2 Miraculously everlasting days….

Έχετε δύο μέρες ζωής….

Αυτά τα λόγια του ιατρού γυροφέρνανε μέσα στο μυαλό του ενώ ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι της εντατικής. Δυο μέρες ζωής…. Τόσο του είχαν απομείνει. Η καρδιά του πόναγε. Δεν έφταιγε ο ιός που είχε χτυπήσει το μυοκάρδιό του. Έφταιγαν όλα αυτά που σκεφτόταν ότι χάνει και δεν μπορεί να τα πραγματοποιήσει πλέον. Και τα δευτερόλεπτα κυλούσαν βασανιστικά αργά… ή μήπως πολύ γρήγορα; Ποιος μπορεί να προσδιορίσει τέτοια μεγέθη όταν μιλάμε για μια ανθρώπινη ψυχή; Ενώ το πρωινό περνούσε και ο ήλιος είχε αρχίσει να κάνει την δειλή εμφάνισή του πίσω από τα γκρίζα σύννεφα εκείνος σκεφτόταν τι ήθελε να πραγματοποιήσει στη ζωή του…. Πολλά ταξίδια! Να γευτώ καινούριες γεύσεις!

Να δω καινούριες εικόνες, να μυρίσω νέα μεθυστικά αρώματα, να συλλέξω εμπειρίες, να γνωρίσω καινούριους πολιτισμούς και νέους ανθρώπους, να γελάσω, να κλάψω, να αισθανθώ ελεύθερος, να πετάξω μακρυά απ’ όλα, να αγαπήσω, να αγαπηθώ, να ερωτευθώ, να ζήσω…. Δυο μέρες ζωής. Μια αιωνιότητα. Δίπλα του η αδερφή του έκλαιγε σιωπηλά. Δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Οι γονείς του έξω από την αποστειρωμένη πόρτα της εντατικής τον κοιτούσαν αποσβολωμένοι. Τα μάτια τους είχαν βαθουλώσει, είχαν μπει μέσα στις κόγχες. Το μόνο που ξεχώριζες ήταν δυο γυαλιστερές μπάλες στη θέση των ματιών, κρυμμένες πίσω μεγάλους μαύρους κύκλους….

«Κι εγώ τώρα τι πρέπει να κάνω; Να σκεφτώ όλα όσα χάνω ή να παρηγορήσω τους γύρω μου; Τελικά ποιος πονάει πιο πολύ; Σίγουρα η πληγωμένη μου καρδιά, αλλά δεν το δείχνει τόσο έντονα όσο οι υπόλοιποι. Δεν θέλω να με δουν σπάω, θέλω να φανώ δυνατός. Ακόμα και τώρα την τελευταία στιγμή. Τις δύο αυτές τελευταίες ημέρες αξιοπρέπειας.» Κοιτάζει έξω από το παράθυρο και βλέπει ανθρώπους να γελούν. «Και τι μου φταίνε αυτοί που είναι ευτυχισμένοι; Και τι μου φταίνε αυτοί που δεν θα πεθάνουν σε δυο ημέρες;» οι γονείς έχουν φύγει από την πόρτα, δεν αντέχουν άλλο να αντικρίζουν αυτό το θέαμα. Η αδερφή έχει παραμείνει εκεί, στη θέση της. Δεν μιλάει, δεν κινείται, μόνο κλαίει, έναν πόνο βουβό. «όλα θα πάνε καλά» λέει και το πιστεύει, θέλει να το πιστέψει. «Έξω απ’ τον χορό» σκέφτεται και αμέσως μετανιώνει για τις εγωιστικές σκέψεις που του έρχονται στο μυαλό…. «μην στεναχωριέσαι αδερφούλα, σε δυο μέρες θα γνωρίζουμε τα πάντα. Θέλω να φανείς δυνατή. Όχι τόσο πολύ για εμένα, όσο γι αυτούς εκεί έξω….» Αναρωτιέται που την βρίσκει τόση δύναμη, θέλει να κλάψει να ξεσπάσει σε λυγμούς, να θρηνήσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του.

Αλλά όχι, πρέπει να δείξει σθένος για μια τελευταία φορά. Όμως…..είναι που δεν το έχει συνειδητοποιήσει και ίσως να μην το συνειδητοποιήσει και ποτέ… να μην προλάβει. Παρίσι, Λονδίνο, Αίγυπτος, Κάιρο, Αλεξάνδρεια, Νέα Υόρκη, όλες αυτές οι πανέμορφες πόλεις περνάνε από το μυαλό του. «Όλο έλεγα θα πάω κι όλο το ανέβαλα για κάτι άλλο, κάτι μικρό, κάτι άσχετο, κάτι το οποίο δεν ήταν η δική του επιλογή. Fucking priorities…» Σκέφτεται. Ο ήλιος και πάλι κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. «Θέλω να κοιμηθώ» λέει στην αδερφή του και της ζητά να αποχωρήσει από το δωμάτιο. Εκείνη τον κοιτάζει με γουρλωμένα τα μάτια. Ξαφνιάζεται αλλά μετά από μερικά δευτερόλεπτα σηκώνεται τον φιλά στο μέτωπο και βγαίνει αφήνοντας τον μέσα σε ένα τέλεια αποστειρωμένο δωμάτιο, παρέα με το αχνό φως και την αδύναμη καρδιά του.

Κλείνει τα μάτια και προσπαθεί να σκεφτεί όμορφες στιγμές της ζωής του. Μα όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό του. Ένα δάκρυ κυλά από τα μάτια του και γυρνά από την άλλη μεριά για να μην τον δουν. Και μετά τα δάκρυα έρχονται οι λυγμοί, τα αναφιλητά και τέλος ο ύπνος….

Δύο χρόνια μετά, Liverpool.

Η αδερφή μόλις έχει κατέβει από το αεροπλάνο. Ένας ήλιος με δόντια την περιμένει. Κουμπώνει το παλτό της και σφίγγει το ζεστό κασκόλ γύρο από το λαιμό της. Ο ήλιος κρύβεται και πάλι πίσω από τα σύννεφα, όπως τότε…. Χαμογελά, ερευνά το χώρο γύρω και τα μάτια της σταματούν σε μια γνώριμη φυσιογνωμία. Είναι αυτός. Τον πλησιάζει τον αγκαλιάζει και τον φιλά στο μέτωπο. Όπως τότε…. «Πως είσαι αδερφούλη; Τι λέει το Liverpool;». «Θα το γυρίζουμε όλο και θα μου πεις εσύ τις εντυπώσεις σου! Εγώ το έχω λατρέψει! Όπως το Μόναχο, το Παρίσι, και την Μαδρίτη που θα επισκεφθώ με το που φύγεις!».

Οι δυο μέρες πήραν παράταση. Η ζωή στάθηκε πιο δυνατή από την αδύναμη καρδιά του που τον πρόδωσε κάποια στιγμή της ζωής του πριν από δύο χρόνια και τον είχε κλείσει σε μια αποστειρωμένη φυλακή. Τώρα είναι και πάλι ζωντανός, στέκει στα πόδια του δυνατός και έχει πάρει τη ζωή στα χέρια του! Κάνει αυτά που θέλει χωρίς να υπολογίσει το κόστος. Έχει αποσβέσει με τις μεγαλύτερες και πιο ψυχοφθόρες θυσίες πλέον. Δεν χρωστάει σε κανέναν. Παρά μόνο στον εαυτό του. Και στην αδύναμη καρδιά του που συμφώνησε να συνεχίσει να τον ταλαιπωρεί για περισσότερες από δυο μέρες. Άρχισε να πραγματοποιεί τα όνειρά του, άρχισε να γνωρίζει όλα όσα θα τον ολοκλήρωναν σαν άνθρωπο, άρχισε να ζει. Και να αντιλαμβάνεται τα πράγματα με άλλο τρόπο, εκτιμώντας και την παραμικρή λεπτομέρεια. Έγινε νέος άνθρωπος. Και κρατά τις εφιαλτικές εκείνες ημέρες, σαν φυλαχτό μέσα στην ψυχή του. Όταν είναι στις μαύρες του, ξεκλειδώνει για λίγο εκείνες τις αναμνήσεις και αμέσως μονολογεί: «Υπάρχουν και χειρότερα!»

Να είσαι ευτυχισμένος όπου κι αν βρίσκεσαι και να κάνεις και τους γύρω σου εξίσου χαρούμενους! Σ’ ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που μου έδωσες, ήταν πολύ πολύτιμο για εμένα! Βγήκες νικητής και πραγματοποιείς αυτά που αγαπάς δίνοντας μου κίνητρο να αρχίσω να πραγματοποιώ κι εγώ τα δικά μου! Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να ευγνωμονείς (μέσα από όλα όσα έχεις περάσει επιτυχώς πάλι καλά) την καρδιά σου και την αδυναμία που έδειξε για μια και μοναδική φορά! Γιατί κατά τα άλλα είναι μια χρυσή καρδιά που χωρά και έχει να δώσει πολλά πράγματα ακόμα! Αφιερωμένο σε εσένα!

Advertisements

7 Responses to 2 Miraculously everlasting days….

  1. Ο/Η askardamikti λέει:

    Aυτά τα «μαθήματα» αν δεν τα διδαχθείς αυτοπροσώπως… μάλλον δεν τα μαθαίνεις!

  2. Ο/Η Roamer λέει:

    Άκσαρ έχεις απόλυτο δίκιο. Αλλά από τότε που το συζήτησα το θέμα με το Γιώργο, συνέχεια προσπαθούσα να μπω σε αυτήν την κατάσταση…. (Έξω απ το χορό λένε όμως) Όπως και να έχει, όμως έγραψα αυτό που αισθανόμουν. Μπορεί να μην το έχω ζήσει εγώ προσωπικά, αλλά αυτά τα θέματα όλο και σε περιτριγυρίζουν…. Καλό Σου κου Άσκαρ!

  3. Ο/Η glarenia λέει:

    Κραυγή στα πέρατα…
    ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
    (θ.γ. με γειά σου το νέο look.Πολύ όμορφο!)

  4. Ο/Η Roamer λέει:

    Την κάθε στιγμή και όλες τις στιγμές σαν μία!!!! Πάντα! Ευχαριστώ πολύ Glarenia μου! Λέω να το κρατήσω for a while!

  5. Ο/Η billakos λέει:

    Για αυτη τη χρυση καρδια του μιλουσα κι εγω καθε φορα που αναφερομουν σε κεινο! Χαιρομαι που ειμαι φιλος ΤΟΥ και χαιρομαι που του δημιουργω εναν κυκλο απο ισαξιες χρυσες καρδιες οπως….τη δικη σου , του Βαγγ, της ΚΑτ και αλλων….μελλοντικα!! …τον εχουμε και μας εχει αναγκη! Be there!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: