September is closing his mouth after a long summer’s yawn… Let October wake us and Autumn up!

Σεπτεμβρίου 29, 2008

Ο καιρός άρχισε να χαλάει. Φθινόπωρο. Ωραία εποχή. Αρχίζουμε και φοράμε λίγο πιο ζεστά ρούχα και κάνουμε μεσημεριανές και απογευματινές βόλτες στη θάλασσα χωρίς να σκάμε και να ιδρώνουμε από την αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού. Η πρώτες βροχές κάνουν και αυτές την εμφάνισή τους και δροσίζουν ακόμα περισσότερο το τοπίο.

Η παρέα αρχίζει και μαζεύεται σε σπίτια η σε cozy καφέ στο κέντρο για να πιει ζεστή σοκολάτα ή ελληνικό διπλό στη χόβολη! Αυτά τα όμορφα, τα μικρά είναι που γεμίζουν τη ζωή σου τελικά. Να απολαύσεις ένα καφεδάκι με τους φίλους σου και να γελάσετε. Να σας ακούσει όλο το μαγαζί αλλά εσένα να μην σε νοιάζει τίποτα. Σε τελική ανάλυση, εάν σε παρεξηγήσουν αυτοί θα χάσουν, γιατί πολύ απλά δεν έχουν μάθει να ζουν. Στη δουλειά όλα πάνε καλά. Από αύριο ξεκινάω και επίσημα τη δουλειά. Τελείωσε η εκπαίδευση.

Και ακόμα και αν δεν μείνω τελικά σε αυτό το πράγμα (κάτι που δεν το βλέπω, μ αρέσει πολύ αυτό που κάνω) θα έχω κερδίσει ήδη πάρα πολλά! Έμαθα τα τραπεζικά συστήματα τέλεια κάτι που θα μου φανεί χρήσιμο στο μέλλον, ακόμα και τώρα! Το μόνο που θα ήθελα τώρα και δεν το έχω αυτήν την εποχή είναι να αποδράσω για λίγες ημέρες κάπου. Έστω και για δυο τρεις μερούλες…. Αλλά ούτε ο χρόνος ούτε τα οικονομικά μου το επιτρέπουν προς το παρόν. Και να δω μερικά πρόσωπα που μου έχουν λείψει και τα έχω νοσταλγήσει. Κατά τα άλλα απολαμβάνω τις φθινοπωρινές μου βόλτες παρέα με φίλους ή και μόνος μου, ακούγοντας παλιές γνώριμες μελωδίες στο mp3 μου. Δεν ξέρω, αλλά αυτή η εποχή μου βγάζει μια γλυκιά νοσταλγία. Νοσταλγώ όμορφες αναμνήσεις του παρελθόντος που μου χαρίζουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Και με κάνουν να ξεχνώ έγνοιες και σκοτούρες του παρόντος που ακόμα υπάρχουν. Νομίζω πως οι έγνοιες για τον άνθρωπο δημιουργούνται από τη στιγμή που θα γεννηθεί και θα βγει από την κοιλιά της μάνας του. Και δεν εννοώ τις έγνοιες με την κακή αλλά την καλή έννοια.

Τέλος αυτή η εποχή μου αρέσει γιατί πάντα ξεκινάω κάτι καινούριο, σε όλους τους τομείς. Και η ανανέωση είναι κάτι πολύ βασικό στη ζωή μου! I am going back to the start…. Και με αυτόν τον όμορφο στίχο και την διασκευή από τη Natasha Bedingfield θα σας αφήσω! Καλό Φθινόπωρο να έχουμε και να είμαστε όλοι καλά και να χαιρόμαστε αυτήν την Cloudy εποχή!


Είμαι καλά! (Και αγαπώ)

Σεπτεμβρίου 21, 2008

Όλα πηγαίνουν τόσο καλά στη ζωή μου αυτήν την εποχή! Είχα δρομολογήσει κάποια πράγματα γι αυτήν την εποχή και έχω πέσει μέσα σε όλα σχεδόν 100%! Πρώτα απ’ όλα έπιασα δουλειά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Σε κάτι που είναι σχετικό με τον κλάδο μου, σε τράπεζα στο τηλεφωνικό της κέντρο!!!! (Ονόματα δε λέμε-οικογένειες δεν θίγουμε!!!). το κλίμα είναι πάρα πολύ καλό και πολλά υποσχόμενο καθώς οι ηλικίες που παίζουν στη δουλειά αυτή είναι ίδιες με την δική μου, δηλαδή όλοι είναι φοιτητές οικονομικών πανεπιστημίων και τα ενδιαφέροντα πάνω κάτω τα ίδια (όχι τα οικονομικά μην τρελαθούμε κι όλας!!!). Η εξεταστική πηγαίνει κατά ένα περίεργο λόγο καλά, χωρίς να το κυνηγώ και ιδιαίτερα, (αν και αυτό που λέω δεν με τιμάει) περνάω μαθήματα αβέρτα και έμεινα να χρωστάω μόνο τις λεγόμενες αλυσίδες…. Στον προσωπικό τομέα λύθηκαν οι μικρές παρεξηγήσεις που είχα με άτομα και καταστάσεις και όλα ήρθαν «εις την προτεραίαν κατάστασην!» . και τελευταίο και πιο σημαντικό: Αυτές οι περίεργες χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου που τις κάνει συνήθως χωρίς να το θέλεις και σε γεμίζουν ευτυχία με ένα και μόνο βλέμμα, άρχισαν να διαπράττονται! Ο έρωτας νομίζω πως μου χτυπάει την πόρτα κι εγώ όχι μόνο είμαι μέσα αλλά είμαι και καθοδόν για να του ανοίξω! Γενικά ακόμα και τώρα έχω πολλούς προβληματισμούς και είχα ένα σωρό άλλα θέματα για να γράψω σε αυτό το παραμελημένο blog…. Κάποια στιγμή θα επιστρέψω σαν κλασικός άσωτος και πάλι πίσω αλά ελπίζω αυτές οι στιγμές που ζω αυτόν τον καιρό και όλος αυτός ο καταιγισμός συναισθημάτων που λαμβάνω να μην πάψει…. Δεν έχω κοιτάξει και τα ζώδια να δω αν για μια φορά πέφτουν μέσα με την πάρτη μου! Πάλι καλά που δεν περιμένω τα άστρα να μου δείξουν την πορεία και το μέλλον μου!!!!!*** Αυτά εν ολίγοις με εμένα, μου λείψατε αλλά γενικά είμαι πολύ γεμάτος αυτές τις ημέρες και το να γράψω ένα post είναι κάτι που μου παίρνει χρόνο και αν αναλογιστείς ότι δεν το ξέρουν και πολλά άτομα του κύκλου μου και ότι το σπίτι είναι τις περισσότερες φορές γεμάτο…. Καλά είμαι!!! Είμαι καλά (και σ’ αγαπώ) είναι και το τραγουδάκι που παίζει πιο πάνω και το αφιερώνω σε όλους όσους τους εκφράζει!!!

***Κι επειδή με πιάσατε στα κέφια μου και με αφορμή τα άστρα θυμήθηκα ένα ανέκδοτο τσακώστε το κι αυτό!!!!

Σε ένα περιοδικό με θέμα την αστρολογία.

(Ενδιαφερόμενο Ζώδιο)

Τομείς:

Υγεία: Τα άστρα σας χαμογελούν!

Οικονομικά: Συνεχίστε την πορεία σας, τα άστρα σας χαμογελούν!

Ερωτικά: Τα άστρα έχουν γ@miθεί στο γέλιο!!!!!


Σκέψεις βγαλμένες κάπου από το παρελθόν….

Σεπτεμβρίου 6, 2008

Σάββατο ξημερώματα Κυριακής. Πανσέληνος και έκλειψη μαζί. Πάντα μου άρεσε το φεγγάρι. Σήμερα ήταν ο συνδυασμός που σκοτώνει! Όσο το κοιτάζω, τόσο πιο όμορφο είναι. Οι σκέψεις κυλούν, μπερδεύονται και φεύγουν. Έβγαλα και το τηλεσκόπιο και το θαύμασα από λίγο πιο κοντά. Οι κρατήρες του, τα βουνά, μικρά μικρά καρούμπαλα εδώ κι εκεί. Για μερικές ώρες κρύψαμε τόση ομορφιά. Στην αρχή ήταν σα μικρό σύννεφο, μια σκιά μπροστά από το ασημί φως. Αλλά με το πέρασμα της ώρας αυτή η μαύρη κηλίδα γινόταν όλο και πιο έντονη. Μέχρι που το φως κρύφτηκε εντελώς για λίγο. Τώρα αυτή η ασημιά φλόγα είναι και πάλι στο προσκήνιο και παίζει με τα μάτια και τις ψυχές μας. Για λίγο ακόμα, μερικές ώρες, λεπτά δευτερόλεπτα. Και θα έρθει το αύριο και θα γίνει παρελθόν. Ήδη οι φωτεινές ακτίνες του ηλίου άρχισαν αμυδρά να ’’γαλαζίζουν’’ τον ουρανό από την ανατολή. Αλλά απόψε όλα αναιρούνται, εγώ γράφω ακόμα υπό το δυνατό φως του φεγγαριού που ρίχνει παντού την ασημένια πάχνη του.

Απέναντί μου έχω τα φώτα της πόλης που φωτίζουν σα μικρές πυγολαμπίδες αντικατοπτρίζοντας στη θάλασσα, ένα δυνατό φως που και που μα δείχνει το δρόμο, μας αποσπά την προσοχή, μας αφυπνίζει και αμέσως εξαφανίζεται. Είναι ο φάρος, αυτός ο άγρυπνος φρουρός που απόψε δεν χρειάζεται, απόψε δεν μπορεί κανένας να κρυφτεί. Το σκούρο περίγραμμα των βουνών που υψώνονται ολοκληρώνουν το τοπίο. Μου θυμίζουν καμπύλες γυναίκας, μιας γυναίκας που κοιμάται-κείτεται ήρεμη και γαλήνια νανουρισμένη από τα ατέρμονα κύματα που χτυπούν απαλά τα πόδια της. Σελήνη, η ερωμένη του ουρανού και αγαπημένη του βυθού και του ανθρώπου. Σήμερα ήταν η μέρα σου, αύριο δεν γνωρίζω…. Αύριο θα αρχίσεις να κρύβεσαι και πάλι. Σα κάτι να φοβάσαι, σα κάτι να ντρέπεσαι. Κι εγώ, θα κάνω ξανά ένα χρόνο μέχρι να σε δω και πάλι ολόκληρη, σε όλο σου το μεγαλείο, πανέμορφη και φωτεινή όπως είσαι τώρα. Μερικά πράγματα αξίζουν την υπομονή σου. Κι εσύ είσαι ένα από αυτά. Σελήνη και θάλασσα, κρατάτε καλά τα μυστικά και τις επιθυμίες μυ! Ποιος θα το πει θνητός πως το βρε, καιρό πολύ εξετάζοντας τα πάντα; Αυτήν την ομορφιά που χαρίζεις τόσο απλόχερα….

Ο ήλιος άρχισε να σε ανταγωνίζεται πλέον, για μια βραδιά του κλέβεις όλη τη δόξα! Γι αυτό και προσπαθεί να σε κρύψει με τόσο ζήλο…. Και σα να άρχισε να τα καταφέρνει…