A pass through place, and time!

Ιουνίου 21, 2008

Απογευματάκι στην Κηφισιά. Έχει δροσιά κι εγώ βρίσκομαι στα Starbucks και πίνω ένα ice double Mocha Machiato… (Ο οποίος δεν υφίσταται πλέον σαν ρόφημα και σου τον χρεώνουν extra…). Η μέρα κυλάει κανονικά, όλα πάνε καλά. Δεν υπάρχει λόγος να μην κυλούν άλλωστε. Ο θειος μου έρχεται και παίρνει την ξαδέρφη μου από Κηφισιά. Την αποχαιρετώ και φεύγω για το σπίτι. Στο μοναστηράκι σταματάω και παίρνω το μετρό για Αιγάλεω, σταματάω Κεραμεικό με τον ξάδερφό μου και πηγαίνουμε να δούμε το ματς με την Κροατία και την Τουρκία (Παρεμπιπτόντως συγχαρητήρια αξίζουν κι οι δύο ομάδες καθώς έδειξαν ότι έπαιξαν με ψυχή και αυτό φάνηκε στους θεατές….).

Η ώρα περνάει πολύ γρήγορα όταν περνάς καλά τελικά. Ξεκινάω για το δρόμο του γυρισμού πλέον, αλλά προτού φύγω με το μετρό Κεραμεικού κάνω μια βόλτα στο Γκάζι που έχει ένα event με Djs που για να είμαι ειλικρινής δεν με ενθουσίασαν. Έβλεπα το πρόσωπο της πόλης που έχω λατρέψει εδώ και ένα χρόνο σχεδόν, για μια τελευταία φορά αυτήν την εποχή.

Σε μερικές ημέρες επιστρέφω και πάλι πίσω για το καλοκαίρι, εκεί με περιμένουν άλλες εικόνες, άλλα τοπία, άλλα σκηνικά. Μου άρεσε αυτή η πολυμορφία που υπήρχε σε ένα μόνο μέρος, τόσοι πολλοί άνθρωποι, με τόσα διαφορετικά style και attitudes με τόσο διαφορετικές απόψεις για μια ζωή και ένα κοινό σημείο συνάντησης. Περιμένοντας το μετρό για Μοναστηράκι και από εκεί τον ηλεκτρικό για το Φάληρο.

Κι εκεί συνάντησα και την άλλη όψη της ζωής. Ακριβώς δίπλα μου καθόταν κάποιος χρήστης ναρκωτικών ουσιών, οπού προφανώς είχε πάρει κάποια ουσία, τα σημάδια στο χέρι του ήταν εμφανή και ήταν έτοιμος να καταρρεύσει από τη μαστούρα. Δίπλα του ακριβώς μια φίλη του, ίσως η κοπέλα του ή η αδερφή του προσπαθούσε να τον συνεφέρει, μάταια όμως. Εκείνος έπεφτε και ξανάπεφτε χωρίς να μπορεί να κρατηθεί όρθιος. Ο πλήρης εξευτελισμός του ανθρώπου, μακάρι ο Θεός να μ με φτάσει ποτέ σε αυτό το σημείο (Αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει λένε, ο Θεός δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνος του…. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ποιον θα έπρεπε να λυπάμαι περισσότερο. Εκείνος ή την κακόμοιρη την κοπέλα που προσπαθούσε να τον συνεφέρει ρίχνοντας του σκαμπίλια και κάνοντας του απότομες κινήσεις για τον ξυπνήσει από τον τεχνητό και επίπλαστο λήθαργο ψυχής και σώματος…. Σίγουρα θα υπάρχει ένας λόγος που τα ανέχεται όλα αυτά σκέφτομαι, είτε το λένε αγάπη, είτε δεσμούς αίματος, είτε οτιδήποτε. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα καταρρεύσει και εκείνη, αυτό το πράγμα δεν πρέπει να αντέχεται εκτός και αν έχεις γερή κράση. (Αλλά πόσο γερή;). στην στάση για Φάληρο βγήκε το περισσότερο βαγόνι και μέσα σε όλους και αυτοί. Βιαζόμουν να φύγω αλλά ανεβαίνοντας τις σκάλες του ηλεκτρικού είδα την κοπέλα με γοργά βήματα να προχωρά και να κλαίει και τον άλλον να προσπαθεί να την ακολουθήσει…. Προφανώς και ήθελε να ξεφύγει απ’ όλα αυτά και δεν την αδικώ. Απλά από αυτήν την ημέρα δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμένο βλέμμα του τυπά και τα δακρυσμένα μάτια της κοπέλας που προσπαθούσε να ξεφύγει…. Προχωρώ προς την αερογέφυρα που σε μεταφέρει απέναντι στην στάση του τραμ. Και με το που ξεκινάω να τη διασχίζω μου έρχεται στο μυαλό η ανάμνηση που προσπαθούσα να την περάσω με πάγους και κρύο και με τις νιφάδες να γεμίζουν την κουκούλα του παλτού μου…. Πόσος λίγος καιρός πέρασε από αυτό το περιστατικό άραγε; [έξι μήνες…(!)].

Ο καιρός πέρασε πολύ γρήγορα. Ένας χρόνος φοιτητικής ζωής γεμάτη από όλες τις απόψεις. Μπαίνω μέσα στο τραμ και περιμένω να ξεκινήσει για Σύνταγμα σε δέκα λεπτά. Έχει δροσιά τουλάχιστον. Και έχω το mp3 μου. Φτάνω στο σπίτι μου, βάζω μουσικούλα στον player και ανάβω κεράκια. Έξω το φεγγάρι είναι φωτεινό. Η πανσέληνος ήταν προχθές αλλά το φώς του είναι ακόμα αρκετό. Gin λεμόνι και το κουδούνι χτυπά. Είναι ένας συμφοιτητής μου.

Ήρθε, άνοιξε το ψυγείο πήρε μια Corona extra, ανάψαμε το ναργιλέ και καθίσαμε στο σαλόνι να τα πούμε. Και οι δύο συνειδητοποιήσαμε το ίδιο πράγμα. Ο χρόνος πέρασε και προσπέρασε πραγματικά. Ήταν τόσο γρήγορο όλο αυτό, το πρώτο το δεύτερο εξάμηνο, ο πρώτος χρόνος φοιτητικής ζωής. Και ότι έχουμε να περάσουμε άλλα τρία τέτοια ’’προσπεράσματα’’ που το πιο πιθανό είναι να μην τα καταλάβουμε. Είπαμε κι άλλα πολλά, αλλά αυτά είναι που έχουν σημασία πλέον. Άλλες δυο μερούλες έμειναν. Και μετά επιστροφή. Δεν είναι ότι δεν θα περνάω καλά στη Χαλκίδα, κάθε άλλο. Απλά χάνω για δυο μήνες αυτήν την ΑΠΟΛΥΤΗ ελευθερία που είχα εδώ πέρα. Του δεν θα δώσω λογαριασμό σε κανέναν που θα πάω τι θα κάνω, τι ώρα θα επιστρέψω στο σπίτι μου…. Αλλά ο χρόνος δεν κάνει διακρίσεις, οι δυο μήνες θα περάσουν και αυτοί σαν το νερό. Κι εγώ θα είμαι και πάλι πίσω να συνεχίσω την πορεία μου. Έχοντας εμπλουτίσει τις αναμνήσεις μου με ακόμα περισσότερα πράγματα κάθε φορά. Ναι, νομίζω πως αυτό είναι το θέμα που με κρατάει λίγο περισσότερο ’’σκεφτικό’’ αυτές τις ημέρες και που έχει κάνει τους συμφοιτητές μου και φίλους μου πλέον, να αναρωτιούνται…. (Βλέπετε δεν με έχουν πετύχει πoλλές φορές προβληματισμένο όλη αυτήν την εποχή που με γνωρίζουν, lucky bastards! :D). Οι διακοπές μας τώρα ξεκινούν το καλοκαιράκι μας περιμένει. Και μετά το καλοκαιράκι επιστρέφουν όλα όσα κερδίσαμε με το πέρασμα του χρόνου και είναι δικαιωματικά δικά μας! Ελπίζω να μην σας κούρασα! Ήταν απλώς ένα οδοιπορικό στα μέρη και στο χρόνο….

Yours faithfully,

Η.Θ.


What’s wrong with me?

Ιουνίου 12, 2008

Κατέληξα να είμαι ένα αχόρταγο πλάσμα. Όσο περισσότερα μου δίνουν τόσο περισσότερα θέλω να δω, να ακούσω να ζήσω να μάθω, να κάνω δικά μου…. Διψάω για νέες εμπειρίες χωρίς καλά, καλά να έχω χορτάσει από τις προηγούμενες που είναι ακόμα νωπές. Ονειρεύομαι ταξίδια που θα έρθουν χωρίς ακόμα να έχω επιστρέψει από τα προηγούμενα. Προτρέχω χωρίς να υπάρχει λόγος. Την Τρίτη τελειώνει η εξεταστική μου και σκέφτομαι να φύγω, να πάω ακόμα ένα ταξιδάκι. Διακοπές ήρθαν έτσι τα πράγματα που δεν θα πάω τελικά. Θέλω να μαζέψω λεφτά και να κάνω κάτι «μεγάλο». Ακόμα καλά, καλά δεν έχει τελειώσει αυτή η εποχή και αναζητώ την επόμενη, κάνω σχέδια για το μετά λες και έχω ξεγράψει το τώρα. Δεν μου ακούγεται και τόσο λογικό. What’s wrong with me?


I want a jazzy night in a cloudy sky…

Ιουνίου 10, 2008

Πώς να το εξηγήσω λοιπόν αυτό το πράγμα τώρα ε; υπάρχει περίπτωση να «φτάσεις τα όρια σου» στο θέμα καλοπέραση; Γιατί κάτι τέτοιο αισθάνομαι και δεν θέλω να παρεξηγηθώ…. Αυτές οι εβδομάδες είναι από τις καλύτερες που έχω περάσει μέσα στα 19 χρόνια ύπαρξης που μετράω πλέον (Δεν σας το είπα; Έγινα 19 στις 5 του μηνός! Να ζήσω το μπαγάσικο!). και κάπου εκεί, την ημέρα των γενεθλίων μου, κάτι έκανε τσαφ και η διάθεσή μου από άκρως τέλεια και χαρούμενη έπεσε μοναχά ένα σκαλοπατάκι… Παρόλα αυτά ήμουν χαρούμενος, είχα τους φίλους μου (τους περισσότερους τουλάχιστον) κοντά μου και μου έδειχναν έμπρακτα ότι αξίζω κι εγώ κάτι ρε παιδί μου…. Καταλήξαμε στην παραλία του Φαλήρου, με κιθάρες και ποτά, με καλή παρέα και διάθεση, να αγναντεύουμε τα πλοία που πηγαίνανε προς την Ελευσίνα και τον ουρανο να…..’’γαλαζίζει’’. γενικά περνάω τέλεια, απλά. Αισθάνομαι ότι κάπου εκεί μέσα, σε όλη αυτή τη φασαρία και τη βαβούρα θέλω μερικές στιγμές ηρεμίας. Μερικές στιγμές να μείνω μόνος μου, να γράψω στο blog μου, να δω εσάς, να σκεφτώ πράγματα που με προβληματίζουν…. Δεν μπορώ να αισθάνομαι trespassing στο ίδιο μου το σπίτι…. Νομίζω με εννοείτε! Και μια jazzy night θα ήταν ό,τι καλύτερο για να θυμηθώ όλα όσα είχα ξεχάσει εις γνώσιν μου τόσο καιρό…. Πάντα τέτοιο καιρό κάτι με πιάνει. Γιατί πάντα τέτοιο καιρό κάτι τελειώνει. Δεν ξέρω εάν πρέπει να βάζουμε τόσα ορόσημα πάνω στη ζωή μας και πόσους απολογισμούς πρέπει να κάνουμε μέσα στο χρόνο, αλλά η ημέρα των γενεθλίων μου είναι ακόμα μια τέτοια ημέρα…. A jazzy night, just me, a saxophone and a pavement in a cloudy sky… Και να έχει και κάπως κρύο! Ναι, κάπως έτσι… Φάση είναι, θα περάσει! Καλό καλοκαίρι σε όλους σας πλέον και επισήμως! (Θα επανέλθω σύντομα)

Yours faithfully,

Η.Θ.


1η Ιουνίου, ημέρα αφιερωμένη στην Αμαλία μας….

Ιουνίου 1, 2008



Ήταν κάποτε ένας άγγελος. Ένας πολύ όμορφος άγγελος… Που η μοίρα του ήταν να έρθει στη γη. Στη γη για να δώσει δύναμη στους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη…. Αλλά ο Άγγελος δεν παραπονιόταν. Του άρεσε η ζωή στη γη… Μόνο που…μερικές φορές επιθυμούσε τα φτερά που είχε χάσει. Τα φτερά που τον έπαιρναν μακρυά από αυτά που δεν μπορούσε να αντέξει ούτε ο ίδιος. Βαρύ το φορτίο… Αυτός ο άγγελος μας έμαθε πως να πολεμάμε όλα όσα μας φαίνονται φαινομενικά τόσο σημαντικά και που στην ουσία είναι ανύπαρκτα… Μας έμαθε ότι ακόμα και ένα χαμόγελο μια παρηγοριά τη δύσκολη στιγμή είναι πιο σημαντική απ οτιδήποτε σε αυτόν τον κόσμο. Μας έμαθε ότι η ανθρωπιά κρύβεται πολλές φορές από το δαίμονα των χρημάτων. Η ζωή δε είναι ρόδινη και ονειρικά πλασμένη όπως θα επιθυμούσαμε πολλοί-και μέσα σε αυτούς ο Άγγελος- αλλά κρύβει μέσα της μεγάλη σαπίλα και δυσοσμία. Αλλά ο άγγελος εξακολουθούσε να χαίρεται τη ζωή του, ακόμα και χωρίς τα φτερά του που μερικές φορές τα νοσταλγούσε… κι εκεί που μετά από καιρό είχε αρχίσει να βγάζει και πάλι τις φτερούγες του και να είναι έτοιμος να πετάξει μακρυά μετά από τόσο καιρό ταλαιπωρίας πάνω στη γη, οι άνθρωποι-καταραμένη φάρα- έρχονται και της τα κόβουν σύριζα…. και δεν υπάρχει μεγάλη ελπίδα να ξαναπετάξει… Αλλά ούτε και τότε η Άγγελος το έβαλε κάτω! Ακόμα και τότε, ήλπιζε ότι κάποια στιγμή θα πετάξει μακρυά και καρτερούσε υπομονετικά…. Δάκρυα δεν κυλούσαν από το μάτια του. Έκλαιγε η βροχή γι αυτόν. Και κάποια στιγμή, ο άγγελος έφυγε από αυτόν τον κόσμο που τον ταλαιπωρούσε με τόσο βάναυσο τρόπο και που ποτέ δεν είχε εγκαταλείψει ΠΟΤΕ! Τώρα πετάει! Έχει ολόχρυσα φτερά και μέσα του προστατεύει όλους όσοι του στάθηκαν ή προσπάθησαν με οποιονδήποτε τρόπο. Γιατί ύστερα από όλα όσα πέρασε ποτέ δε ζήτησε περισσότερα από την ελευθερία του και την χαρά ακόμα και του κόσμου που του στέρησε όλα όσα επιθυμούσε…. Μετά από τριάντα χρόνια ξανασηκώνεται μόνος του, ξαναπετά, ξαναΖΕΙ!

Αμαλία Καλυβινού θα μας λείψεις…

Σε ευχαριστούμε για όλα τα μαθήματα ανθρωπιάς και ηθικής μας δίδαξες και ελπίζω εκεί που βρίσκεσαι να βρήκες επιτέλους τα φτερά που σου στερήσαμε με τόσο άδικο τρόπο….