρόβλημα της φίλης σου;» είχε δίκιο. Σα να έδειχνα πολύ περισσότερο ενδιαφέρον για όλους τους γύρω μου παρά για εμένα. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά, το να βάζεις τους άλλους πάνω από εσένα, όσο αλτρουιστικό κι αν ακούγεται, δεν είναι και τόσο καλό πάντοτε. Αλλά λένε πως είναι πολύ πιο εύκολο να κοιτάξεις και να λύσεις τα προβλήματα των άλλων παρά τα δικά σου. Κι αυτό γιατί στους άλλους είσαι πιο αντικειμενικός. Με το που το κατάλαβα αυτό, αμέσως το μέσα ήρθε έξω και αμέσως όλα λύθηκαν, σαν μάγια που με είχαν από καιρό ρίξει σε λήθαργο και τώρα με ξύπνησαν. «Καιρός να κάνω κάτι λοιπόν και για εμένα».  Και αυτό κάνω. Το δύσκολο είναι να το καταλάβεις, αλλά το ακόμα πιο δύσκολο είναι να κάνεις πράξη αυτά που λες και σκέφτεσαι. Το να είσαι ’’ο εαυτός’’ έχει και το αντίστοιχο τίμημα. Αλλά πλέον είμαι σε θέση να το πληρώσω.

Σήμερα λοιπόν, εξακολουθώ να περνάω καλά, εξακολουθώ να κοιτάζω τα προβλήματα των άλλων και να κάνω ό,τι μπορώ και περνάει από το χέρι μου, αλλά πάνω απ’ όλα βάζω τα δικά μου θέλω. Τις δικές μου ανάγκες, τη δική μου ζωή. Γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι κι έχουμε έναν κάποιο εγωισμό. Για τα υπόλοιπα ζώα το λέμε ένστικτο αυτοσυντήρησης, επιβίωσης. Στους ανθρώπους λέγεται εγωισμός, όχι απαραίτητα με την κακή έννοια, νομίζω ότι υπάρχει και καλή έννοια. Προσπαθώ τουλάχιστον.

Την επόμενη μέρα ξαναήρθε, και με είδε τόσο ήσυχο, τόσο κατασταλαγμένο, τόσο πράο. Και όταν με ξαναρώτησε την κλασική πλέον ερώτηση: «Τι έχεις» ήταν ίσως η μοναδική φορά που είπα «Τίποτα!»  και το εννοούσα….

Υ.Γ. Τελικά, κάτι κατάφερα να γράψω και σήμερα!  🙂


Hohoho!

Δεκέμβριος 24, 2009

Παραμονή Χριστουγέννων. Άλλο ένα από τα ορόσημα που βάζουμε εμείς οι άνθρωποι για να σηματοδοτήσουμε το χρόνο, το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας νέας, πλησιάζει. Πλησιάζει το τέλος μιας χρονιάς που δεν θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω εύκολη. Ή ότι δεν το κατάλαβα πως πέρασε. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, τόσο από άποψη σωματική, όσο και από ψυχολογική. Δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις, προβλήματα υγείας, οικονομικά προβλήματα. Όλα μαζί έπεσαν φέτος! Παρόλα αυτά είμαι ακόμα εδώ! Και το παλεύω! Όπως θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας! Και νομίζω πως κάνουμε. Σαν πέρυσι τέτοια εποχή έζησα μια από τις πιο άσχημες εμπειρίες της ζωής μου. Εάν ανατρέξετε στα περσινά posts θα το διαπιστώσετε. Ο καιρός όμως πέρασε. Και πολλές αλλαγές συνέβησαν. Άλλαξα φοιτητικό σπίτι, ανακάλυψα καινούριες αποδράσεις, πάσχισα για όλα αυτά, δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Παρόλα αυτά είμαι ακόμα εδώ. Και δηλώνω παρών. Και ο χρόνος μας φέρνει στο σήμερα. Όλες αυτές οι μέρες, όσο πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, για κάποιο λόγο έπεφτα ψυχολογικά. Μέσα μου ήξερα πολύ καλά τι ακριβώς συνέβαινε. Όσο πλησίαζαν αυτές οι μέρες, τόσο πιο έντονα μου έρχονταν στο μυαλό οι περσινές εικόνες. Δεν ξέρω εάν με σημάδεψαν για όλη μου τη ζωή, but we re working on it…. Φέτος λοιπόν, μαζί με όλες τις υπόλοιπες αλλαγές που συνέβησαν, έχουμε και μια πρωτιά. Πρώτη φορά θα περάσω τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά μακρυά από τους δικούς μου. Οι λόγοι επαγγελματικοί. Φέτος, αυτές τις ημέρες θα δουλεύω. Κι επειδή ακούστηκε λες και θα με έχουν και θα σκάβω, barman θα είμαι σε ένα μικρό μπαράκι στου Ψυρρή. Δε νομίζω ότι θα περάσω και άσχημα. Απλά είναι η πρώτη φορά που θα λείπω από το γιορτινό τραπέζι, από το αναμμένο τζάκι, ξέρετε όλα αυτά τα χριστουγεννιάτικα clishe…. Η αλήθεια είναι ότι ίσως χρειαζόμουν μια τέτοια ριζική αλλαγή. Δεν θα το μάθουμε εάν δεν το ζήσουμε και αυτό. Όπως και να έχει, αυτή η χρονιά μας αφήνει πίσω με γλυκόπικρα συναισθήματα. Ελπίζω η επόμενη χρονιά να μας επιφυλάσσει καλύτερες εκπλήξεις!

Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα και να έχετε ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος! Με υγεία, χαρά και ευτυχία! Και πάνω απ’ όλα, αισιοδοξία!


Η επιστροφή του «ασώτου»

Νοέμβριος 6, 2009

Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας. Πολλά έγιναν, πολλά ειπώθηκαν, μέρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Κι εγώ εξαφανισμένος απ’ όλους κι απ’ όλα! Απών! Όχι μόνο από το blogging, γενικά μιλάμε τώρα. Η παρουσία μου ήταν καθαρά διακοσμητική. Εγώ ήμουν κάπου αλλού, ανάμεσα στις δικές μου σκέψεις και την λήθη. Μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας. Μέχρι που σήμερα ξύπνησα μια ωραία πρωία και συνειδητοποίησα τι συνέβη. Σας έχει τύχει ποτέ να αισθανθείτε ότι ξαφνικά ξυπνήσατε από έναν λήθαργο; Άσχημο συναίσθημα…. Μέχρι που κάποια στιγμή ξυπνάς, κάτι συμβαίνει μέσα σου, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός που παλεύει να σπάσει τα δεσμά, να βγει στην επιφάνεια.

Φοβήθηκα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά φοβήθηκα. Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι; Και τι αντοχές έχει στο χρόνο; Είμαι αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσω άλλο ένα κατρακύλισμα; Είμαι αρκετά δυνατός να το καταλάβω και να επανέλθω ξανά; Όπως λένε και οι τρύπες σε ένα τραγούδι τους: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός….», αλλά αμέσως μετά λένε: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιατρός….». Για να μπορέσεις να επανέλθεις δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, άλλωστε, εάν ήξερες δεν θα είχε και τόση πλάκα, έτσι δεν είναι; Συνεχίζουμε λοιπόν, μη γνωρίζοντας τίποτα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το παλέψουμε, με όσα όπλα έχουμε στην κατοχή μας. Και προχωράμε. Ή επιλέγουμε να μας σκεπάσει η λήθη και η λησμονιά. Και γινόμαστε ένα κακέκτυπο του παλιού εαυτού μας….

Υ.Γ.  Μου λείψατε, όλοι σας!

 

alive

// <![CDATA[//

Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive and then go do that. Because what the world needs is people who have come alive.

Howard Thurman


And you give yourself a way

Αύγουστος 9, 2009

Ακούστε το κομμάτι πρωτού συνεχίσετε!

Κάτι κομμάτια σαν αυτό, είναι που μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίσω. Που αναζωπυρώνουν την ελπίδα που φωλιάζει πολλές φορές μέσα στις στάχτες και που γίνεται και πάλι πυρκαγιά. Ωραίοι και οι U2, αλλά αυτή η διασκευή είναι απίστευτη! Είναι από τα κομμάτια που μου βγάζουν όμορφα και γνώριμα συναισθήματα στον αέρα, που με ηρεμούν. Απαλό, μελωδικό, αλλά εκεί που χρειάζεται να γίνεται δυνατό και δοτικό. Με ταξιδεύει απλά….

And you give yourself a way…

Έτσι δίνω κι εγώ έναν δρόμο στον εαυτό μου και πορεύομαι πάνω σε αυτόν. Τώρα εάν θα είναι ο σωστός ή ο λάθος δεν θα το μάθω παρά μόνον όταν θα τον διαβώ. Με, ή χωρίς εσένα….

Θέλω τόσο πολύ να πάνε όλα καλά! Να ξεχαστώ για λίγο μέσα στις σκέψεις μου και να μην με διακόψει κανένας από αυτήν την περιπλάνηση…. Κάποια στιγμή όλα θα γίνουν! Με, ή χωρίς εσένα….

And I give myself a way! And it’s the right way! The bright way! The “fight” way! The live way! My way!

Περιπλανηθείτε κι εσείς λοιπόν, για λίγο μαζί μου! Να πάμε σε άλλα μέρη, σε άλλες πολιτείες! We will give ourselves, new ways!

Χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό!