You don’t have to be a Picasso for being happy!

Ιουνίου 2, 2010

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2010. Ένα κλασικό καλοκαιριάτικο πρωινό. Ξύπνησα, έφτιαξα καφεδάκι κι έκατσα στον υπολογιστή να κοιτάξω μηνύματα και νέα. Νέα από παλιούς, από νέους φίλους, όμορφα, άσχημα νέα, νέα ουδέτερα και αδιάφορα. Και κάπου εκεί μέσα, σε όλα αυτά, μερικές φορές βγαίνει ο χειρότερος μου εαυτός, κι άλλες φορές υπάρχει κάτι τόσο οικείο, τόσο κοντινό μου. Που θυμίζει τις δικές μου σκέψεις και αγωνίες, τα δικά μου άγχη για την καθημερινότητα. Και καθησυχάζομαι. Λέω «δεν είμαι μόνος μου…».

Εδώ και δύο χρόνια περνάω μια από τις πιο δύσκολες φάσεις στη ζωή μου. Οκ, δεν έχω ζήσει και πολλά ακόμη, αλλά, αυτά τα δύο χρόνια σε σύγκριση με ό,τι έχω περάσει στα προηγούμενα 19 χρόνια είναι λες και κάποιος έχει χρησιμοποιήσει το win zip και τα έχει συμπυκνώσει! Αβέβαιο μέλλον, άστατο παρόν, κι ένα παρελθόν άστα να πάνε. Και παρόλα αυτά δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον προσπαθώ να μην παραπονιέμαι. Δεν είναι και τόσο εύκολο βλέπετε. Μου φαίνεται λες και η διαδρομή που έχω ακολουθήσει θα με βγάλει σε κάτι πολύ καλό, κάτι πολύ όμορφο και αισιόδοξο, αλλά όλα αυτά στο τέλος της διαδρομής. Και το ενδιάμεσο έχει τόσα πολλά τείχη να σπάσω και να προσπεράσω. Και κάθε φορά που σπάω ένα τείχος και ελπίζω να είναι το τελευταίο, εμφανίζεται μπροστά μου ακόμα ένα, ακόμα πιο δυνατό, ακόμα πιο άθραυστο. Αλλά ακόμα και τότε δεν χάνω την καλή μου διάθεση κι ελπίζω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μπροστά σε ένα φαινομενικά απροσπέλαστο τείχος. Το οποίο παρόλα αυτά έχει στην άκρη του μια πολύ μικρή ρωγμή. Και πρέπει είτε να γίνω ποντίκι και να την περάσω, είτε να χτυπάω συνεχώς πάνω σε αυτή τη ρωγμή, μπας και ανοίξω ένα περασματάκι….

Και μην νομίζετε ότι ζητάω και πολλά. Για ένα μέρος το οποίο ήδη υπάρχει αλλά είναι στον αέρα για να στεγάσω τα όνειρα και τις ελπίδες μου για το αύριο. Ένα μέρος όπου έχω ζήσει κι έχω τόσες πολλές όμορφες αναμνήσεις το οποίο είναι στο μεταίχμιο και κρέμεται από μια τόση δα κλωστή. Γι αυτό πασχίζω κι εγώ και η οικογένειά μου. Κι αν εγώ στεναχωριέμαι για το ότι θα χάσω το σπίτι μου, το ’’καταφύγιό’’ μου, οι γονείς μου στεναχωριούνται γιατί θα χάσουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής εν μία νυκτί. Και για εμένα, οκ σε τελική ανάλυση δεν τρέχει και τίποτα, έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου να αποδείξω στους γύρω μου και προπάντων σε εμένα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κι εν μέρει το έχω αποδείξει στον εαυτό μου.

Αλλά αυτό που έχει σφηνωθεί σαν ένα αγκάθι στο κορμί μου, είναι το ότι οι δικοί μου στεναχωριούνται για το λάθος πράγμα περισσότερο απ’ όλα. Για το ότι δεν θα μας αφήσουν εμένα και τον αδερφό μου με τα κατάλληλα εφόδια, ότι θα μας αφήσουν ξεκρέμαστους σε ένα τόσο αβέβαιο και ’’σκοτεινό’’ μέλλον. Και βάζουν σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι αυτοί είναι που χάνουν τα πάντα. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί έχουν πάψει να σκέφτονται σαν μονάδες και σκέφτονται σαν γονείς κι ότι δεν μπορώ να τους καταλάβω γιατί ακόμα δεν έχω γίνει κι εγώ γονέας. Αλλά εγώ ξέρω ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, μπορώ να το παλέψω κι αυτό κάνω τόσα χρόνια, περισσότερο για να είμαι σε θέση να λέω στον εαυτό μου ότι ό,τι κι αν συμβεί στο μέλλον εγώ μπορώ να βασίζομαι σε εμένα.

Ό,τι ήταν να μου δώσουν μου το έχουν ήδη δώσει και με το παραπάνω. Σωστή παιδεία, τρόπο σκέψης, ένα κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, την πραγματική εικόνα της ζωής με πολύ μικρές στρεβλώσεις, ασφάλεια, όσο την χρειαζόμουν πιο μικρός και πάνω απ’ όλα αγάπη. Ο καθένας τους με τον δικό του τρόπο που μπορεί μικρός να μην τον καταλάβαινα και τόσο πολύ, αλλά, πλέον είναι ολοφάνερο στα μάτια μου. Ελπίζω στο μέλλον να τους μοιάσω στο ελάχιστο. Γιατί τότε θα είμαι πολύ ολοκληρωμένο άτομο κι ενδεχομένως ευχαριστημένο με τον εαυτό μου….

Και μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και στην ανακατωσούρα του μυαλού έχω και μια δική μου ζωή να ζήσω. Σχολή, δουλεία, kayak, φίλους, φίλες, γκόμενες και ιστορίες για αγρίους. Και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω όλα έως ένα βαθμό. Αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει, έστω και ασυνείδητα όλο αυτό το υπόβαθρο που περιέγραψα παραπάνω. Και πάλι όμως δεν παραπονιέμαι, γιατί σε τελική ανάλυση, τα λάθη μας, τα πάθη μας και οι δυσκολίες της ζωής είναι αυτά που μας σφυρηλατούν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Όρεξη να έχεις να παλεύεις.

Για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όμως σε όλα αυτά, πρέπει να ανακαλύψεις διάφορους και ευφάνταστους τρόπους να δραπετεύσεις έστω και για λίγο απ’ όλη αυτή τη πεζή και –θα τολμούσα να πω- μίζερη πραγματικότητα. Χρειάζομαι λίγο και το παραμύθι στη ζωή. Προσωπικά μου αρέσει να με ’’παραμυθιάζουν’’ και λίγο, να ξεχνιέμαι σε έναν φανταστικό κόσμο. Ένα καλό βιβλίο, μια ταινία, διάφοροι τρόποι να δραπετεύσεις. Εδώ και λίγο καιρό, κι ενώ έψαχνα μέσα σε σημειώσεις λογιστικής για μια φίλη μου, έπεσα πάνω σε κάτι σχέδια που είχα φτιάξει εδώ και αρκετό καιρό. Όταν τα είδε εκείνη ενθουσιάστηκε και με σιχτίριζε που έχω ένα τέτοιο ταλέντο και δεν το εξασκώ. Με έβαλε σε σκέψεις λοιπόν και κάθισα και το εψαξα λίγο παραπάνω.

Ένα από τα αρχικά σχέδια ήταν ο Donald, και δεν έδωσα και πολλή βάση γιατί μου φάνηκε σχετικά εύκολο να το φτιάξω αλλά αυτή επέμενε ότι δεν είναι κάτι που το κάνει ο οποιοσδήποτε. Οπότε κι εγώ κάθισα και προσπάθησα κάτι πιο εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό.

Κι έτσι ανακάλυψα άλλον έναν ευφάνταστο και άκρως παραμυθιαστικό τρόπο να ξεφεύγω από την καθημερινότητα που ίσως να τον είχα υποτιμήσει και λίγο. Ποιος ξέρει; Θα δείξει.

Όπως και να έχει, όποια βάρη και σκοτούρες κι αν κρύβω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, εγώ εξακολουθώ να έχω μια συγκρατημένη μεν, αισιοδοξία δε για το τι πρόκειται να μου συμβεί στο μέλλον. Και ίσως αυτό είναι που με σώζει ακόμα και δεν τα έχω ρίξει όλα στο βρόντο. Άλλωστε κάτι αντίθετο από αυτό που είμαι τώρα, νομίζω δεν είναι και μέρος του χαρακτήρα μου.

Υ.Γ. Ο μικρός που ξεκίνησε πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια να γράφει τις ανησυχίες του μεγάλωσε και διανύει ήδη την τρίτη δεκαετία της ζωής του! Το Σάββατο γίνομαι officially 21! Κι εύχομαι να είναι το black jack της ζωής μου!

Υ.Γ.2 Ελπίζω όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα παραπάνω κείμενο να μην κουράστηκαν με την μακρηγορία μου.