Η ημέρα όπου άρχισαν τα θαυμαστά πράγματα…

Ιουλίου 31, 2008

Καθώς η εκπαίδευσή μας προχωρούσε, συνέβη ένα θαύμα. Και συνέβη τόσο ξαφνικά, που το θυμάμαι ακόμα σαν αποκάλυψη. Ήταν μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά, τα πουλιά κελαηδούσαν στον αέρα και οι πελαργοί επιδιόρθωναν τις φωλιές τους πάνω στις στέγες από τις πλίθινες καλύβες. Τα νερά είχαν αποτραβηχτεί και είχε φανεί καταπράσινη η γη. Στους κήπους έσπερναν σπόρους και φύτευαν δέντρα. Ήταν μια μέρα για περιπέτειες και δεν μπορούσαμε με τίποτα να καθίσουμε στο μισογκρεμισμένο χαγιάτι του Ονέχ όπου τα πήλινα τούβλα διαλύονταν όταν τα χτυπούσαμε λίγο με το χέρι. Σχεδίαζα αφηρημένος τα βαρετά γράμματα, σημάδια που σκαλίζουν στην πέτρα και κοντά τους τα αντίστοιχα συγκεκομμένα στοιχεία που προορίζονται για το χαρτί. Κάποια στιγμή, μια λησμονημένη λέξη του Ονέχ, κάτι παράξενο μέσα μου, έκαναν αυτά τα ψηφία να ζωντανέψουν.

Η εικόνα έγινε λέξη, η λέξη συλλαβή, η συλλαβή γράμμα. Ενώνοντας τα γράμματα των εικόνων μεταξύ τους γεννήθηκαν καινούριες λέξεις, ζωντανές παράξενες λέξεις, που δεν είχαν να κάνουν τίποτα με εικόνες. Μια εικόνα την καταλαβαίνει και ο πιο απλός εργάτης, αλλά δυο εικόνες τη μια δίπλα στην άλλη τις καταλαβαίνει μόνον όποιος γνωρίζει γραφή. Νομίζω πως όποιος έχει σπουδάσει γραφή και ανάγνωση καταλαβαίνει πολύ καλά για τι είδους εμπειρία μιλάω. Η εμπειρία αυτή ήταν για εμένα μια περιπέτεια πολύ πιο δελεαστική και συναρπαστική από το να κλέψω ένα ρόδι από το πανέρι του μανάβη, πιο γλυκιά από έναν χουρμά, πιο δροσιστική από το νερό για έναν διψασμένο…..

Αυτό ήταν ένα απόσπασμα από ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου…. Ήταν το πρώτο που μου είχε δώσει αυτός ο χρυσός άνθρωπος να διαβάσω καλή του ώρα όπου και αν βρίσκεται και από τότε μου κόλλησε το μικρόβιο της βιβλιοφαγίας…. Πρόκειται για την ιστορία ενός Αιγύπτιου, του Σινουχέ, για το πώς επέλεξε να γίνει γιατρός, να μάθει να γράφει, να ταξιδέψει σε πολλά μέρη του γνωστού τότε κόσμου και να επιστρέψει «στο γλυκό νερό του Νείλου» όπως λέει και ο ίδιος… Συγγραφέας είναι ο Mika Waltari, όπου έχει στο ενεργητικό του πολλά αριστουργήματα (κατά τη γνώμη μου πάντα) όπως αυτό, ο Μαύρος Άγγελος (ή Ιωάννης, μπορεί να κάνω λάθος έχω καιρό που το έχω διαβάσει και εκείνο) και πολλά άλλα…. Το θέμα όμως που επέλεξα αυτό το χωρίο από το συγκεκριμένο βιβλίο είναι γιατί μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το πόσο λίγοι άνθρωποι ήξεραν τότε να διαβάσουν και πόσο θαυμαστό τους φαινόταν τότε να το καταφέρνουν, ειδικά με μια γλώσσα σαν τα ιερογλυφικά, από τις πιο δυσκολονόητες γλώσσες…. Το πόσο εύκολα μπορούσαν να χειραγωγήσουν Θεούς και ανθρώπους αυτά τα «προνομιούχα» άτομα τότε. Και οι προβληματισμοί μου γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι, όταν συλλογίζομαι πως εμείς γνωρίζουμε και γραφή και ανάγνωση και πολλές φορές περισσότερες από μια γλώσσες και παρόλα αυτά φερόμαστε και πράττουμε σα να είμαστε τυφλοί και αγράμματοι της εποχής εκείνης…. Όπως και να έχει το να γνωρίζεις να διαβάζεις και να γράφεις είναι ένα θαύμα που το μοιράζονται αρκετά άτομα της κοινωνίας μας, αλλά δεν μπορούμε να το εκτιμήσουμε αρκετά επειδή ακριβώς όλη μας τη ζωή γνωρίζαμε να γράφουμε και να διαβάζουμε και ο τρόπος γραφής έχει γίνει πολύ πιο εύκολος από τότε…. Ίσως γι αυτό και να έχουμε γίνει λίγο «αχάριστοι» σε αυτό το θέμα, αλλά αυτές είναι απόψεις προσωπικές, ο καθένας μπορεί να έχει κάλλιστα διαφορετική άποψη από εμένα. Αλλά σίγουρα θα πρέπει να σκεφτεί ξανά το πόσο τυχερός πρέπει να αισθάνεται αυτός που μπορεί και διαβάζει αυτές τις σκέψεις μου, ακόμα και αν δεν συμφωνεί μαζί τους….

Yours faithfully

Η.Θ.

.

Advertisements

Summer update

Ιουλίου 22, 2008

Αυτές οι ημέρες περνάνε τόσο γρήγορα από μπροστά μου. Δεν μπορώ να πω ότι περνάω άσχημα, αλλά ούτε και ότι το διασκεδάζω όσο θα ήθελα. Μέρες γεμάτες δουλειά, ξενύχτι, ποτό και ύπνο. Επιτέλους έκανα κι εγώ τα χαρτιά και περιμένω την καρτέλα να μου έρθει και να ξεκινήσω επιτέλους τα μαθήματα για το δίπλωμα. Κι αν ένα πράγμα με παρηγορεί που δεν θα πάω διακοπές, είναι αυτό. Ότι στο τέλος του επόμενου μήνα θα μπορώ να παίρνω το αμάξι και να εξαφανίζομαι. Να πηγαίνω βόλτες σε καινούρια μέρη τις πιο περίεργες ώρες, να τρέξω γρήγορα στην εθνική, να ταξιδεύω. Αλλά όσο να ναι ζορίζεσαι όταν βλέπεις τους γύρω σου να έχουν κανονίσει από κάτι κάπου κάποτε μέσα στο καλοκαιράκι. Όσο να πεις, καλοκαίρι είναι. Βέβαια τώρα θα μου πεις, στη Χαλκίδα είσαι σε πολύ ωραίες παραλίες, μέσα στη θάλασσα, σα σε διακοπές. Και σε αυτό δεν έχετε άδικο. Απλά, όταν μιλάς για καλοκαίρι και διακοπές πιστεύω πως θα πρέπει να αλλάζεις και λίγο παραστάσεις. Να δεις κάτι καινούριο, κάτι εναλλακτικό. Και συν τοις άλλοις, στις αρχές του επόμενου μήνα που κοντοζυγώνει, θα πρέπει να ξεκινήσω διάβασμα για την εξεταστική εάν θέλω να περάσω τα μαθήματα και λόγω των προαπαιτούμενων (αλυσίδες κοινώς) να παρακολουθήσω κανένα μάθημα…. Αυτά εν ολίγοις τα ’’άσχημα’’. Κατά τα άλλα, δουλεύω σε ένα απίστευτο μέρος μέσα στη θάλασσα πραγματικά που πέρυσι μου το αποκάλεσαν πλωτό νησί και μου άρεσε πάρα πολύ ο παραλληλισμός, σε άριστες συνθήκες εργασίας αλλά και άψογες συναδελφικές σχέσεις (γιατί έχω δουλέψει και σε μέρος όπου προσπαθούσαν ο ένας να φάει τον άλλο….) με πολύ γέλιο και όμορφη μουσική, και πολύ καλές παρουσίες! Γιατί δεν πρέπει να βλέπουμε πάντα το ποτήρι μισοάδειο, αλλά ούτε και μισογεμάτο. Το ποτήρι όπως και να το πεις, είναι ΜΙΣΟ, ούτε γεμάτο ούτε άδειο…. Και αυτό το μισό από τη μία σου βγάζει την επιθυμία να ήταν γεμάτο, αλλά χαίρεσαι και που δεν είναι άδειο και, που ξέρεις, μπορεί και να σε δροσίσει και να σε ξεδιψάσει μερικές φορές! Καλό καλοκαίρι σε όλους σας και καλά να περάσετε, όπου και όπως κι αν έχετε κανονίσει να το περάσετε! (Μαριλού μου, η συνέχεια του προηγούμενου post θα έρθει κάποια στιγμή. Οι εμπνεύσεις μου έρχονται άκυρες στιγμές όπου δεν μπορώ να τις καταγράψω και μετά ως δια μαγείας έχουν εξαφανιστεί από το μυαλό. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα έχω το κατάλληλο timing…)

Yours faithfully,

Η.Θ.


Love summer nights…

Ιουλίου 7, 2008

Την είχε στην αγκαλιά του και δε χρειαζόταν τίποτα άλλο πια. Ήταν εκεί, μαζί. Μπροστά τους η θάλασσα έπαιζε παιχνίδια με το φεγγάρι. Η φωτιά έκαιγε σιγά-σιγά το ξύλο που είχανε ρίξει μέσα και χόρευε με τον αέρα.

Δημιουργούσε μικρές νεράιδες που κοιτάζανε αυτήν την όμορφη σκηνή, χαμογελούσαν και έτσι όπως δημιουργήθηκαν, έτσι και εξαφανίζονταν. Από το πουθενά. «Μπορούμε να μείνουμε έτσι για πάντα;». Μακάρι να ήταν μόνο στο χέρι τους. Αλλά με αυτόν τον τρόπο θα χάνανε όλα τα υπόλοιπα. Η φωτιά έκαιγε όπως οι καρδιές μέσα στα σωθικά τους. Έκαιγε και μέσα από τις στάχτες τους έβγαινε μια καινούρια αγάπη, κάθε στιγμή, πιο μεγάλη, πιο δυνατή. Το θρόισμα των φύλλων τους μετέφερε σε μια άλλη διάσταση. Το δροσερό αεράκι σε συνδυασμό με το ιώδιο της θαλασσινής αύρας τους διαπερνούσε και έφτανε μέχρι τα μύχια της ψυχής τους, τους αναζωογονούσε, τους κρατούσε στη γη. Γιατί δε θέλανε και πολύ για να ξεφύγουν, να πιάσουν ταχύτητες τρελές, να γίνουν ένα με το ασημί φως του φεγγαριού. «Κλείσε τα μάτια και κρατήσου γερά από τα χέρια μου γιατί θα ταξιδέψουμε τώρα, θα φύγουμε!» της είπε με φωνή σταθερή, γεμάτη αποφασιστικότητα. «Μ’ αγαπάς;» τη ρώτησε. «Σε λατρεύω», του απαντά χαμογελώντας. Τι όμορφο χαμόγελο Θεέ μου. Πόσο αγαπώ κάθε πόρο του δέρματός της, κάθε βλέμμα της, τους χτύπους της καρδιάς της που πέφτουν και γίνονται ένας με τους δικούς μου….

Inspired by summer nights and love that’s in the air! To be Continued? (?)

Yours faithfully,

Η.Θ.