Είμαι ο ένας από τους δύο…

Ποιος θα μου το έλεγε, ότι οι δημοτικές εκλογές θα ήταν το έναυσμα για να γράψω κάτι μετά από τόσους μήνες;

Έκανα μια βόλτα σήμερα στον Πειραιά και ο κόσμος ήταν γεμάτος με φυλλάδια από τους υποψήφιους-και πολλά υποσχόμενους- δημοτικούς συμβούλους, δημάρχους, νομάρχες και πάει λέγοντας. Αυτό που μου έκανε όμως περισσότερη εντύπωση είναι ότι τα περισσότερα πρόσωπα κάπου τα είχα ξαναδεί! Μα στην τηλεόραση, μα σε κάποια ’’ενημερωτική’’ κατά τα άλλα εκπομπή, πρόσωπα τα οποία είναι για κάποιο λόγο οικεία και που σου ζητάνε την ψήφο εμπιστοσύνης για ένα καλύτερο αύριο στο δήμο, στη χώρα…. Κι αναρωτιέμαι: «Η πιο φυσική πορεία ενός ηθοποιού, δημοσιογραφίσκου, τραγουδιστή, είναι τα πολιτικά δρώμενα;». Ή εγώ έχω διαφορετικό τρόπο σκέψης από όλους τους υπόλοιπους, ή όντως κάτι πάει στραβά.

Σε αυτές τις εκλογές, πραγματικά προτίμησα την ζεστασιά του παπλώματός μου κι όχι το να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Είμαι ο ένας από τους δύο που απείχαν από τις κάλπες. Εν μέρει συνειδητά, εν μέρει όχι και τόσο. Δεν ξέρω εάν θα έπρεπε να ντρέπομαι γι αυτήν μου τη δήλωση. Ίσως και να έπρεπε. Από την άλλη όμως ντρέπομαι για την κοινωνία μας, όταν άστεγοι τρώγονται στην κυριολεξία από τα σκουπιδιάρικα σαν ένα ακόμα άχρηστο και αναλώσιμο αντικείμενο, ή όταν σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα κοιμηθεί στο παγκάκι με θέα. Υπάρχουν πράγματα που με αγγίζουν πολύ περισσότερο από τις ψεύτικες και επιφανειακές υποσχέσεις που μου τάζει ο Ψινάκης και ο κάθε Ψινάκης. Με αγγίζει πολύ περισσότερο το γεγονός ότι έχω αρχίσει και εξοικειώνομαι με την σκέψη ότι για να έχω ένα καλύτερο αύριο θα πρέπει πολύ σύντομα να γίνω η επόμενη γενιά μεταναστών του σήμερα. Που έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με το τίποτα και μάλιστα λέω και ευχαριστώ γι αυτό. Και το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι ότι είμαι μόλις 21 ετών με όλη τη ζωή πραγματικά μπροστά μου(;).

Όπου κι αν κοιτάξω βλέπω πίσω από τα ψεύτικα προσωπεία και τα πορσελάνινα χαμόγελα θλίψη, εξαθλίωση και αγανάκτηση. Όλα όμως είναι στείρα μπροστά στην   συγκαταβατικότητα που δείχνουμε στην ανικανότητα και την λύση της τελευταίας στιγμής. Κοιτάζω λίγο πιο μπροστά στο μέλλον και το μόνο που βλέπω είναι το σκοτάδι. Τις προάλλες που συζητούσα με μια φίλη μου για όλα αυτά που μας μαστίζουν αυτόν τον καιρό ήρθε στο προσκήνιο και το θέμα ιστορία. Καταλήξαμε ότι η δική μας γενιά θα γραφτεί στην ιστορία. Αλλά όχι με όμορφες λέξεις. Θα είμαστε ένα μαύρο κεφάλαιο στο κομμάτι αυτής κι ενδεχομένως ένα παράδειγμα προς αποφυγή για τους ανθρώπους του αύριο. Είμαστε άβουλοι, βολευόμαστε με ψίχουλα και εξακολουθούμε να λέμε ότι είμαστε μαχητές και ότι θα το παλέψουμε ό,τι κι αν συμβεί.  Εγώ όμως όταν ανοίγω τα μάτια μου βλέπω άλλα πράγματα, πολύ πιο διαφορετικά από αυτά που μου περιγράφουν με όμορφα μελάνια, με φρου φρου και αρώματα…. Και δεν θέλω να βγάλω την ουρά μου απ’ έξω: όλοι φταίμε για την κατάσταση που βρισκόμαστε, ο καθένας ξεχωριστά έχει αποθέσει ένα λιθαράκι για να δημιουργηθεί αυτό το τερατούργημα.

Έχουμε αρχίσει και χάνουμε την μάχη. Και στο τέλος θα καταλήξουμε μια εξαθλιωμένη χώρα με σκυθρωπούς και αγέλαστους πολίτες. Θα γίνουμε όλα αυτά που κοροϊδεύουμε. Κι ας έχουμε τον ανεξάντλητο ήλιο, κι ας έχουμε τις ατελείωτες θάλασσες, κι ας είμαστε ο λαός του sirtaki, του kalimera και του kalokairi. Ή ακόμα χειρότερα, ακόμα και τότε θα συνεχίζουμε να φοράμε τα ωραία μας χαμόγελα και θα λέμε ότι εμάς η κρίση δεν μας άγγιξε, ότι εμείς είμαστε μια χαρά και παρόλα αυτά ξέρουμε να περνάμε καλά και να ζούμε, ότι εμείς κερδίσαμε!

Μακάρι να κάνω λάθος και να έχω αρχίσει να απελπίζομαι μόνον εγώ. Μακάρι μια μέρα σε αυτό το blog να παραδέχομαι τις λάθος απόψεις που παρέθεσα πιο πάνω και όλα να είναι μόνο στη φαντασία μου….

Μέχρι τότε όμως, θα εξακολουθούμε να έχουμε στην εξουσία όλους όσους απέτυχαν να κάνουν καριέρα στον τομέα τους ή είναι πλέον στη δύση τους, θα έχουμε ανθρώπους που οι σκέψεις και τα πιστεύω τους είναι απάνθρωπα, βάρβαρα και εν μέρει σαδιστικά και πάνω απ’ όλα θα είμαστε ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα αυτά.

Ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη Κυριακή να πάω να ψηφίσω κι εγώ….

Advertisements

8 Responses to Είμαι ο ένας από τους δύο…

  1. Ο/Η Darthiir the Abban λέει:

    Μμμμ, γιατί να είμαστε σκυθρωποί; Τί είναι αυτό που μας κάνει να χαμογελάμε; Τί είναι αυτό στο οποίο δίνουμε μεγαλύτερη σημασία;

  2. Ο/Η Roamer λέει:

    Darthiir εξετάζοντας το θέμα από την πλευρά της δικής μου γενιάς, είμαστε ακόμα χαμογελαστοί και θα εξακολουθούμε να είμαστε, όσο έχουμε ακόμα τα λεφτά του μπαμπά για να βγούμε έξω και να κανουμε αχαλίνωτο clubin’ μέχρι το πρωί στο villa, στα μπουζούκια κι εγώ δεν ξέρω που, φορώντας το πανάκριβο burberry πουκάμισο και τα γυαλιστερά D&G παπούτσια, όσο θα μας παίρνει ακόμα να πιγαίνουμε διακοπές στη Μύκονο κι όσο αντέχει ακόμα η τσέπη των άλλων να μας παρέχει πράγματα τα οποία στην ουσία δεν μπορούμε να καλύψουμε. Κι αυτό που δίνουμε μεγαλύτερη σημασία είναι πως θα βγάλουμε μια σχολη που θα μας παρέχει τα άπειρα λεφτά για να κάνουμε τισ αγορές, τις βόλτες μας, θα μας εξασφαλίσει το πανάκριβο αμάξι, πως θα ρίξουμε την δίμετρη γκομενάρα που συγκινείται μόνο από ακριβα δώρα και πανάκριβη dolce vita,και όλα αυτά χωρίς να πασχίσουμε και ιδιαίτερα….

    Και ξαναλέω ότι δεν διαφοροποιώ τον εαυτό μου από όλα αυτά, γιατί και εμένα θα μου άρεσαν πολύ να τα έχω όλα αυτά κι εν μέρει ίσως και να τα έχω, αλλά σε αυτό το σημείο είναι που έχουμε χάσει την μπάλα. Υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις σε όλα αυτά, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν είναι αρκετές…

    P.S. Ελπίζω να μην πληγώνω άτομα με αυτές μου τις απόψεις, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου για την σημερινή κοινωνία.

  3. Ο/Η Darthiir the Abban λέει:

    Θέμα κριτηρίων λοιπόν η «ευτυχία»; Είναι δηλαδή «σχετική»;

    Τότε υπάρχει λύση, αρκεί να θες να τη δεις!

  4. Ο/Η Roamer λέει:

    Δεν θα έλεγα ότι είναι θέμα έλλειψης κριτηρίων Darthiir η κατάσταση που βρεθήκαμε αυτή τη στιγμή. Θα ήταν σα να παραδεχόμουν ότι η γενιά μου είναι μια εντελώς ρηχή γενιά με καμια σωτηρία να περιμένουν, εφόσον οι σωτήρες μας θα είναι το ίδιο ρηχοί με εμάς. Και αυτό δεν θέλω ακόμα να το παραδεχτώ ή ακόμα και να το πιστέψω. Και κάτι ακόμα: Προσδιόρισε μου τον δικό σου όρο της ευτυχίας; Γιατί μου φαίνεται ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις.

  5. Ο/Η Darthiir the Abban λέει:

    Δεν είπα «θέμα έλλειψης κριτηρίων», αλλά θέμα των κριτηρίων που έχεις «επιλέξει».
    Αφού λοιπόν είναι σχετική, αν αλλάξεις τα κριτήρια που ανέφερες, τότε πάλι ευτυχισμένος θα γίνεις.

  6. Ο/Η Roamer λέει:

    Λες να βρίσκεις την ευτυχία τόσο απλά; Μόνο αλλάζοντας τα κριτήρια;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: