Είμαι ο ένας από τους δύο…

Νοέμβριος 9, 2010

Ποιος θα μου το έλεγε, ότι οι δημοτικές εκλογές θα ήταν το έναυσμα για να γράψω κάτι μετά από τόσους μήνες;

Έκανα μια βόλτα σήμερα στον Πειραιά και ο κόσμος ήταν γεμάτος με φυλλάδια από τους υποψήφιους-και πολλά υποσχόμενους- δημοτικούς συμβούλους, δημάρχους, νομάρχες και πάει λέγοντας. Αυτό που μου έκανε όμως περισσότερη εντύπωση είναι ότι τα περισσότερα πρόσωπα κάπου τα είχα ξαναδεί! Μα στην τηλεόραση, μα σε κάποια ’’ενημερωτική’’ κατά τα άλλα εκπομπή, πρόσωπα τα οποία είναι για κάποιο λόγο οικεία και που σου ζητάνε την ψήφο εμπιστοσύνης για ένα καλύτερο αύριο στο δήμο, στη χώρα…. Κι αναρωτιέμαι: «Η πιο φυσική πορεία ενός ηθοποιού, δημοσιογραφίσκου, τραγουδιστή, είναι τα πολιτικά δρώμενα;». Ή εγώ έχω διαφορετικό τρόπο σκέψης από όλους τους υπόλοιπους, ή όντως κάτι πάει στραβά.

Σε αυτές τις εκλογές, πραγματικά προτίμησα την ζεστασιά του παπλώματός μου κι όχι το να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Είμαι ο ένας από τους δύο που απείχαν από τις κάλπες. Εν μέρει συνειδητά, εν μέρει όχι και τόσο. Δεν ξέρω εάν θα έπρεπε να ντρέπομαι γι αυτήν μου τη δήλωση. Ίσως και να έπρεπε. Από την άλλη όμως ντρέπομαι για την κοινωνία μας, όταν άστεγοι τρώγονται στην κυριολεξία από τα σκουπιδιάρικα σαν ένα ακόμα άχρηστο και αναλώσιμο αντικείμενο, ή όταν σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα κοιμηθεί στο παγκάκι με θέα. Υπάρχουν πράγματα που με αγγίζουν πολύ περισσότερο από τις ψεύτικες και επιφανειακές υποσχέσεις που μου τάζει ο Ψινάκης και ο κάθε Ψινάκης. Με αγγίζει πολύ περισσότερο το γεγονός ότι έχω αρχίσει και εξοικειώνομαι με την σκέψη ότι για να έχω ένα καλύτερο αύριο θα πρέπει πολύ σύντομα να γίνω η επόμενη γενιά μεταναστών του σήμερα. Που έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με το τίποτα και μάλιστα λέω και ευχαριστώ γι αυτό. Και το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι ότι είμαι μόλις 21 ετών με όλη τη ζωή πραγματικά μπροστά μου(;).

Όπου κι αν κοιτάξω βλέπω πίσω από τα ψεύτικα προσωπεία και τα πορσελάνινα χαμόγελα θλίψη, εξαθλίωση και αγανάκτηση. Όλα όμως είναι στείρα μπροστά στην   συγκαταβατικότητα που δείχνουμε στην ανικανότητα και την λύση της τελευταίας στιγμής. Κοιτάζω λίγο πιο μπροστά στο μέλλον και το μόνο που βλέπω είναι το σκοτάδι. Τις προάλλες που συζητούσα με μια φίλη μου για όλα αυτά που μας μαστίζουν αυτόν τον καιρό ήρθε στο προσκήνιο και το θέμα ιστορία. Καταλήξαμε ότι η δική μας γενιά θα γραφτεί στην ιστορία. Αλλά όχι με όμορφες λέξεις. Θα είμαστε ένα μαύρο κεφάλαιο στο κομμάτι αυτής κι ενδεχομένως ένα παράδειγμα προς αποφυγή για τους ανθρώπους του αύριο. Είμαστε άβουλοι, βολευόμαστε με ψίχουλα και εξακολουθούμε να λέμε ότι είμαστε μαχητές και ότι θα το παλέψουμε ό,τι κι αν συμβεί.  Εγώ όμως όταν ανοίγω τα μάτια μου βλέπω άλλα πράγματα, πολύ πιο διαφορετικά από αυτά που μου περιγράφουν με όμορφα μελάνια, με φρου φρου και αρώματα…. Και δεν θέλω να βγάλω την ουρά μου απ’ έξω: όλοι φταίμε για την κατάσταση που βρισκόμαστε, ο καθένας ξεχωριστά έχει αποθέσει ένα λιθαράκι για να δημιουργηθεί αυτό το τερατούργημα.

Έχουμε αρχίσει και χάνουμε την μάχη. Και στο τέλος θα καταλήξουμε μια εξαθλιωμένη χώρα με σκυθρωπούς και αγέλαστους πολίτες. Θα γίνουμε όλα αυτά που κοροϊδεύουμε. Κι ας έχουμε τον ανεξάντλητο ήλιο, κι ας έχουμε τις ατελείωτες θάλασσες, κι ας είμαστε ο λαός του sirtaki, του kalimera και του kalokairi. Ή ακόμα χειρότερα, ακόμα και τότε θα συνεχίζουμε να φοράμε τα ωραία μας χαμόγελα και θα λέμε ότι εμάς η κρίση δεν μας άγγιξε, ότι εμείς είμαστε μια χαρά και παρόλα αυτά ξέρουμε να περνάμε καλά και να ζούμε, ότι εμείς κερδίσαμε!

Μακάρι να κάνω λάθος και να έχω αρχίσει να απελπίζομαι μόνον εγώ. Μακάρι μια μέρα σε αυτό το blog να παραδέχομαι τις λάθος απόψεις που παρέθεσα πιο πάνω και όλα να είναι μόνο στη φαντασία μου….

Μέχρι τότε όμως, θα εξακολουθούμε να έχουμε στην εξουσία όλους όσους απέτυχαν να κάνουν καριέρα στον τομέα τους ή είναι πλέον στη δύση τους, θα έχουμε ανθρώπους που οι σκέψεις και τα πιστεύω τους είναι απάνθρωπα, βάρβαρα και εν μέρει σαδιστικά και πάνω απ’ όλα θα είμαστε ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα αυτά.

Ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη Κυριακή να πάω να ψηφίσω κι εγώ….

Advertisements