Περί….Φόβων…

Ξανά και πάλι στο Φάληρο, παρέα με τα τραγούδια και τα Chopsticks που πήρα από έναν φίλο μου πριν φύγουμε για τις διακοπές του Πάσχα να μου κρατούν και αυτά παρέα… Μέσα σε αυτές τις δεκαπέντε περίπου ημέρες που πέρασα και πάλι πίσω, έκανα πράγματα που πραγματικά μου είχαν λείψει. Για παράδειγμα καφές και τάβλι με τον κολλητό μου στο πιο όμορφο σημείο της πόλης για καφέ και σε ένα μέρος που είναι πλέον «σπίτι» μου καθώς τον καφέ μπήκα μέσα στον μπουφέ και τον έφτιαξα μόνος μου… Βόλτα στην πανέμορφη γειτονιά μου, με τα ήσυχα δρομάκια και την θάλασσα που απλώνεται προς τον ορίζοντα… Όμορφα πράγματα… Είδα και μίλησα με άτομα που είχα πολύ καιρό να τους μιλήσω, δέθηκα περισσότερο με άτομα και κατάλαβα ποια μου είχαν λείψει μετά από αρκετές ημέρες σιγής. Δεν ξέρω εάν σας έχει τύχει, να θέλετε να είστε ταυτόχρονα με αρκετά άτομα αλλά να ξέρετε ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην πράξη εύκολα καθώς με το καθένα από αυτά τα άτομα έχει αναπτύξει έναν διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας και όλοι μαζί θα δημιουργούσαν μια Βαβέλ… Αλλά αυτό έχει και μερικά αντίκτυπα. Όπως εσύ δημιουργείς το περιβάλλον σου γύρω από μερικά πρόσωπα και καταστάσεις, έτσι και αυτά χτίζουν τον δικό τους κόσμο, το δικό στους παράλληλο σύμπαν και αργά η γρήγορα εάν είστε μέρος όλου αυτού θα σας αναζητήσουν σε σημείο που θα γίνουν επιτακτικοί, όπως ακριβώς θα γίνετε κι εσείς (εάν είναι ίδιον του χαρακτήρα σας…) Μπέρδεψα πάλι τα πρόσωπα έ Βασίλη;

Κάνουμε όνειρα και πολλές φορές τα αφήνουμε ανεκπλήρωτα από φόβο μήπως και όταν πραγματοποιηθούν χάσουν την αίγλη και την αξία τους, το χρυσό παρασκήνιο πάνω στο οποίο τα είχαμε χτίσει. Γιατί δεν κάνουμε το ίδιο και με τους φόβους μας; Να τους πραγματοποιήσουμε και να δούμε να απομυθοποιούνται μπροστά στα μάτια μας ακριβώς όπως τα όνειρά μας. Αλλά θα μου απαντήσετε τώρα πως δεν συμβαίνει πάντα αυτό στα όνειρα και πως ο ίδιος κίνδυνος παραμονεύει και στις φοβίες μας… Αλλά εάν αξίζει κάτι για να σταματήσουμε να φοβόμαστε, νομίζω πως αυτό το ρίσκο αντισταθμίζει όλα όσα θα βάλουμε στη ζυγαριά…

Από την άλλη δεν ακουμπάμε τις φοβίες μας γιατί πολύ απλά…..φοβόμαστε! το θέμα είναι το τι φοβάται ο καθένας. Οι φόβοι και τα άγχη δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν και θα συνεχίσουν να παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας… Είναι ικανή άραγε να μας παρασύρει στο πέρασμά της;

Και ξαφνικά τα χέρια του άρχισαν να γίνονται ανεξέλεγκτα και να χτυπούν συνεχώς το όμορφο προσωπάκι της. Εκεί που κάποτε υπήρχαν τα υπέροχα μπλε μάτια της Αιγαιοπελαγίτικης ηρεμίας, τώρα ξεσπούσε μια καταιγίδα… Τον φοβόταν πολύ, φοβόταν τα χέρια του, τα χέρια που την χτυπούσαν αυτή τη στιγμή και δεν της άφηναν περιθώριο να ενεργήσει… Δεν φώναζε, ούτε αντιστεκόταν, παρά μόνο έκλαιγε, ένα πόνο βουβό, ένα μονόλογο με τον εαυτό της, ένα ΦΥΓΕ, ΦΥΓΕ ΦΥΓΕ, κάθε φορά που συνέβαινε αυτό. Δεν ήταν δα και η πρώτη φορά που γινόταν, οι μώλωπες είχαν γίνει μέρος της ζωής της και ο πόνος μια βδέλλα που της απομυζούσε όλο και πιο πολύ κάθε μέρα ένα κομμάτι από τη ζωή της… Αλλά ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν αυτό το ΦΥΓΕ που της έλεγε ξανά και ξανά το εσωτερικό της εγώ και δεν το τόλμησε ποτέ της… Κατέληξε να φροντίζει στο τέλος έναν άνθρωπο που μισούσε, που δεν της έκανε ούτε ένα παιδί, που της άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του πόνου και της εξαθλίωσης πάνω στο πρόσωπό της, γριά και εξασθενημένη… Να τον φροντίζει γιατί δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο… Φοβόταν να τον σκοτώσει, φοβόταν να τον παρατήσει, ΦΟΒΟΤΑΝ! Που θα πήγαινε; Πολλές φορές στο όνειρό της κοιτάζει το γερασμένο κορμί της στον καθρέφτη και βλέπει την όμορφη και λαμπερή κοπέλα που ήταν κάποτε να της χαμογελά, να έχει ξεφύγει από τα δεσμά της και να έχει φτιάξει τη ζωή της με έναν άνδρα που την φρόντιζε και δυο παιδιά που την υπεραγαπούσαν! Που πέρασε μέσα από τη διαδρομή της ζωής και βγήκε νικήτρια, που οι καταιγίδες των ματιών της κράτησαν για λίγο μόνο καιρό, από τότε που μια αφέγγαρη βραδιά παράτησε το παρελθόν της και είδε την ανατολή σε ξένο μέρος τα μάτια της έπαψαν τα συννεφιάζουν. Μόνο φούσκωναν, βούρκωναν και επέστρεφαν σε αυτήν τη μπλε γαλήνη τους… Ξύπναγε κάθιδρη και κοίταζε τον εαυτό της στον καθρέφτη για ακόμα μια φορά και το μόνο που θύμιζε αυτήν την όμορφη κοπέλα των ονείρων της ήταν αυτά τα υπέροχα μπλε μάτια…

Μια έμπνευση της στιγμής, περί φόβου… Σας εύχομαι όλοι σας οι φόβοι να είναι περαστικοί και αντιμετωπίσιμοι!

Advertisements

13 Responses to Περί….Φόβων…

  1. Ο/Η askardamikti λέει:

    Φίλε, εγώ έχω δύο φοβίες μεγάλες και αξεπέραστες: ενεσοφοβία και γαμοφοβία! χαχα

  2. Ο/Η marilia λέει:

    Εσύ, κύριε επίρρημα, και συναισθηματοφοβία έχεις και αγαποφοβία επίσης! Αλλά δεν είναι χώρος για να σε… ξεφλουδίσω!

    Φιλάκι, μικρούλη! Και μην ακούς τον… «πατέρα» σου.

  3. Ο/Η Roamer λέει:

    Κοίτα Askar στην ενεσοφοβία θα έρθω να συμφωνήσω μαζί σου…. Είναι κι εμένα ένας από τους μεγαλύτερους μπελάδες…. όσο για την γαμοφοβία, εδώ θα έρθω να σου τονίσω ότι εσύ έχεις το χαρέμι και ότι θα πρέπει να προσέχεις καθώς με τόσες πολλές γαίκες αυξάνονται οι πιθανότητες να κάνεις το φόβο σου πραγματικότητα! καλή σου εβδομάδα και χρόνια σου πολλά μια και σαν άσωτος είχα εξαφανιστεί και δεν τα είχαμε πει!

    Εσύ κυρ δασκαλίτσα όμορφη μου Μαριλίτσα αμέσως να τον κακολογήσεις τον πατερούλη μου! ο άνθρωπος δε φοβάται να αγαπήσει, το πρόβλημά του είναι ότι αγαπάει υπερβολικά!!! (Εξου και το χαρέμι! :)) Τσάκο κι εσύ ένα φιλί στο μάγουλο και σεμνά! το ακτινίδιο δαγκώνει! 😀

  4. Ο/Η trelofantasmeni λέει:

    Πέρασα να πω μία καλημέρα, χρόνια πολλά και καλά !

  5. Ο/Η Γλαρένια λέει:

    ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΨΥΧΉ ΜΟΥ….
    Ψυχοπλακώθηκα με τη γριούλα γμτ μου…

    Ασκαρντουλίνοοοο…. θα σου στείλω το Γλάρο μου που ξέρει καλό σημάδι..
    Στα darts παίρνει βραβείο.
    ;-)))))

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  6. Ο/Η iLiAs λέει:

    …μακάρι να εχουμε τη δύναμη και το θάρρος να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας Λιάκο 🙂
    Καλησπέρα!!

  7. Ο/Η theatremaniac λέει:

    ε,και που τα μπέρδεψες τα πρόσωπα..τι έγινε;; σημασία έχει πως εκφράστηκες για ακόμα μια φορά! τους φόβους σου τους καταπολεμάς και γενικά το παλεύεις! μακάρι να σε ακολουθήσω σε αυτό το παιχνίδι…….φιλια

  8. Ο/Η Roamer λέει:

    Blogoμανούλα μου, χρόνια πολλά και σε εσένα! Και είσαι πάντα καλοδεχούμενη εδώ πέρα όπως όλοι σας!

    Ψυχοπλακώθηκες λίγο με την γιαγιάκα ε γλαρένια μου; Κι αυτά μέσα στη ζωή είναι! Αλλά εμείς προτιμούμε να τα γράφδουμε παρά να τα ζούμε! 🙂 Τώ ρα όσον αφορά τον Άσκαρ και τα βελάκια, κάτι πρέπει να έχω χάσει! 😀

    Μακάρι όλοι, Λιάκο, αλλά όσο να ναι, φόβοι είναι αυτοί! καλησππέρα σου!

  9. Ο/Η Roamer λέει:

    Την τελευταία φορά που είχα μπερδέψει τα πρόσωπα με είχες ξεχ…σει εάν θυμάσαι καλά! 😀 Φιλόλογος Γαρ! Το παλεύω προς το παρόν καλά θεατρομανικέ, αλλά νομ΄’ιζω πως κι εσύ οτ ίδιο κάνεις! Και το Cheesecake δεν θα περιμένει και πολύ, να το ξέρεις κι εσύ κι ο άλλος! Έχει τρελή ζήτηση! με δυσκολιά κρατάω δύο κομμάτια! 😀

  10. Ο/Η patsiouri@yahoo.com λέει:

    Eγώ τρείς φοβίες έχω:
    Πρώτον τους κλόουν!
    Δεύτερον τους νάνους!
    Τρίτον την αντίθετη με την ηρωίδα σου, θέλω να βρω έναν άντρα που ΔΕ θέλει παιδί! Μπορώ?????

  11. Ο/Η Roamer λέει:

    Για τους κλόουν και τους νάνους δυστυχώς δε γίνεται τίποτα…. Όσο για τους άνδρες που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά υπάρχει λύση! Εάν έχουν ήδη κανα δυο! Έτσι γλιτώνετε και οι δύο! Ε Patsiouraki? 😀

  12. Ο/Η Γλαρένια λέει:

    ΄Εχασες λέει…. Πήγαινε στη δική μου Πρωτομαγιά να δεις…και θα καταλάβεις…
    ;-))))

    Καλή σου μέρα κ όμορφη!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  13. Ο/Η purple λέει:

    αυτα που φοβασαι σημερα αυριο ισως να φαινονται αστεια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: