Σκεψεις από το παρελθόν….

Μαρτίου 27, 2009

Αδηφάγα πλάσματα οι άνθρωποι. Με όσα και αν έχουν στα χέρια τους, πάντα θα επιθυμούσαν έστω και κάτι που δεν έχουν. Έτσι είναι η φύση μας. Πάντα θα αναζητούμε κάτι που δεν μπορούμε να έχουμε. Για να μπορούμε να μην είμαστε ευχαριστημένοι. Για να μας λείπει πάντα κάτι και να μας ταλαιπωρεί ημέρα και νύχτα, κάθε δευτερόλεπτο που περνά και έχει το βάρος ενός αιώνα, κάθε πραγματοποιημένης ευχής που θα ευχόμασταν ποτέ να μην έχει γίνει! Τελικά, υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει αυτή η αυταπάτη; Η ψευδαίσθηση; Προσπαθούμε να την βρούμε, αλλά ποιος την έχει βρει πραγματικά; Όχι τα δευτερόλεπτα, αυτά τα ψήγματα ευτυχίας που αισθανόμαστε αραιά και που. Ευτυχία με όλη τη σημασία της λέξης. Να ΕΥ ΤΥΧΟΥΜΕ, να έχουμε καλή τύχη, να αισθανόμαστε τυχεροί που έχουμε όλα όσα επιζητούσαμε. Μερικές φορές, τις περισσότερες φορές, ο πόνος είναι πιο δυνατός από κάθε τι. Κερδίζει στα σημεία και βγάζει knock out κάθε άλλο συναίσθημα, κάθε άλλη σκέψη. Αδιάλειπτος και συνεχής πόνος. Πόνος της καρδιάς, πόνος του μυαλού, πόνος της σκέψης και μόνο. Στη σκέψη ότι η ευτυχία είναι κάπου μακρυά μας, ότι εθελοτυφλούμε και ότι δεν πρόκειται ποτέ να την βρούμε, ότι έχουμε συνηθίσει στον πόνο και δεν μπορούμε χωρίς αυτόν. Αυτή είναι η κατάρα μας. Ίσως βαθειά μέσα μας αναζητούμε τον πόνο. Την πίκρα. Γιατί έτσι τα ψήγματα της ευτυχίας, μπροστά στους πακτωλούς του πόνου να φαίνονται μάννα εξ ουρανού. Θεόσταλτο δώρο για να μας θυμίσει ότι ναι, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Τι πρέπει να κάνεις για να βρεθείς στην άλλη πλευρά; Θυσίες. Και μέχρι που είσαι πρόθυμος να φτάσεις για να πας στην άλλη πλευρά; Μέχρι το τέλος. ΛΑΘΟΣ! Ο άνθρωπος εκτός από αδηφάγος και άπληστος είναι και φυγόπονος. Τι ειρωνεία ε; Εμείς προσπαθούμε να του ξεφύγουμε και τελικά τον έχουμε μέσα στο αίμα μας. Ναι, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να αποφύγουμε τον πόνο. Αλλά αυτός εκεί, επιμένει. Εσωτερικές ανάγκες έκφρασης, να βγάλεις το μέσα έξω. Να δείξεις τα χρώματα της καρδιάς και της ψυχής σου. Κι όμως, πίσω από αυτό το γκρι που φαίνεται να βάφει όλο το τοπίο, διαγράφεται καθαρά το λευκό. Και το λευκό κρύβει ακόμα περισσότερα χρώματα μέσα του! Πάρτε το λευκό και αναλύστε το! Ανοίξτε την παλέτα της ψυχής σας και ζωγραφίστε τον κόσμο που ονειρεύεστε! Ακόμα και αν αυτός ο κόσμος κρύβει μόνο το γκρι. Θα είναι ο δικός σας κόσμος. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Παρόλους τους πόνους και της κακουχίες, παρόλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα παρωχημένα συναισθήματα, παρόλα αυτά νικήτρα θανάτου βγαίνει πάντα η ζωή. Οπότε το συμπέρασμα ποιο είναι; Όλα όσα ζούμε, όλα όσα κάνουμε, είναι ένα συνονθύλευμα που μέσα από αυτές τις ακατάστατες και ακατάπαυστες εκπλήξεις του, δημιουργεί ζωή. Ένας συνεχής και ατέρμονος κύκλος, ο κύκλος της ζωής, που κρύβει τον πόνο της πίκρα και κάπου βαθειά μέσα του την ευτυχία. Γιατί πάντα πίσω από το γκρι δεν κρύβεται μόνο το μαύρο που σπίλωσε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, υπάρχει και το λευκό, το αυθεντικό και το ωραίο. Και πίσω από το λευκό κρύβονται πολλά χρώματα…. Lets seek for them λοιπόν…. Η ζωή δεν κάνει ποτέ λάθος, ακόμα και αν μας αφήνει να παίζουμε συνεχώς τα παιχνίδια της. Ξέρει να κρατά τις ισορροπίες, ακόμα και αν φαινομενικά μας δείχνει το αντίθετο. Ας ψάξουμε το λευκό λοιπόν, ας ψάξουμε τη ζωή, το χρώμα στη ζωή μας…

Αυτό το post είναι γραμμένο εδώ και κάτι χρόνια…… Δε νομίζω ότι γράφω πλέον το ίδιο με τότε….

Advertisements

Put on your pretty lies, you re in the city of wonder…

Μαρτίου 20, 2009

Παρασκευή. Σαν σήμερα πριν από δύο εβδομάδες ξεκίναγα την ανοιξιάτικη εξόρμησή μου… Και πριν από μία εβδομάδα επέστρεφα και πάλι πίσω…. Πόσο γρήγορα τελικά περνάει ο καιρός….

Αναμνήσεις και θύμησες πολλές και όμορφες από αυτό το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες…. Νέα άτομα, νέες γνωριμίες, νέα μέρη και μια Θεσσαλονίκη που ήταν πανέμορφη, με το άγαλμα του ’’Ζαγοράκη’’ (Μέγας Αλέξανδρος) και την εξοχική κατοικία του Νομάρχη! (Λευκός πύργος). Γλυκόπικρες αναμνήσεις, και τελικά δεν πήγαν όλα καλά, το ταξίδι για τα Γιάννενα αναβλήθηκε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων.

img_0103

Η παρέα έσπασε κι εγώ κατευθύνθηκα προς Σέρρες, στον αδερφό μου. Ήρεμη πόλη, με πολλές αναμνήσεις από τα παιδικάτα μου. Και πολλές αλλαγές. Το μέρος όπου έπαιζα μικρός τα καλοκαίρια στο σπίτι της γιαγιάς μου έχει γίνει πλέον λεβητοστάσιο και δίπλα από το μονόζυγο έχει φυτρώσει ένα δέντρο που πλέον μεγάλωσε και το κάλυψε. Όπως κάλυψαν άλλα πράγματα και τις παιδικές μου αναμνήσεις. Αλλά πάντα θα ξέρω ότι πίσω από αυτό το δέντρο θα υπάρχει το μονόζυγο, όπως πίσω από όλα όσα έχουν καλύψει αυτά τα παιδικά χρόνια μπορούν να κάνουν πέρα και να εμφανιστούν στην επιφάνεια. Την προηγούμενη Παρασκευή ξεκινούσα από τον σιδηροδρομικό σταθμό των Σερρών και πάλι για Αθήνα….

Επιστροφή και πάλι λοιπόν στα γνώριμα εδάφη. Για να είμαι ειλικρινής, μου είχε λείψει όλο αυτό, ο κόσμος που συνεχώς πηγαινοέρχεται για να προλάβει τις δουλειές του, η ταμπέλα στο μετρό που σε ενημερώνει σε πόση ώρα θα έρθει ο επόμενος συρμός, τα όμορφα Μαρτιάτικα πρωινά στο Σύνταγμα. Όσο ήμουν στην Θεσσαλονίκη, αναρωτιόμουν πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα εάν είχα περάσει εκεί. Αλλά με το που ήρθα και πάλι πίσω κατάλαβα ότι η Αθήνα ήταν η πόλη που ήθελα να περάσω εν τέλει…. Πείτε το μαζοχισμό, πείτε το ψώνισμα, αλλά τελικά είμαι άνθρωπος της μεγάλης πόλης…. Που μπορείς να χαθείς μέσα στο πλήθος, αλλά εκεί που θα είσαι χαμένος μέσα σε μια γωνία στο μοναστηράκι να βρεις ανθρώπους γνώριμους, να πεις ένα γεια….

Επιστροφή λοιπόν και πάλι στα παλιά γνώριμα πράγματα και ασχολίες. Ήταν ωραίο όσο κράτησε, επαναφόρτισα τις μπαταρίες μου και είμαι έτοιμος για νέες περιπέτειες! Κρατώ όσα έμαθα και όσα έζησα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και συνεχίζω. Και που ξέρεις, εάν μου την βαρέσει και πάλι, πλέον ξέρω τους δρόμους της Τσιμισκή και της Λεωφόρου νίκης…. Έξι ώρες με τον καρβουνιάρη, 11,30€! Δεν είναι τίποτα, όρεξη να έχεις! Και ένα είναι σίγουρο, θα έχω πάντα όρεξη για νέες περιπέτειες!