A pass through place, and time!

Απογευματάκι στην Κηφισιά. Έχει δροσιά κι εγώ βρίσκομαι στα Starbucks και πίνω ένα ice double Mocha Machiato… (Ο οποίος δεν υφίσταται πλέον σαν ρόφημα και σου τον χρεώνουν extra…). Η μέρα κυλάει κανονικά, όλα πάνε καλά. Δεν υπάρχει λόγος να μην κυλούν άλλωστε. Ο θειος μου έρχεται και παίρνει την ξαδέρφη μου από Κηφισιά. Την αποχαιρετώ και φεύγω για το σπίτι. Στο μοναστηράκι σταματάω και παίρνω το μετρό για Αιγάλεω, σταματάω Κεραμεικό με τον ξάδερφό μου και πηγαίνουμε να δούμε το ματς με την Κροατία και την Τουρκία (Παρεμπιπτόντως συγχαρητήρια αξίζουν κι οι δύο ομάδες καθώς έδειξαν ότι έπαιξαν με ψυχή και αυτό φάνηκε στους θεατές….).

Η ώρα περνάει πολύ γρήγορα όταν περνάς καλά τελικά. Ξεκινάω για το δρόμο του γυρισμού πλέον, αλλά προτού φύγω με το μετρό Κεραμεικού κάνω μια βόλτα στο Γκάζι που έχει ένα event με Djs που για να είμαι ειλικρινής δεν με ενθουσίασαν. Έβλεπα το πρόσωπο της πόλης που έχω λατρέψει εδώ και ένα χρόνο σχεδόν, για μια τελευταία φορά αυτήν την εποχή.

Σε μερικές ημέρες επιστρέφω και πάλι πίσω για το καλοκαίρι, εκεί με περιμένουν άλλες εικόνες, άλλα τοπία, άλλα σκηνικά. Μου άρεσε αυτή η πολυμορφία που υπήρχε σε ένα μόνο μέρος, τόσοι πολλοί άνθρωποι, με τόσα διαφορετικά style και attitudes με τόσο διαφορετικές απόψεις για μια ζωή και ένα κοινό σημείο συνάντησης. Περιμένοντας το μετρό για Μοναστηράκι και από εκεί τον ηλεκτρικό για το Φάληρο.

Κι εκεί συνάντησα και την άλλη όψη της ζωής. Ακριβώς δίπλα μου καθόταν κάποιος χρήστης ναρκωτικών ουσιών, οπού προφανώς είχε πάρει κάποια ουσία, τα σημάδια στο χέρι του ήταν εμφανή και ήταν έτοιμος να καταρρεύσει από τη μαστούρα. Δίπλα του ακριβώς μια φίλη του, ίσως η κοπέλα του ή η αδερφή του προσπαθούσε να τον συνεφέρει, μάταια όμως. Εκείνος έπεφτε και ξανάπεφτε χωρίς να μπορεί να κρατηθεί όρθιος. Ο πλήρης εξευτελισμός του ανθρώπου, μακάρι ο Θεός να μ με φτάσει ποτέ σε αυτό το σημείο (Αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει λένε, ο Θεός δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνος του…. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποιον θα έπρεπε να λυπάμαι περισσότερο. Εκείνος ή την κακόμοιρη την κοπέλα που προσπαθούσε να τον συνεφέρει ρίχνοντας του σκαμπίλια και κάνοντας του απότομες κινήσεις για τον ξυπνήσει από τον τεχνητό και επίπλαστο λήθαργο ψυχής και σώματος…. Σίγουρα θα υπάρχει ένας λόγος που τα ανέχεται όλα αυτά σκέφτομαι, είτε το λένε αγάπη, είτε δεσμούς αίματος, είτε οτιδήποτε. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα καταρρεύσει και εκείνη, αυτό το πράγμα δεν πρέπει να αντέχεται εκτός και αν έχεις γερή κράση. (Αλλά πόσο γερή;). στην στάση για Φάληρο βγήκε το περισσότερο βαγόνι και μέσα σε όλους και αυτοί. Βιαζόμουν να φύγω αλλά ανεβαίνοντας τις σκάλες του ηλεκτρικού είδα την κοπέλα με γοργά βήματα να προχωρά και να κλαίει και τον άλλον να προσπαθεί να την ακολουθήσει…. Προφανώς και ήθελε να ξεφύγει απ’ όλα αυτά και δεν την αδικώ. Απλά από αυτήν την ημέρα δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμένο βλέμμα του τυπά και τα δακρυσμένα μάτια της κοπέλας που προσπαθούσε να ξεφύγει…. Προχωρώ προς την αερογέφυρα που σε μεταφέρει απέναντι στην στάση του τραμ. Και με το που ξεκινάω να τη διασχίζω μου έρχεται στο μυαλό η ανάμνηση που προσπαθούσα να την περάσω με πάγους και κρύο και με τις νιφάδες να γεμίζουν την κουκούλα του παλτού μου…. Πόσος λίγος καιρός πέρασε από αυτό το περιστατικό άραγε; [έξι μήνες…(!)].

Ο καιρός πέρασε πολύ γρήγορα. Ένας χρόνος φοιτητικής ζωής γεμάτη από όλες τις απόψεις. Μπαίνω μέσα στο τραμ και περιμένω να ξεκινήσει για Σύνταγμα σε δέκα λεπτά. Έχει δροσιά τουλάχιστον. Και έχω το mp3 μου. Φτάνω στο σπίτι μου, βάζω μουσικούλα στον player και ανάβω κεράκια. Έξω το φεγγάρι είναι φωτεινό. Η πανσέληνος ήταν προχθές αλλά το φώς του είναι ακόμα αρκετό. Gin λεμόνι και το κουδούνι χτυπά. Είναι ένας συμφοιτητής μου.

Ήρθε, άνοιξε το ψυγείο πήρε μια Corona extra, ανάψαμε το ναργιλέ και καθίσαμε στο σαλόνι να τα πούμε. Και οι δύο συνειδητοποιήσαμε το ίδιο πράγμα. Ο χρόνος πέρασε και προσπέρασε πραγματικά. Ήταν τόσο γρήγορο όλο αυτό, το πρώτο το δεύτερο εξάμηνο, ο πρώτος χρόνος φοιτητικής ζωής. Και ότι έχουμε να περάσουμε άλλα τρία τέτοια ’’προσπεράσματα’’ που το πιο πιθανό είναι να μην τα καταλάβουμε. Είπαμε κι άλλα πολλά, αλλά αυτά είναι που έχουν σημασία πλέον. Άλλες δυο μερούλες έμειναν. Και μετά επιστροφή. Δεν είναι ότι δεν θα περνάω καλά στη Χαλκίδα, κάθε άλλο. Απλά χάνω για δυο μήνες αυτήν την ΑΠΟΛΥΤΗ ελευθερία που είχα εδώ πέρα. Του δεν θα δώσω λογαριασμό σε κανέναν που θα πάω τι θα κάνω, τι ώρα θα επιστρέψω στο σπίτι μου…. Αλλά ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις, οι δυο μήνες θα περάσουν και αυτοί σαν το νερό. Κι εγώ θα είμαι και πάλι πίσω να συνεχίσω την πορεία μου. Έχοντας εμπλουτίσει τις αναμνήσεις μου με ακόμα περισσότερα πράγματα κάθε φορά. Ναι, νομίζω πως αυτό είναι το θέμα που με κρατάει λίγο περισσότερο ’’σκεφτικό’’ αυτές τις ημέρες και που έχει κάνει τους συμφοιτητές μου και φίλους μου πλέον, να αναρωτιούνται…. (Βλέπετε δεν με έχουν πετύχει πoλλές φορές προβληματισμένο όλη αυτήν την εποχή που με γνωρίζουν, lucky bastards! :D). Οι διακοπές μας τώρα ξεκινούν το καλοκαιράκι μας περιμένει. Και μετά το καλοκαιράκι επιστρέφουν όλα όσα κερδίσαμε με το πέρασμα του χρόνου και είναι δικαιωματικά δικά μας! Ελπίζω να μην σας κούρασα! Ήταν απλώς ένα οδοιπορικό στα μέρη και στο χρόνο….

Yours faithfully,

Η.Θ.

Advertisements

7 Responses to A pass through place, and time!

  1. Ο/Η lifewhispers λέει:

    hey H! λοιπον, νομιζω οτι το ποστ αυτο της ματιας του φοιτητη ειναι πολυ ομορφο!! Και κατι πολυ σημαντικο. Εισαι τυχερος που οοοοοολο το καλοκαιρι θα το περασεις στην πολη σου. Ισως να μη σου αρεσε να μεινεις εδω αυτους τους μηνες.Καλη αρχη στις διακοπες σου!

  2. Ο/Η patsiouri@yahoo.com λέει:

    Να μείνεις φοιτητής όσο πιο πολύ μπορείς…
    Κι αςμένεις και με τους δικούς σου!!
    Ευχή και κατάρα!

  3. Ο/Η iLiAs λέει:

    ..Λιάκο σιγά-σιγά, φαντάζομαι ετοιμάζεσαι για τις διακοπές σου 🙂

  4. Ο/Η stardustia λέει:

    πρώτη φορά εφτασα στα μέρη σου…
    μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις…
    καλησπέρα

  5. Ο/Η marilia λέει:

    Φοιτητάκι μου, να ομορφοπερνάς!!! 😀

  6. Ο/Η Roamer λέει:

    Αυτό δυστυχώς ή ευτυχώς Lifewhispers μου δεν μπορώ να το εξακριβώσω…. προτιμώ όμως να λατρεύω αυτήν την πόλη και θα εξακολουθώ να την λατρεύω όσο και αν προσπαθούν να με κάνουν να την δω με άλλο μάτι!

    Μπα, φοιτητής και με τους δικούς δύσκολο, πολύ δύσκολο Patsiouraki το βλέπω άπο συμφοιτητές μου στην Αθήνα…. Εγώ προσωπικά θα είχα φάει τη χειρότερη ξενέρα….

    Οι διακοπές έχουν αρχίσει όντως Liako! καλό καλοκαίρι εύχομαι και σε εσένα!

    Stardustria καλώς όρισες στα μέρη μου! Θα είσαι πάντα ευπρόσδεκτη στα λιμέρια μου! Έρχομαι να σε δω κι εγώ!

    Ομορφοπερνώ marilou όπως πιστεύω πως ομορφοπερνάς κι εσύ!

  7. Ο/Η dil okulu λέει:

    ξέρετε οποιεσδήποτε πληροφορίες για αυτό το θέμα σε άλλες γλώσσες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: