2 Miraculously everlasting days….

Οκτώβριος 21, 2008

Έχετε δύο μέρες ζωής….

Αυτά τα λόγια του ιατρού γυροφέρνανε μέσα στο μυαλό του ενώ ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι της εντατικής. Δυο μέρες ζωής…. Τόσο του είχαν απομείνει. Η καρδιά του πόναγε. Δεν έφταιγε ο ιός που είχε χτυπήσει το μυοκάρδιό του. Έφταιγαν όλα αυτά που σκεφτόταν ότι χάνει και δεν μπορεί να τα πραγματοποιήσει πλέον. Και τα δευτερόλεπτα κυλούσαν βασανιστικά αργά… ή μήπως πολύ γρήγορα; Ποιος μπορεί να προσδιορίσει τέτοια μεγέθη όταν μιλάμε για μια ανθρώπινη ψυχή; Ενώ το πρωινό περνούσε και ο ήλιος είχε αρχίσει να κάνει την δειλή εμφάνισή του πίσω από τα γκρίζα σύννεφα εκείνος σκεφτόταν τι ήθελε να πραγματοποιήσει στη ζωή του…. Πολλά ταξίδια! Να γευτώ καινούριες γεύσεις!

Να δω καινούριες εικόνες, να μυρίσω νέα μεθυστικά αρώματα, να συλλέξω εμπειρίες, να γνωρίσω καινούριους πολιτισμούς και νέους ανθρώπους, να γελάσω, να κλάψω, να αισθανθώ ελεύθερος, να πετάξω μακρυά απ’ όλα, να αγαπήσω, να αγαπηθώ, να ερωτευθώ, να ζήσω…. Δυο μέρες ζωής. Μια αιωνιότητα. Δίπλα του η αδερφή του έκλαιγε σιωπηλά. Δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Οι γονείς του έξω από την αποστειρωμένη πόρτα της εντατικής τον κοιτούσαν αποσβολωμένοι. Τα μάτια τους είχαν βαθουλώσει, είχαν μπει μέσα στις κόγχες. Το μόνο που ξεχώριζες ήταν δυο γυαλιστερές μπάλες στη θέση των ματιών, κρυμμένες πίσω μεγάλους μαύρους κύκλους….

«Κι εγώ τώρα τι πρέπει να κάνω; Να σκεφτώ όλα όσα χάνω ή να παρηγορήσω τους γύρω μου; Τελικά ποιος πονάει πιο πολύ; Σίγουρα η πληγωμένη μου καρδιά, αλλά δεν το δείχνει τόσο έντονα όσο οι υπόλοιποι. Δεν θέλω να με δουν σπάω, θέλω να φανώ δυνατός. Ακόμα και τώρα την τελευταία στιγμή. Τις δύο αυτές τελευταίες ημέρες αξιοπρέπειας.» Κοιτάζει έξω από το παράθυρο και βλέπει ανθρώπους να γελούν. «Και τι μου φταίνε αυτοί που είναι ευτυχισμένοι; Και τι μου φταίνε αυτοί που δεν θα πεθάνουν σε δυο ημέρες;» οι γονείς έχουν φύγει από την πόρτα, δεν αντέχουν άλλο να αντικρίζουν αυτό το θέαμα. Η αδερφή έχει παραμείνει εκεί, στη θέση της. Δεν μιλάει, δεν κινείται, μόνο κλαίει, έναν πόνο βουβό. «όλα θα πάνε καλά» λέει και το πιστεύει, θέλει να το πιστέψει. «Έξω απ’ τον χορό» σκέφτεται και αμέσως μετανιώνει για τις εγωιστικές σκέψεις που του έρχονται στο μυαλό…. «μην στεναχωριέσαι αδερφούλα, σε δυο μέρες θα γνωρίζουμε τα πάντα. Θέλω να φανείς δυνατή. Όχι τόσο πολύ για εμένα, όσο γι αυτούς εκεί έξω….» Αναρωτιέται που την βρίσκει τόση δύναμη, θέλει να κλάψει να ξεσπάσει σε λυγμούς, να θρηνήσει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του.

Αλλά όχι, πρέπει να δείξει σθένος για μια τελευταία φορά. Όμως…..είναι που δεν το έχει συνειδητοποιήσει και ίσως να μην το συνειδητοποιήσει και ποτέ… να μην προλάβει. Παρίσι, Λονδίνο, Αίγυπτος, Κάιρο, Αλεξάνδρεια, Νέα Υόρκη, όλες αυτές οι πανέμορφες πόλεις περνάνε από το μυαλό του. «Όλο έλεγα θα πάω κι όλο το ανέβαλα για κάτι άλλο, κάτι μικρό, κάτι άσχετο, κάτι το οποίο δεν ήταν η δική του επιλογή. Fucking priorities…» Σκέφτεται. Ο ήλιος και πάλι κρύβεται πίσω από τα σύννεφα. «Θέλω να κοιμηθώ» λέει στην αδερφή του και της ζητά να αποχωρήσει από το δωμάτιο. Εκείνη τον κοιτάζει με γουρλωμένα τα μάτια. Ξαφνιάζεται αλλά μετά από μερικά δευτερόλεπτα σηκώνεται τον φιλά στο μέτωπο και βγαίνει αφήνοντας τον μέσα σε ένα τέλεια αποστειρωμένο δωμάτιο, παρέα με το αχνό φως και την αδύναμη καρδιά του.

Κλείνει τα μάτια και προσπαθεί να σκεφτεί όμορφες στιγμές της ζωής του. Μα όλα μπερδεύονται μέσα στο μυαλό του. Ένα δάκρυ κυλά από τα μάτια του και γυρνά από την άλλη μεριά για να μην τον δουν. Και μετά τα δάκρυα έρχονται οι λυγμοί, τα αναφιλητά και τέλος ο ύπνος….

Δύο χρόνια μετά, Liverpool.

Η αδερφή μόλις έχει κατέβει από το αεροπλάνο. Ένας ήλιος με δόντια την περιμένει. Κουμπώνει το παλτό της και σφίγγει το ζεστό κασκόλ γύρο από το λαιμό της. Ο ήλιος κρύβεται και πάλι πίσω από τα σύννεφα, όπως τότε…. Χαμογελά, ερευνά το χώρο γύρω και τα μάτια της σταματούν σε μια γνώριμη φυσιογνωμία. Είναι αυτός. Τον πλησιάζει τον αγκαλιάζει και τον φιλά στο μέτωπο. Όπως τότε…. «Πως είσαι αδερφούλη; Τι λέει το Liverpool;». «Θα το γυρίζουμε όλο και θα μου πεις εσύ τις εντυπώσεις σου! Εγώ το έχω λατρέψει! Όπως το Μόναχο, το Παρίσι, και την Μαδρίτη που θα επισκεφθώ με το που φύγεις!».

Οι δυο μέρες πήραν παράταση. Η ζωή στάθηκε πιο δυνατή από την αδύναμη καρδιά του που τον πρόδωσε κάποια στιγμή της ζωής του πριν από δύο χρόνια και τον είχε κλείσει σε μια αποστειρωμένη φυλακή. Τώρα είναι και πάλι ζωντανός, στέκει στα πόδια του δυνατός και έχει πάρει τη ζωή στα χέρια του! Κάνει αυτά που θέλει χωρίς να υπολογίσει το κόστος. Έχει αποσβέσει με τις μεγαλύτερες και πιο ψυχοφθόρες θυσίες πλέον. Δεν χρωστάει σε κανέναν. Παρά μόνο στον εαυτό του. Και στην αδύναμη καρδιά του που συμφώνησε να συνεχίσει να τον ταλαιπωρεί για περισσότερες από δυο μέρες. Άρχισε να πραγματοποιεί τα όνειρά του, άρχισε να γνωρίζει όλα όσα θα τον ολοκλήρωναν σαν άνθρωπο, άρχισε να ζει. Και να αντιλαμβάνεται τα πράγματα με άλλο τρόπο, εκτιμώντας και την παραμικρή λεπτομέρεια. Έγινε νέος άνθρωπος. Και κρατά τις εφιαλτικές εκείνες ημέρες, σαν φυλαχτό μέσα στην ψυχή του. Όταν είναι στις μαύρες του, ξεκλειδώνει για λίγο εκείνες τις αναμνήσεις και αμέσως μονολογεί: «Υπάρχουν και χειρότερα!»

Να είσαι ευτυχισμένος όπου κι αν βρίσκεσαι και να κάνεις και τους γύρω σου εξίσου χαρούμενους! Σ’ ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που μου έδωσες, ήταν πολύ πολύτιμο για εμένα! Βγήκες νικητής και πραγματοποιείς αυτά που αγαπάς δίνοντας μου κίνητρο να αρχίσω να πραγματοποιώ κι εγώ τα δικά μου! Γιώργο, να είσαι πάντα καλά και να ευγνωμονείς (μέσα από όλα όσα έχεις περάσει επιτυχώς πάλι καλά) την καρδιά σου και την αδυναμία που έδειξε για μια και μοναδική φορά! Γιατί κατά τα άλλα είναι μια χρυσή καρδιά που χωρά και έχει να δώσει πολλά πράγματα ακόμα! Αφιερωμένο σε εσένα!

Advertisements

A blend of socialpolitics….

Οκτώβριος 10, 2008

“Όταν πέρυσι έπαιζαν τα λεφτά των ταμείων στα δομημένα ομόλογα, είχαμε μείνει άναυδοι. Καλά έφαγαν τα λεφτά των συνταξιούχων, λέγαμε, δεν είναι δυνατόν. Τώρα παρακολουθούμε αποσβολωμένοι την επιχείρηση του real estate. Αφού τελείωσαν τα λεφτά πουλάνε γη. Αν έχουμε καταλάβει καλά απ όσα παρακολουθούμε, από Χαλκιδική ως τη Θεσσαλονίκη, από την Κατερίνη ως το Λαύριο, το Γραμματικό, την Αθήνα, κόψανε την Ελλάδα σε οικόπεδα και την πουλάνε. Τι άλλο μπορεί να γίνει; Το επόμενο βήμα είναι να πουλήσουν και εμάς τους ίδιους σκλάβους.”

Αυτή είναι η εισαγωγή του editorial της Athens Voice από τον Φώτη Γεωργελέ της προπροηγούμενης εβδομάδας. Μου έκανε τρομερή εντύπωση. Αλλά πραγματικά αυτό συμβαίνει. Τελείωσαν τα λεφτά και άρχισαν να πουλάνε τη γη. Και μέχρι που είναι ικανοί αυτοί οι άνθρωποι να φτάσουν; Και κάπου εκεί αρχίζεις και αναρωτιέσαι: “Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που θα σε χρήσουν έναν καλό πολιτικό, έναν καλό αξιωματούχο;” Μήπως τελικά ο Πλάτωνας στην Πολιτεία του είναι πολύ ονειρικός; Μήπως αυτός ο επαΐων είναι βγαλμένος από άλλο κόσμο, in a galaxy, far far away; Τόσα σκάνδαλα πώς να τα αντέξει μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα; Μια Ελλάδα που την κόβουν και την ράβουν στα μέτρα τους; Μια Ελλάδα που την έχουν αφήσει γυμνή και απροστάτευτη μέσα σε ένα κόσμο που φαντάζει τόσο απειλητικός και ξένος; Που οι παγκόσμιες οικονομίες έχουν έρθει upside down και που αρχίσαμε να στρεφόμαστε σε διαφορετικές οικονομίες της ανατολής; Μήπως τελικά αυτοί οι Κινέζοι θα μας σώσουν; Μήπως πρέπει να γίνουμε κι εμείς ρομποτάκια σε ένα αχανές πλήθος θυμίζοντας περισσότερο εργάτες σε μυρμηγκοφωλιές παρά άνθρωποι; Που βρίσκονται αυτές οι αναθεματισμένες απαντήσεις; Υπάρχουν απαντήσεις άραγε; Ή μάλλον, ποιο ήταν το πρωταρχικό μας ερώτημα; Μας θέλουν τυφλούς, άβουλους και χωρίς όνειρα, disposable materials για την κατάκτηση των δικών τους βρώμικων αισχρών και μαύρων ονείρων , που ο πρωταρχικός τους σκοπός είναι η κατάκτηση χρήματος χωρίς κανένα έλεος, χωρίς κανένα δισταγμό, κάνοντας μας να χάσουμε την δική μας και την δική τους ανθρωπιά…. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχεις κι εσύ, κι εγώ και όλοι μας. Και ο καθένας μας ξεχωριστά προσπαθεί να ζήσει τη δική του ζωή, τα δικά του όνειρα, ή τουλάχιστον έτσι μας έχουν αφήσει να πιστεύουμε. Εκεί που ο σταρχιδισμός δίνει και παίρνει, φτιάχνει συνειδήσεις, πετάει όνειρα από τα παράθυρα και σκοτώνει ό,τι όμορφο υπάρχει μέσα στην ψυχή σου…. Ακόμα και οι “φωτεινοί” πατέρες της εκκλησίας είναι χωμένοι μέχρι το λαιμό μέσα στο βούρκο! Αρχίσαμε να μετατρεπόμαστε κι εμείς σαν αυτούς!!!!! Μόνο που εμείς είμαστε τα πιόνια τους, ο τελευταίος τροχός της αμάξης, ανθρωπάκια μιας χρήσης…

“Μετακινούμαι με ελικόπτερο για να εξοικονομώ χρόνο για προσευχή…” Εκτός των άλλων έχουν αποκτήσει να μη τι άλλο και θράσος! Σου το λένε ευθαρσώς πλέον, δεν σας υπολογίζω! Ο Εφραίμ και ο κάθε Εφραίμ που του έχουμε δώσει το δικαίωμα να κατσικώνεται πάνω στο σβέρκο μας και να μας προκαλεί με αυτόν τον τρόπο…. Να φύγουμε, να πάμε αλλού! Και που να πάμε; Παντού βρωμιά, τόση βρωμιά. Και τι περιμένετε τελοσπάντων να κάνουμε, να φτιάξουμε αυτά που με τόση απλοχεριά καταστρέψατε και ακόμα καταστρέφετε; Οι επόμενες γενιές έχουν επωμιστεί αυτό το αβάσταχτο φορτίο. Αλλά κάποτε πρέπει να γίνει και μια αρχή… Αλλά πώς να σώσουμε κάτι, εφόσον δεν μας δίνετε ένα υπόβαθρο, κάπου να στηριχτούμε, δυο χέρια, δυο πόδια και ένα ΜΙΣΟ μυαλό που μας έχετε αφήσει. Μάλλον δεν θέλετε να αλλάξει κάτι. Γιατί η φάρα αυτή έχει και απογόνους που θέλουν να συνεχίσουν το άξιο έργο τους!!!!

Από την άλλη, κανένας δε γεννιέται διεφθαρμένος, κανένας δεν γεννιέται με την πανουργία στο μυαλό του, κανένας δε γεννιέται τέρας! Όλοι είμαστε μια λευκή σελίδα που περιμένει να βρεθούν το μελάνι και ο γραφέας που θα γράψει πάνω μας. Όλοι ξεκινάμε την πορεία μας με αγνές προθέσεις και μεγάλα όνειρα γι αυτήν τη χώρα. Τι χαλάει στην πορεία; Το σύστημα σε μετατρέπει σε τέρας, αυτό το σαθρό σύστημα, που τελικά κοιτάζει μόνο την αυτοκαταστροφική του πορεία. Συμπέρασμα; Η εξουσία σε αλλοιώνει, σου δίνει δύναμη αλλά δεν σε αφήνει να την χρησιμοποιήσεις παραγωγικά, γιατί η σκέψη και μόνο να κάνεις κάτι τέτοιο σε ρίχνει στον καιάδα…. Και ποια είναι η λύση; Να στραφούμε στην αναρχία; Μπα, ούτε αυτή είναι η λύση που θέλουμε. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση και ίσως να μην μάθω και ποτέ.

Mε εκνευρίζουν τα σκάνδαλα. Όχι μόνο για ό,τι συμβαίνει. Αλλά και γιατί συνήθως αυτό που αποκαλύπτεται έχει στόχο να παραδοθεί ο πιο αδύναμος κρίκος για να διασωθεί το σύστημα, ώστε να συνεχίσει ανενόχλητο. Γι’ αυτό μιλάνε πάντα για πρόσωπα, για έναν δύο, πέντε υπουργούς, για κάποιους που παρανόμησαν και τους ακούμπησε ο εισαγγελέας. Έτσι ώστε να μη φανεί ότι η πραγματική παρανομία είναι η νόμιμη, είναι η ίδια η λειτουργία του συστήματος.» συνεχίζει ο κος Γεωργελές πιο κάτω και δεν έχει καθόλου άδικο.

Ευτυχώς όμως, υπάρχουν ακόμα και σήμερα, οι φωτεινές εξαιρέσεις σε όλη αυτή τη σαπίλα που κάποτε θα αναδειχθούν και αν δεν τους πετάξουν στο καιάδα, θα μπορέσουν κάποια στιγμή να μας ξελασπώσουν και να μας βγάλουν έστω και λίγο από το βούρκο που οικειοθελώς σχεδόν μπήκαμε και κυλάμε…. Τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω, γιατί ακόμα και αν μου τη στερούν πολλές φορές, υπάρχει ακόμα σαν σπίθα μέσα στην καρδιά μου. Μια ελπίδα ότι όλα κάποτε θα αλλάξουν. Κι ελπίζω αυτή η σπίθα να μην σβήσει, αλλά να φουντώσει και να κάψει τα πάντα. Μια νέα αρχή θέλουμε, μόνο που δεν έχουμε ξέρες, όλα είναι ακόμα νωπά και δεν πιάνουν φωτιά…. Άλλωστε, τα δάση καίγονται, όχι οι βάλτοι, σωστά;

Με συγχωρείτε εάν σας κούρασα. Ήθελα απλά να τα βγάλω από μέσα μου….

Yours faithfully,

H.Θ.

Y.Γ. από εδώ και πάνω πεινασμένη μου καρδιά, με χαρά και δάκρυα σε χορταίνω, από εδώ και πάνω δε ρωτάω άλλο πια τι ζητώ που πάω και ποιος να μαι, από εδώ και πάνω σταματώ τις προσευχές, από εδώ και πάνω δε ΦΟΒΑΜΑΙ! Πάντα διαχρονικός ο Αγγελάκας με το από εδώ και πάνω που δυστυχώς δεν βρήκα στο youtube….)