“You must be the change you wish to see in your world”

Ιανουαρίου 24, 2011

 

Το 2011 έχει μπει πλέον για τα καλά. Κι εσύ παρόλα αυτά μπερδεύεσαι και εξακολουθείς στις ημερομηνίες να γράφεις 2010. Είναι αλήθεια ότι θα σου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσεις τη ’’νέα’’ χρονιά, αλλά κάποια στιγμή θα γράψεις την ημερομηνία και θα είναι σωστή. Έτσι γίνεται. Πάντα μας ξενίζει για διάφορους λόγους το οτιδήποτε καινούριο. Υπάρχουν όμως κάποια είδη ’’καινούριων’’ τα οποία μόνο κάτι διαφορετικό δεν σου προσφέρουν. Όπως είναι οι ημερομηνίες. Το 2011 έχει μπει για τα καλά και δεν έχω αισθανθεί ότι κάτι άλλαξε, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Είναι αυτό που λέμε τόσο κυνικά: «Κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι πραγματικές αλλαγές δεν έρχονται απλά συνηθίζοντας μια καινούρια ημερομηνία, ένα καινούριο όνομα. Οι πραγματικές αλλαγές είναι μια επιθυμία που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, να σε κατακλύζει, να αισθάνεσαι ότι σε ολοκληρώνει. Κι αυτό μέχρι εχθές δεν το είχα αισθανθεί. Αν και κάτι πάει να γίνει σήμερα.

Εχθές λοιπόν, έφτασα σε απελπιστικά όρια για τον εαυτό μου. Ένοιωσα ότι έπιασα συναισθηματικό και ψυχολογικό πάτο. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν να το παραδεχτώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Βλέπετε πάντα σε τέτοιου είδους πράγματα έχω μια αμυντική ασπίδα που όλα τα ’’βέλη’’ της καθημερινότητας βρίσκουν ένα εμπόδιο και σταματούν από το να εισχωρήσουν πιο μέσα και να με σημαδέψουν. Εχθές όμως αυτή η ασπίδα απέκτησε ένα ράγισμα, και μέσα από αυτό βρήκαν δρόμο και ελεύθερο πεδίο όλα τα βέλη και με χτύπησαν κατάστηθα. Με λάβωσαν. Πόνεσα πολύ, δεν θα το αρνηθώ. Αλλά μέσα από αυτά τα χτυπήματα ήρθε και η αλλαγή. Έστω και αρνητική, ήταν μια αλλαγή. Κι επειδή ο πόνος ήταν πραγματικός και προερχόταν από μέσα μου, έφερε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω και να μην επιστρέψω ξανά τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις να με επηρεάσουν τόσο πολύ όσο εχθές. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα είναι μια τελείως διαφορετική ημέρα από την προηγούμενη. Φτάνει να το θελήσουμε εμείς. Κι εγώ πλέον το θέλω.

Έχοντας θέσει λοιπόν καινούριους στόχους, διαφορετικούς από πριν προχωρώ. Δεν είμαι σίγουρος ούτε στο ελάχιστο εάν είναι σωστοί ή όχι, απλά ξέρω ότι σήμερα με κάνουν να αισθάνομαι διαφορετικός, αλλαγμένος, καλύτερος. Κι αυτό για την ώρα μου αρκεί. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το αύριο, μπορώ όμως να επιχειρήσω να μαντέψω. Και ποιος ξέρει; Ίσως αύριο έρθει μια πιο ηλιόλουστη ημέρα, μια ακόμα πιο καθοριστική απόφαση, μια ακόμα αλλαγή. Αλλά μέχρι αύριο έχουμε ακόμα μια μέρα να περάσουμε. Και δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν αγγαρεία, αλλά σαν ευλογία. Και σήμερα αποφάσισα να δω από αυτήν την οπτική την ημέρα. Κι όχι όπως εχθές. Τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει το αύριο….

Η.Θ.