Roamer….όπως πάντα….

2009-02-23_003223

Οι μέρες περνάνε, συνεχώς. Οι Αλκυονίδες μέρες τελείωσαν και ο χειμώνας ήρθε και πάλι με το ψυχρό του άγγιγμα. Κι εγώ κάθομαι με ένα ποτήρι λευκό κρασί (ίσως και δύο) και διαβάζω τα νέα από τους δικτυακούς μου φίλους. Γυρνάω στο δικό μου ιστολόγιο. Και βλέπω μια περίεργη κινητικότητα στα παλιά μου posts. Πατάω πάνω σε ένα από αυτά τα παλιά posts. Ήταν ένα από ένα όχι και τόσο παλιό καιρό. Τότε που ετοιμαζόμουν για τη μεγάλη ζωή, τη διαφορετική. Που θα ξέφευγα από το πατρικό μου και θα ερχόμουν στη μεγάλη πόλη να ζήσω τα πιο όμορφα και ξέγνοιαστα χρόνια της ζωής μου. Τα φοιτητικάτα μου. Μπούρδες. Ναι, δε λέω, πολύ ωραία η ανεξαρτησία, πολύ όμορφα όλα αυτά που ζω καθημερινά χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσω σε κανέναν. Αλλά στο μυαλό μου έρχονται και άλλες αναμνήσεις. Τότε που έγραφα ότι οι τάσεις φυγής μου δεν θα με εγκαταλείψουν ποτέ, και δεν ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μου. Και δεν έπεσα καθόλου έξω. Χρειάστηκε μόνο ένα σαββατοκύριακο στις Σέρρες και μια σπίθα που έκανε μέσα μου να ξυπνήσει η πυρκαγιά.

Και πάλι θέλω να αποδράσω λοιπόν. Μόνο που τώρα τα ταξίδια έγιναν πιο περίπλοκα. Δεν θέλω μόνο να ταξιδέψω στον χώρο, μα και στο χρόνο. Να γυρίσω και πάλι πίσω σε εκείνες τις ημέρες. Να μου ρίξω ένα γερό χαστούκι και να μου πω πόσο αχάριστος υπήρξα και ίσως ακόμα υπάρχω. Και να ζήσω για μια ακόμα φορά τα όμορφα απογεύματα που βλέπαμε μαζί με την Α. τον ήλιο να βυθίζεται πίσω από το βουνό που έδινε αυτήν την υπέροχη πορτοκαλί όψη στο νερό και τις ροζ αποχρώσεις στα σύννεφα. Και λέγαμε ότι δεν πρόκειται ποτέ να χαθούμε στο μέλλον. Μπούρδες.

Χαθήκαμε και όχι μόνο χαθήκαμε, γίναμε δυο ξένοι. Και δυστυχώς δεν είναι στο χέρι μου πλέον να έρθουμε και πάλι κοντά. Είναι μόνο στο χέρι της. Κι απ’ ότι φαίνεται δεν το θέλει τόσο πολύ όσο το θέλω εγώ. Δεν ξέρω τι παθαίνω, αλλά αυτές τις ημέρες με έχει πιάσει μια τρελή νοσταλγία. Γι’ αυτά που πέρασαν και ίσως να μην γυρίσουν και ποτέ πίσω, αλλά και γι αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμα και μπορεί να μην έρθουν και ποτέ. Ίσως μιλάει το τρίτο ποτήρι κρασί που πίνω, αλλά γίνεται να νοσταλγείς πράγματα που δεν έχουν έρθει ακόμα; Νοσταλγία-νόστος-περιπλάνηση-επιστροφή.

Σα να παραφόρτωσα σκέψεις και πράγματα το μυαλό μου και τις έγνοιες μου…

Fresh start! Αλήθεια πόσα fresh starts δικαιούμαστε σε αυτήν τη ζωή; Μήπως είμαι επιπόλαιος; Μήπως είμαι ακόμα ανώριμος, παρά τα σημάδια και τους γύρω μου που μου λένε να χαλαρώσω και να μην τρέχω περισσότερο από έναν εικοσάχρονο της εποχής μου; Πρέπει να ζυγίσω τα πράγματα. Να δω αυτά που με κάνουν ευτυχισμένο και αυτά που δεν με κάνουν. Δεν μπορώ να προσδιορίσω την ευτυχία με κανέναν τρόπο. Μπορώ όμως να αποκλείσω αυτά που δεν με κάνουν και τόσο. Οπότε, κάνω υπομονή και συνεχίζω. Μέχρι πότε; Θα δείξει. Ίσως και για πάντα.

Δεν ξέρω πως πρέπει να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου. Με όρεξη και διάθεση για καινούρια πράγματα, καινούριες παρέες καινούριες τοποθεσίες, εμπειρίες και μέρη σε πολύ λιγότερο χρόνο απ’ όσο χρειάζεται για να συνηθίσω ένα μέρος που βρίσκομαι στην παρούσα φάση. Και οι τάσεις φυγής επιστρέφουν και πάλι στο προσκήνιο. Ένα απλό έναυσμα που σε πολλούς θα περνούσε απαρατήρητο, μέχρι τερατώδη σημάδια που μου λένε: ΦΥΓΕ! Θα ηρεμήσω ποτέ ή θα είμαι πάντοτε σε αυτήν την εγρήγορση; Κανένας δεν ξέρει. Εδώ δεν ξέρω εγώ, θα ζητήσω από τους άλλους να μου δώσουν απαντήσεις;

Ωραία ξεκίνησε και πάλι η εβδομάδα μας. Μια ομορφιά. Σταματώ εδώ γιατί θα μπορούσα να γράφω πολύ περισσότερα που θα γέμιζαν το ιστολόγιο…. Ίσως κάποια άλλη στιγμή. Κάποια στιγμή ίσως αράξω κι εγώ λιγάκι…. Maybe tomorrow….

2454427734_476c79e1c8

Advertisements

10 Responses to Roamer….όπως πάντα….

  1. «So maybe tomorrow I’ll find my way home»
    agapimeno kommati…
    treli kata8lipsi stin blosfaira.
    afto me ta taxidia to xw pa8i k ego. oi filoi stin elada kovoun voltes stas europas,cause den exun ma8ima, ki ego edw na paidevomai…..

    to na girnas spiti ine pada kapws. k den grafw pws, giati gia ton ka8ena ine diaforetika.gia mena, elpizw i ka8e fora na einai «anaimakti»..

  2. Ο/Η Darthiir the Abban λέει:

    Αυτός είναι ο «έντεχνος» τρόπος να μας πείς ότι θα πάρεις εργολαβία τους δρόμοι;

  3. Ο/Η lifewhispers λέει:

    τασεις φυγης. και ομως, οπως φαινεται, δεν εισαι ο μεσος εικοσαχρονος της εποχης σου. γιατι δεν θα τα ειχες συνειδητοποιησει ολα αυτα..
    παντως να ξερεις, μια παυση μερικες φορες ειναι απαραιτητη. το τι ονομα της δινουμε δεν εχει σημασια.
    καταλαβαινω ομως απολυτα τι εννοεις.

  4. Ο/Η Γλαρένια λέει:

    Αχ….ανησυχίες της ηλικίας είναι.
    Μην το παιδεύεις το μυαλό κι άφησε την καθημερινότητα να εξελίσσεται μόνη της και να επεξεργαζεται καταστασεις.
    Μηβν επιτρέπεις να σε υποχρεώνει κανείς, για να κάνεις κάτι όταν εσύ δεν το επθυμείς

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  5. Ο/Η Roamer λέει:

    Fairy όντως να είναι αναίμακτη και να μην μου ξυπνήσει θύμησες που είχαν περάσει στη λήθη εδώ και καιρό…. ίσως να ξυπνήσουν όμορφα πράγματα που θα με κάνουν να χαμογελάσω….. Who knows…..

    Ίσως Darthiir τους πάρω εργολαβία…. Δεν ξέρω, όλα είναι πολύ ρευστά αυτή τη στιγμή….

    Lifewhispers χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που έστω και από μακρυά νοιώθουν αυτά που προσπαθώ να πω…. Άλλωστε, αυτός δεν είναι και ο λόγος δημιουργίας ενός ιστολογίους Καλως όρισες

    «Μην επιτρέπεις να σε υποχρεώνει κανείς, για να κάνεις κάτι όταν εσύ δεν το επθυμείς»

    Σοφές κουβέντες μου λές Γλαρένια…. όλα τα σχόλια είναι καλοδεχούμενα, αλλά τα δικά σου ξέρω ότι στο τέλος θα έχουν και μια γλαρένια αγκαλιά που θα με ζεστάνει! Να σαι καλά, και μην ανησυχείς, θα τον βρω κι εγώ τον δρόμο μου…

  6. Ο/Η sourgeal λέει:

    Μακάρι να μην αράξεις ποτέ, εύχομαι εγώ!! 🙂

  7. Ο/Η Roamer λέει:

    Μακάρι να μην αράξω ποτέ Sourgeal μου…. Μακάρι…

  8. Ο/Η iLiAs λέει:

    ..καλοο μηναααα 🙂
    Λιακο μπηκε η Ανοιξη..ολα θα στρωσουν!! 🙂

  9. Ο/Η george λέει:

    είναι όλα τόσο ωραία αυτά που περιγράφεις. Ναι αλήθεια λέω. Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Η τάση μιας νέας φρέσκιας αρχής είναι αυτή που ομορφαίνει την ζωή αλλά και που δείχνει την ομορφιά των νιάτων σου.
    Έτσι να μείνεις για πάντα. Άσε να ψάξεις λιμάνι για μετά, πολύ μετά. Όταν δεν θα κρατούν άλλο τα πόδια σου. Τώρα να ζητάς μόνο αυτό που περιγράφεις. Να ταξιδεύεις. Να φεύγεις για να γνωρίσεις νέους κόσμους και ανθρώπους.
    Καλό σου ταξίδι.
    Σε ζηλεύω καθώς εγώ πιά είμαι πολύ μεγάλος για ταξίδια. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: