An empty cell and the nightmare of Christmas…

Δεκέμβριος 20, 2010

Ανατρέχοντας πίσω στα posts αυτών των ημερών στο blog μου βλέπω ότι κάθε χρόνο κάνω κι από έναν απολογισμό. Άλλες φορές ήταν πολύ εύκολος, άλλες πάλι, πολύ επώδυνος και εξαντλητικός από άποψη ψυχολογική. Κάθε χρόνο όμως, έγραφα από κάτι. Παρατηρώ όμως πολλές αλλαγές από τον Δεκέμβρη του 2007 μέχρι και τον τωρινό Δεκέμβρη του 2010. Ο πρώτος ήταν πολύ αισιόδοξος! Είχε έναν πραγματικό απολογισμό μέσα από μια έμπνευση της στιγμής εκείνης που μου βγήκε σαν αντίστροφη μέτρηση. Ο Δεκέμβρης του 08’ ήταν ο χειρότερος που έχω περάσει ποτέ στη ζωή μου. Όχι μόνο σα μήνας, αλλά και σαν εποχή στη ζωή μου γενικά. Πρώτη φορά τότε, όλα στη ζωή μου ήταν τόσο ρευστά. Τόσο αμφίρροπα. Είχα χάσει πραγματικά την γη κάτω από τα πόδια μου. Όχι ότι τώρα πλέον τα πράγματα είναι καλύτερα. Απλά έχω μάθει να πατώ πλέον στα πόδια μου, έχω υπολογίσει και το χειρότερο εφιάλτη μου σαν πραγματικότητα, έχω μάθει εν τέλει να συμβιβάζομαι με διάφορες σκέψεις. Και σε μια συζήτηση που είχα με κάτι φίλους, συνειδητοποίησα ότι η λέξη συμβιβασμός έχει κακή έννοια. Και πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα. Με την κακή έννοια. (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω πάψει να το παλεύω και να αγωνίζομαι…).

Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, όλη αυτή η περίοδος με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το μόνο που με πιάνει, είναι κάπου κάπου μια νοσταλγικότητα του πρώτου απολογισμού του πρώτου ψηφιακού Δεκέμβρη μου. Αλλά και πάλι λέω: «Θα έρθουν καλύτεροι Δεκέμβρηδες».

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω από πολύ απλά πράγματα. Θυμάμαι ότι το πρώτο έτος που έφυγα σαν φοιτητής, είχα γυρίσει απροειδοποίητα στο σπίτι πιο νωρίς από το κανονικό, πρωί όπου έλειπαν όλοι στις δουλείες τους, είχα στολίσει το δέντρο, είχα ανάψει το τζάκι και τους περίμενα να έρθουν. Η έκπληξη και η χαρά τους ήταν εμφανής όταν με είδαν να τους περιμένω σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι. Τότε είχα δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα μου. Της είχα πει ότι κάθε χρόνο, όπου και να βρίσκομαι, πάντα θα αφήνω όλες μου τις υποχρεώσεις και θα βάζω σαν πρώτη προτεραιότητα να στολίζω εγώ το δέντρο στο σπίτι. Είχε συγκινηθεί και αυτήν την υπόσχεση την έχει κρατήσει η μητέρα μου. Βλέπετε ακόμα τότε ήμουν ρομαντικός στο μυαλό και όλες αυτές οι υποσχέσεις και οι όμορφες αναμνήσεις μου άρεσαν. Ύστερα ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008 κι έκτοτε όλα άλλαξαν για τα καλά….

Το 2009 ξαναστόλισα το δέντρο, αλλά αυτή τη φορά ένοιωθα ένα κενό. Αυτό που κάποτε με γέμιζε χαρά, πλέον είχε γίνει μια θύμηση που ήθελα να ξεχάσω για πάντα στη λήθη….

Και ήρθε και ο Δεκέμβρης του 2010. Ήρθε η μέρα που αθέτησα την υπόσχεσή μου. Το δέντρο φέτος το στόλισε η μητέρα μου. Με μια πίκρα θα μπορούσα να πω. Ίσως γιατί η μητέρα μου περίμενε ακόμα τον ρομαντικό υιό της να της στολίσει το δέντρο και να φέρει στο σπίτι χαρά και γιορτινή ατμόσφαιρα. Και αν και μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τηρήσω την υπόσχεσή μου μερικά Σαββατοκύριακα πριν, παρόλα αυτά δεν το έκανα γιατί θεώρησα ότι θα κορόιδευα τον εαυτό μου, εάν έβαζα το καλό μου χαμόγελο κι έπραττα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ. Και πάνω απ’ όλα έχω αλλάξει εγώ….

Θα ήθελα πολύ να έρθουν οι επόμενες γιορτές και να με βρουν πάλι χαρούμενο και με διάθεση να φέρω εγώ την γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι, αλλά νομίζω ότι αυτό θα πάρει χρόνια να συμβεί. Και πάλι όμως δεν θα ήθελα να δώσω υποσχέσεις ούτε καν προβλέψεις στον εαυτό μου που ανά πάσα στιγμή, μέχρι και το επόμενο δευτερόλεπτο αφότου αναρτήσω αυτό το post μπορεί να ανατραπούν.

Για φέτος λοιπόν, δεν υπάρχει απολογισμός. (Τουλάχιστον όχι για την ώρα). Για φέτος υπάρχει μόνο ένα συμπέρασμα, ένα όχι και τόσο όμορφο συμπέρασμα από όλα αυτά που προείπα. Και κάπου μέσα μου ελπίζω ότι στις επόμενες γιορτές που θα έρθουν δεν θα χρειαστεί να αθετήσω την υπόσχεσή μου αλλά ούτε θα χρειαστεί να φορέσω το καλό μου χαμόγελο και να πράξω κάτι σα να μην συμβαίνει τίποτα, αλλά θα είναι πραγματική παρόρμηση των ημερών, το να φέρω, ή μάλλον να μοιραστώ την χαρά μου με τους γύρω μου.

Εάν δεν τα ξαναπούμε καλές γιορτές να έχετε και ένα ευτυχισμένο νέο έτος!