Φεύγω….προς αναζήτησην της καρδιάς μου….

Δεκέμβριος 29, 2008

Ένα ταξίδι ξεκίνησε και τελείωσε άδοξα. Όλα μου τα εφόδια ήταν πάνω σε αυτό. Κι ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές για χώρες μακρυνές και ονειρεμένες τελικά το βαπόρι βούλιαξε και με άφησε καταμεσής του πελάγους. Να περιμένω βοήθεια. Αλλά από ποιον; Κανένας δεν υπάρχει εδώ γύρω. Άνθρωποι, πλάσματα αισχρά, κακά, αιμοδιψή και χαιρέκακα. Κάπου σε αυτό το ταξίδι, κάποιος κάποτε μου κάρφωσε ένα μαχαίρι κατάσαρκα. Το έμπηξε μέχρι μέσα και μου ξερίζωσε την καρδιά.

2008-12-29_172113

Κι έμεινα εκεί να τον κοιτάζω. Με άφησε ένα άκαρδο πλάσμα. Χωρίς καρδιά δεν πας πουθενά. Η πραγματικότητα ήταν ρεαλιστικότατη. Αλλά εγώ ζούσα για καιρό μέσα στα όνειρά μου. Σε έναν όμορφο κόσμο. Σε έναν γαλανό ουρανό. Τώρα το μόνο που έχει μείνει είναι ξερή γη και ένα γκρι τοπίο. Που και που, πίσω από αυτήν τη συννεφιά σκάνε μερικές ακτίνες του ηλίου.

2008-12-29_172005

Δεν χάθηκαν όλα. Αλλά που να πάω χωρίς καρδιά; Χωρίς όνειρα; Ξαφνικά κάτι συμβαίνει και όλα αλλάζουν. Είμαι στεναχωρημένος. Γιατί θέλουν να με κάνουν ένα άκαρδο πλάσμα σαν αυτούς; Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω. Κλαίω, θρηνώ, για όλα όσα ήμουν κοντά και δεν κατάφερα να τα αγγίξω. Ακόμα χειρότερα, κλαίω γιατί τα πράγματα που πήγα να αγγίξω δεν είχαν υπόσταση. Ήταν ρευστά. Και με το που τα άγγιξα έγιναν νερό, διαλύθηκαν και εξαφανίστηκαν μέσα στα δάκρυά μου….

2008-12-29_1720271

Τώρα, κρατώντας όλα όσα μου απέμειναν από αυτό το ναυάγιο, κολυμπώ. Μέσα στον ωκεανό, μέχρι να βρω κάπου να πιαστώ. Η διαδρομή είναι δύσκολη, μεγάλα κύματα η θάλασσα, μεγάλες φουρτούνες η ζωή. Θα μου αφήσει πολλές πληγές ανεπούλωτες στο σώμα, και κάθε φορά που θα έχουμε Χριστούγεννα θα ξυπνάνε από το λήθαργο και θα αρχίζουν να πονάνε. Μα πρέπει να βρω κάπου να ακουμπήσω. Σε αυτήν την διαδρομή, σε αυτό το καινούριο και δύσκολο ταξίδι ψάχνω κάτι πιο πολύτιμο απ’ όλα. Την καρδιά μου. Αυτήν που μου ξερίζωσαν κάπου κάποτε και με άφησαν να περιπλανιέμαι ένα κούφιο σώμα, μια άδεια ψυχή. Έναν ζωντανό νεκρό.

2008-12-29_171236

Κάπου πρέπει να βρω να πιαστώ. Και ίσως το έχω μπροστά μου το νησί και να μην το βλέπω. Έχω όσα όνειρα μου απέμειναν στις αποσκευές μου. Στο σημείο όπου κάποτε χτυπούσε μια δυνατή και υγιής καρδιά. Όσες μπόρες και αν περάσω, ξέρω ότι δεν είναι η τελευταία. Ξέρω πότε θα είναι η τελευταία. Θα το νοιώσω. Θα είναι αυτή που θα ξεσπάσει από μέσα μου και δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο. Που θα κάνει τον ουρανό στεριά και την γη ουρανό να στέκομαι. Τότε η θάλασσα θα ηρεμήσει, η στεριά θα φαίνεται από μακρυά κι εγώ θα έχω ακόμα πολύ δρόμο να κολυμπήσω. Βλέπετε με άφησαν καταμεσής του ωκεανού. Με ένα πακέτο τσιγάρα και τις πίκρες μου. Ας μπορούσε η άβυσσος να ξυπνήσει για μια φορά, για εμένα, μόνο για εμένα, να χιμήξει πάνω μου και να πάρει μαζί της όλα όσα με στεναχωρούν, να μην αφήσει τίποτα, παρά μόνο τις ουλές. Να ξέρω γιατί τις έχω αλλά να μην με πονάνε.

3027608107_0ba7352c79

Χρόνο την λένε την άβυσσο που αναζητώ και δυστυχώς δεν κάνει χατίρια σε κανέναν. Η τελευταία καταιγίδα θα ξεκινήσει από τα μάτια μου. Και θα είναι τόσο σαρωτική…. Θα κουνηθούν τα πάντα. Και θα μου αποκαλύψουν που κρατάνε την καρδιά μου. Μέχρι τότε, έχει ο Θεός. Πάλι καλά που έχω πρόσκαιρες στεριές, μικρά νησάκια, που μπορώ και κάθομαι και ξεκουράζομαι. Και παίρνω άλλο ένα πακέτο τσιγάρα, άλλη λίγη δύναμη και προχωρώ. Είναι παιχνίδι λένε η ζωή. Μόνο που δεν ξέρεις πότε θα σε βγάλει game over. Μέχρι τότε έχουμε καιρό. Να ναι καλά τα νησάκια μου.

3024471411_b17d87d520

Μέχρι να βρω την καρδιά μου, μέχρι να αράξω στην Ιθάκη μου, μέχρι να αγναντέψω τη στεριά μου και να πω: Εδώ είναι το σπίτι μου. Εδώ είναι το γραφτό μου…. Μόνο μην με παρασύρει ο ωκεανός. Μόνο αυτό ζητώ, μιας και όλα τα άλλα μου τα πήρε…. Τώρα θέλω να κοιμηθώ. Να ξεκουραστώ και να δω στον ύπνο μου αυτά που λαχταρά ο ξύπνιος μου. Και να ξεκινήσω το ταξίδι μου….


Santa Clause is bringing Chaos to town….

Δεκέμβριος 18, 2008

(Aξίζει να το ακούσετε…….)

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Αλλά τίποτα δεν θυμίζει γιορτινή ατμόσφαιρα, παρά μόνο μπαρούτι, καμένα κτίρια καμένες περιουσίες καμένες ζωές και σπίτια κλεισμένα. Όσο κι αν προσπαθεί ο δήμαρχος να φέρει το σωστό mood με τα καραμελόσπιτα και τα όμορφα αμπαλαρισμένα δέντρα, η σκέψη του έλληνα έχει πάρει άλλες διαδρομές. Μια σφαίρα που εξοστρακίστηκε (?) μια ψυχή που χάθηκε άδικα (?) και μια κηδεία που αμαυρώθηκε από επεισόδια νεαρών και αστυνομικών σε μια πόλη που θυμίζει ερείπιο σε σχέση με πέρυσι. Όλα προσπαθούν να φτιαχτούν και πάλι από την αρχή; Από την αρχή για ποιο λόγο; Για να μπορέσουν να ξανά καταστραφούν; Γίνεται στ αλήθεια μια προσπάθεια προς το καλύτερο μέλλον; Προσπαθούν να φτιάξουν έναν κόσμο για τα όνειρά μας ή πάλι βρίσκουν πρόφαση να πατήσουν πάνω σε αυτά ώστε να δημιουργήσουν γκρίζες πολιτείες; Δεν με ενδιαφέρει ποιος έφταιγε και ποιος όχι, δεν με ενδιαφέρει για ποιο λόγο κατέστρεψαν το κέντρο αναρχικοί αντιεξουσιαστές ή η αστυνομία η ίδια. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι ότι αυτά τα Χριστούγεννα δεν θα έχουν την ίδια γεύση σαν όλα τα άλλα. Θυμάμαι με πίκρα πέρυσι να γράφω ότι ο κόσμος χαμογελάει. Νομίζω πως κάτι ήταν και αυτό. Ανάμεσα σε όλα όσα μας κατακλύζουν, κάτι ήταν κι αυτό. Ο κόσμος δεν είχε χάσει την ελπίδα του, προσπαθούσε, μοχθούσε και στο τέλος τα κατάφερνε. Χαμογελούσε! Αλλά μήπως είμαι λάθος; Μήπως τελικά χαμογελούσαν για τον λάθος λόγο; Για τον λάθος σκοπό; Με τα λάθος πράγματα; Μήπως ήταν χαμόγελα απελπισίας και όχι χαράς; Γιατί κατά βάθος όλοι μας γνωρίζουμε τι πηγαίνει στραβά σε αυτόν τον τόπο, αλλά το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να χαμογελάμε; Και τελικά ποιος είναι ο σωστός τρόπος να πράξουμε; Γιατί εμένα ποιος μου λέει ότι αυτοί που θα ανέβουν πάνω στην εξουσία δεν θα διαφθαρούν το ίδιο εύκολα με αυτούς που είναι ήδη πάνω; Κακά τα ψέματα, η εξουσία διαφθείρει, οποιαδήποτε μορφή της κι αν πέσει στα χέρια σου. Θέλει συγκρότηση, αυτοκυριαρχία; Δεν ξέρω κι εγώ τι θέλει. Αν έμαθα ένα πράγμα περίτρανα πάντως αυτές τις μέρες είναι αυτό. Σε αυτήν την κωλοκοινωνία που ζω, τελικά δεν είμαι μόνος μου. Αυτά που με προβληματίζουν και με στεναχωρούν, προβληματίζουν κι άλλους ανθρώπους, νέους και γέρους, άνδρες και γυναίκες. Το θέμα είναι ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; Ο σωστός τρόπος δεν μου φαίνεται το να μένουμε άπραγοι, αν και για να είμαι ειλικρινής αυτό είχα κάνει εδώ και πολλές ημέρες, έμενα άπραγος. Γιατί έχω χάσει την πίστη μου για μια πατρίδα που λατρεύω αλλά όπου και να πάω με πληγώνει όπως είχε πει και ο Σεφέρης, γιατί δεν βλέπω σημάδια εξυγίανσης, αλλά και πάλι βολέματα και μπαλώματα της τελευταίας στιγμής. Αλλά ούτε και η καταστροφή, το πλιάτσικο και οι ανεκδιήγητες εικόνες που αντίκρισα το πρωινό της Τρίτης που πήγα στη δουλειά μου με κάλυψαν. Η καταστροφή δεν είναι η λύση. Μπορεί να το κάνουν για να δείξουν ότι τελικά ΝΑΙ, υπάρχουμε στο χάρτη, αλλά είναι σκληρό να βλέπεις τους κόπους και τις θυσίες σου να πηγαίνουν χαμένες. Ίσως όχι εντελώς χαμένες, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ…

Όπως και να έχει, περιμένω να δω τι θα φέρει το μέλλον και πως θα τα αφήσει να κυλήσουν χρόνος. Αλλά αυτό που βλέπω είναι ότι φέτος ο Άγιος Βασίλης κρύβει στην κόκκινη τσουβάλα του μολότοφ, δακρυγόνα, θάνατο και χάος σε μια πόλη που θα μπορούσε να λάμπει αυτές τις μέρες. Αλλά για τους σωστούς λόγους. Για τα σωστά χαμόγελα. Για ένα καλύτερο αύριο…


Μαζί στη χώρα των ψευδαισθήσεων…. Updated! :P

Δεκέμβριος 13, 2008

Ο ήλιος Δύει. O Φαέθοντας αφήνει το φωτεινό του άρμα και στη θέση του μας αφήνει το φως του φεγγαριού, ένα φως ψέυτικο παραπλανητικό. Που μπορεί να αποδώσει στα πράγματα διαφορετική οπτική.
Τα μάτια της, σε κοίταζαν με ένα εξωπραγματικό βλέμμα. Όλοι μπροστά του θα έρεπαν χωρίς κανένα δισταγμό γι’ αυτό που κάνουν. Το φεγγαρόφωτο έλουζε τα υπέροχα κατάξανθα μαλλιά της. Ήταν σαγηνευτική και το γνώριζε. Και δε χρειαζόταν τίποτα άλλο από ένα απλό της χαμόγελο για να σε υπνωτίσει αιώνια στον δικό της κόσμο. Ήταν πανέμορφη και το ήξερε. Και η θάλασσα, το φεγγαρόφωτο με το αλουμινένια υφή που αφήνει σε ότι σκορπάει το φως του. Η σκηνή φαινόταν να έχει βγει από ένα παραμύθι. Από έναν άλλο κόσμο που δεν μπορείς να πεις αν είναι παλαιός ή ολοκαίνουριος. Αληθινός ή ψεύτικος. Αν αυτή η ασημί γαλήνη που επικρατεί γύρω μου και τη διαταράσσουν τα αδιάκριτα βλέμματα των ανέμων είναι πραγματικά έτσι η όλα αυτά είναι αποκυήματα της δικής μου φαντασίας. Αλλά όχι, αυτή δε μπορεί να μην είναι αληθινή. Γιατί αυτό δε θα το αντέξω. Η Αφροδίτη κατέβηκε στη γη μόνο για εμένα. Τα όμορφα μάτια που φορά. Οι υπέροχες μπλε χάντρες που πλαισιώνουν αυτό το τέλειο της δημιουργίας της. Δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί στα θελήματά της. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι ο κεντρικός ρόλος του έργου! Ενός έργου που βασικός ήρωας είναι τα όμορφα μάτια αυτής της θεσπέσιας οπτασίας που λικνίζεται στην υπέροχη μουσική που παίζουν τα φύλα των δέντρων και τα κύματα που σκάνε το ένα μετά το άλλο, ατέρμονα στην παραλία. Ένα ατελείωτο αγκάλιασμα του υγρού στοιχείου στην ξερή και άγονη χωρίς αυτό γη. Αλλά… είναι και αυτό το φως. Με κοιτά. Και η ζωή είναι σαν ψέμα. Και όταν φύγει; Όχι! Ο πανικός με κατακλύζει! Δε θέλω να χαθεί από τη ζωή μου! αλλά έχει ήδη χαθεί. Δεν υπήρχε ποτέ στη ζωή μου. μα η μορφή της θα μείνει χαραγμένη μέσα στην φλόγα της νύχτας. Στο ασημί που θαμπώνει τα πάντα σε μια απόσταση που δεν μπορείς να δεις. Το μάτι σου δε φτάνει. Και σιγά σιγά, χάνεται. Όπως το φεγγάρι παίρνει την κατιούσα έτσι κι εκείνη εξαφανίζεται. «Θα είμαι εδώ ξανά αύριο! Και μεθαύριο! Και κάθε μέρα! Μόνο για εσένα. Εγώ εσύ και η θάλασσα… Μην με ξεχάσεις! Αν με ξεχάσεις θα χαθώ…» «Δεν θα χαθώ! Το υπόσχομαι! Θα είμαι κάθε μέρα εδώ! Μέχρι να γίνουμε ένα! Και κανένας να μην μπορεί να μας χωρίσει!» Δίνω υποσχέσεις που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τις τηρήσω… γιατί έτσι είμαι εγώ. Έτσι είναι η ζωή. Και τελικά μένω στο νερό που από το υπέροχο χρώμα που το έβαψε το φεγγάρι ματώνει από τις πρώτες ακτίνες του οδηγού ηλίου. Που ξεκίνησε την τροχιά του στη γη και έφτασε σε εμάς. Και την πήρε μακρυά. Γιατί δε μπορεί το φως. Μα δε μπορεί και χωρίς αυτό… Αλλά το φως του φεγγαριού. Αυτό που σταματά το χρόνο και δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα σε αυτήν και εμένα. «Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!» δακρύζω και αναγεννούμαι. Μέσα από τις ίδιες μου τις στάχτες, σαν άλλος φοίνικας… μέχρι την επόμενη ανατολή, που θα γίνω ξανά ένας άλλος άνθρωπος, με τα ίδια πάθη, τις ίδιες ανάγκες και προπάντων…χωρίς αυτήν. Που χωρίς αυτή η ζωή είναι σα ψέμα και το βράδυ με αυτή είναι γιορτή!

Σ’ αγαπώ

λέω και φεύγω για να μην

μείνω για πάντα εδώ πέρα…

Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση που είχα κάνει στο πρώτο μου blog illusions. To είχα γράψει σε μια στιγμη έμπνευσης από κάτι που πολλοί το αποκαλούν έρωτα….   Και νομίζω πως είμια έτοιμος να γράψω και πάλι κάτι παρόμοιο…. Εσείς τι λέτε;