Lost in Space!

Μαΐου 30, 2008

Ναι, είμαι χαμένος σε ένα δικό μου παράλληλο σύμπαν. Όπου έχει πάντα καλοκαίρι και οι καλές παρέες πάνε στον παράδεισο! Αυτές οι εβδομάδες περνάνε καλύτερα κι από διακοπές! Δηλαδή αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μονίμως σε διακοπές! Είναι πολύ παράξενο όλο αυτό! Και συνάμα τόσο διασκεδαστικό! Κάθε μέρα για μπάνιο από το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα και μετά μαζεμένοι όλοι μαζί σε ένα σπίτι να συνεχίζουμε το γλέντι, τρώγοντας πίνοντας και παίζοντας ps3. και το βραδάκι, ναργιλές ποτάκια μπύρες… Μόνο φοιτητής εν μέσω εξεταστικής δεν φαντάζω! Μάλλον δε φαντάζουμε! Γιατί είμαστε όλοι μαζί οργανωμένοι στο έγκλημα! Παιχνίδια και γέλια στην παραλία, κοκορομαχίες και……… χαμόγελα! Πολλά χαμόγελα! Και σφυρηλάτηση σχέσεων. Και βόλτες με το τραμ μέχρι το σπίτι. Γιατί μπορεί να είμαι κατακαμένος και με τέσσερα ευρώ για άλλες τέσσερεις ημέρες, αλλά εγώ νοιώθω από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο. Γιατί μερικά πράγματα έχουν άλλη αξία, όχι χρηματική, και από αυτήν είμαι απλόχερος όσο και οι άλλοι δίπλα μου! Και αυτό που λέγαμε από τα Χριστούγεννα, αυτό το «τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα», το πιστεύω ακράδαντα πλέον! Και κάπου μέσα σε αυτό το παράλληλο σύμπαν, υπάρχει και μια εξεταστική. Που ξεκινάει την Τρίτη αλλά θα μας βρει κατάλληλα προετοιμασμένους και ετοιμοπόλεμους να περάσουμε αρκετά μαθήματα για να μην έχουμε να δώσουμε στην επαναληπτική του Σεπτεμβρίου… Και μετά από αυτά, ένα καλοκαίρι που έχει ξεκινήσει με τις καλύτερες προοπτικές για να μου μείνει αξέχαστο και ένα από τα καλύτερα της ζωής μου! Σήμερα το βράδυ βγήκα μια βόλτα στο Φάληρο, στην παραλιακή. Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της πόλης αυτής. Είμαι καλά! Πολύ καλά! Τα υπόλοιπα τα αφήνω για το μέλλον! Σας εύχομαι να περνάτε κι εσείς καλά και να έχετε ένα συναρπαστικό και πολύχρωμο καλοκαίρι!

Yours faithfully,

Η.Θ.


Πήραμε σβάρνα…την Άρτα και τα Γιάννενα!

Μαΐου 22, 2008

Μετά από απουσία μιας εβδομάδας από τη μεγάλη πόλη επιστρέφω με γεμάτες τις αποσκευές της ψυχής μου… Μια εβδομάδα γεμάτη καινούρια πράγματα, καινούριες φιλίες, καινούρια πρόσωπα που είναι σα να τα ήξερα χρόνια, στιγμές που θα έχω να θυμάμαι για αρκετό καιρό ακόμα. Ο πρώτος μου προορισμός ήταν τα Γιάννενα. Μια φοιτητική καθαρά πόλη, μέσα στο πράσινο και μέσα στη ζωή. Εκεί πέρα ήμουν χωρισμένος ανάμεσα σε δύο κατευθύνσεις. Η μία ήταν μέσα στη διασκέδαση, το ξεφάντωμα, τη πολλή φασαρία και το ποτό! Εγκαίνια στο privilege, κι εμείς δε λείπαμε από αυτό! Ξενύχτι μέχρι πρωίας και μετά ύπνος μέχρι το μεσημέρι για να σηκωθούμε και να πάμε για καφέ, και μετά πάλι για ποτό! Τρομεροί ρυθμοί και άκρως εξαντλητικοί (Μην μιλήσω για τα λεφτά που χαλάσαμε…). Για καλή τους τύχη, τους παίρνει να κάνουν κάτι τέτοιο καθώς σαν πόλη δε μου φάνηκε ιδιαίτερα ακριβή…

Και από την άλλη μεριά ήταν οι ήσυχες βραδυές με την ξαδέρφη μου και την φίλη της, όπου συζητάγαμε για πολλά και διάφορα πράγματα ακούγοντας χαλαρή μουσικούλα και κάνοντας και κανένα τσιγαράκι, έτσι γιατί το σήκωνε η ατμόσφαιρα. Είναι όμορφο να βλέπεις ανθρώπους που έχουν περάσει αρκετά και που τα νοσταλγούν με μια ελαφριά μελαγχολία και ένα χαμόγελο στα χείλη. Γιατί είναι άνθρωποι καλοζωισμένοι και ευχαριστημένοι με το παρελθόν τους. Βέβαια αυτή μου η συναναστροφή με έβαλε και σε προβληματισμούς καθώς έχουν διανύσει ήδη τα τέσσερα χρόνια της φοιτητικής τους ζωής και σιγά-σιγά, προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν ότι όλο αυτό τελειώνει…. Κάπως έτσι θα είμαι κι εγώ σε τέσσερα χρόνια (και λιγότερο) μπορεί να φαίνεται μακρινό αλλά δεν κατάλαβα πως πέρασε ήδη ο πρώτος χρόνος και ότι σαν πέρυσι πέρναγα κι εγώ όπως περνάνε τώρα τα παιδιά από τις πανελλαδικές εξετάσεις! Όπως και να έχει οι διακοπές μου στα Γιάννενα πέρασαν μοιρασμένες στα δύο και προσφέροντάς μου τις καλύτερες εμπειρίες και από τις δύο μεριές… Ήταν καιρός να τα αφήσω όλα αυτά και να προχωρήσω παρακάτω…………….μέχρι την Άρτα! :D

Η Άρτα ήταν κάτι εντελώς το διαφορετικό… μικρή πόλη όπου οι περισσότεροι γνωρίζουν τους άλλους. Αλλά πιο πολύ μου άρεσε ότι για ένα περίεργο λόγο όλοι μου συμπεριφέρονταν σαν να με ήξεραν από πάντα! Δεν χρειάστηκαν σχεδόν ούτε καν οι συστάσεις! Κατ’ ευθείαν στο ψητό. Με ένα υπέροχο μπάνιο στο μονολήθι και αργότερα κρύα μπύρα σε ένα μαγαζί κάπου στο κέντρο, κοντά στο ποτάμι και το γνωστό γεφύρι! Και φυσικά το ξενύχτι για την τελική μορφή της παρουσίασης της Γιούλης την επόμενη ημέρα που ήταν ομολογουμένως επεισοδιακή από πολλές απόψεις!

Κρατάμε εμπειρίες και συνεχίζουμε. Αναμνήσεις από κάθε τόπο και μικρές μικρές λεπτομέρειες που τις φυλάμε κάπου μέσα στην ψυχή μας. Αυτό ήταν για εμένα όλο αυτό το ταξίδι. Μια απόδραση από όλα όσα με περίμεναν πίσω. Που με είχαν κουράσει αλλά τελικά μου είχαν λείψει… Πέραν των καινούριων φιλιών που έκανα μέσα από αυτό το ταξίδι κατάφερα να εκτιμήσω και πολλές παλιές…

Ήταν καλό όσο κράτησε. Αλλά κάποτε θα έπρεπε να τελειώσει. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα. Επέστρεψα και νοιώθω ανανεωμένος και καινούριος. Από πολλές απόψεις. Θα μπορούσα να πω και αλλαγμένος. Τέλος, με αυτό το ταξίδι άνοιξα τους ασκούς του Αιόλου, καθώς αυτό που υπέθετα, πλέον το σιγούρεψα. Πεινάω! Πεινάω για ταξίδια και θέλω να καταβροχθίσω κάθε γωνιά της γης. Ξύπνησε μέσα μου ο ταξιδευτής που έκρυβα μέσα μου! Που δημιουργούσα μέσα στα όνειρά μου και που τον άφηνα εκεί μέσα. Κατάλαβα ότι οι λόγοι που σε αναγκάζουν να μείνεις πίσω δεν είναι οι οικονομικοί. Απλώς δεν είσαι έτοιμος να ακολουθήσεις αυτό που θες. Γιατί όλα τα άλλα, εάν υπάρχει η καλή παρέα και η όρεξη μπορούν να πραγματοποιηθούν. Γιατί δεν κοστίζουν σε ευρώ. Κοστίζουν σε χαρτονομίσματα ψυχής, κι εκεί αποδεικνύεις πόσο φειδωλός η απλόχερος θέλεις και είσαι διατεθειμένος να γίνεις. Είναι δυο πράγματα που φαινομενικά φαίνονται να είναι τσάμπα αλλά εσύ είσαι αυτός που καθορίζει την πραγματική τιμή τους, ή μάλλον το πραγματικό τίμημά τους… Ελπίζω να μην σας κούρασα! Σας εύχομαι να περνάτε πάντα τόσο καλά όσο πέρασα εγώ! Και τώρα που ξαναβλέπω, σαν να μην σας έγραψα τίποτα αισθάνομαι…

Yours faithfully,

Η.Θ.


Μια τελευταία ανάσα…

Μαΐου 14, 2008

Αλήθεια, πόσες στιγμές από τη ζωή σας θα αλλάζατε εάν είχατε τη δυνατότητα να γυρίσετε τον χρόνο πίσω; Πόσα πράγματα που συνέβησαν και που πιστεύετε πως εάν σας δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία να τα ξανακάνετε πάλι από την αρχή θα τα κάνατε καλύτερα; Το έχω σκεφτεί αρκετές φορές, καταλήγω ότι πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά εάν είχαν γίνει με τον τρόπο που σκέφτομαι εκ των υστέρων. Αλλά πόσο αληθινά θα ήταν τότε; Υπάρχουν όμως και μερικά πράγματα, που όσο και να τα σκεφτώ, δεν μπορώ να βρω έναν καλύτερο τρόπο να τα κάνω… Και παρόλα αυτά ο τρόπος με τον οποίο τα μεταχειρίστηκα δεν ήταν ο καλύτερος δυνατός. Γιατί εάν τα χειριζόμουν σωστά, λογικά δεν θα μου άφηναν τόσο πόνο, σωστά; Παλεύεις για να γίνεις καλύτερος, όλο και καλύτερος, όσο και όπως μπορείς. Αλλά αυτές οι στιγμές θα γυρνούν κάτι βράδια σαν αυτό, που έξω βρέχει και ο Λαυρέντης τραγουδά: «Τι να πω;» να σε προβληματίζουν και να σου θυμίζουν πόσες ατέλειες έχεις και που υπάρχει περίπτωση να μην καταφέρεις ποτέ να φτιάξεις. Κάποιος μου είχε πει ότι η ατέλειές μας είναι αυτό που προσδίδει τη γοητεία πάνω μας. Αυτός ο άνθρωπος είναι ή πολύ σοφός ή πολύ εγωιστής! Αλλά πως θα τον κρίνουμε εμείς, οι πολύ σοφοί, ή οι πολύ εγωιστές; Αδιέξοδα από τα οποία θα ήθελα πολύ να πατήσω ένα κουμπάκι και να τρέξουν, να μου δώσουν την απάντηση, τη λύση, αλλά και πάλι δεν καίγομαι και πολύ… Το έχουμε ξαναπεί, ασυνάρτητα λόγια ενός τρελού… Ακόμα και ο καιρός λατρεύει το απρόσμενο, η ίδια η φύση. Το μεσημέρι είχε ζέστη που ήμουν έτοιμος να πέσω στη θάλασσα και τώρα, βρέχει! Πιάνω τον δεξί μου καρπό και αισθάνομαι το δώρο της. Πλησιάζω και μυρίζω το άρωμά της. «Σιγά ρε Ηλία μου, ένα δωράκι για έναν καλό φίλο…» Είναι δυνατόν μετά να μην σε κάνει αλοιφή; Ορίστε, και από την άλλη υπάρχουν αυτές οι περιπτώσεις που δεν ξέρεις ποια είναι η σωστή επιλογή, αν και οι δύο φαίνονται εξίσου ελκυστικές. Παρόλα αυτά και στις δύο θα πρέπει να θυσιάσεις κάτι. Δύσκολα θα βγει αυτό το δώρο από το χέρι μου. Θα βρίσκεται πάντα εκεί να μου την θυμίζει. Cause after all, we all need someone to turn to when we feel alone…. Φίλους τους λένε αυτούς τους ανθρώπους… Και θα είναι πάντα δίπλα σου, ό,τι κι αν συμβεί. θα σε αγαπούν γι αυτό που είσαι και όχι γι αυτό που θα ήθελαν να είσαι. Σε έχουν αποδεχτεί όπως τους έχεις αποδεχτεί κι εσύ. Κι ακόμα και αν φαίνεστε οι πιο αταίριαστοι άνθρωποι του πλανήτη, εσείς εξακολουθείτε κάθε φορά να διαψεύδετε κάθε κατεστημένο! Αυτή τη βραδιά άτυπα ξεκινά η εξόρμησή μου προς τα βορειοδυτικά μέρη της Ελλάδας μας. Αύριο το βράδυ θα φύγω με τον κολλητό μου για τα Γιάννενα, να βρούμε τον «τρίτο» της παρέας. Όπως το έχω φτιάξει στο μυαλό μου, θα είναι ένα υπέροχο πενταήμερο, γεμάτο καινούρια μέρη, καινούρια πρόσωπα αλλά και ήδη γνωστά τα οποία θα ενωθούν και θα δημιουργήσουν αυτό που λένε μια αξέχαστη εκδρομή! Ελπίζω να μην με διαψεύσουν οι σκέψεις μου… Γιάννενα, Λευκάδα, το πρώτο μπάνιο, ναι νομίζω πως όλα ακούγονται τόσο όμορφα! Λίγο πριν την εξεταστική, λίγο πριν το μεγάλο πήξιμο… Μια τελευταία εξόρμηση, μια τελευταία ανάσα. Να καθαρίσεις το μυαλό να βγάλεις όλα όσα σε βαραίνουν και να δεις πιο καθαρά… Θα επιστρέψω με φωτογραφίες και εμπειρίες!

Yours faithfully,

Η.Θ.


Smile, it’s contagious!

Μαΐου 8, 2008

Ο καιρός έφτιαξε. Και μέσα στο μικρό μου το μυαλό άρχισαν να ανοίγουν διάφορες σκέψεις που είχαν κλειστεί καλά μέσα στα κρύα του χειμώνα. Λες και η έλλειψη ηλίου τα είχε ρίξει σε χειμέρια νάρκη, έναν συνεχή ύπνο που υπολόγιζα ότι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ. Αλλά δεν είναι έτσι τελικά τα πράγματα. Σας έχει τύχει να παλεύετε για κάτι που στο βάθος θυμίζει να είναι μια ανέλπιδη ελπίδα; Ένα μεγάλο όχι μέσα από μια διαδρομή με πολλά ναι και πολύ ευχαρίστως; Ένας τεράστιος τοίχος που δεν σου αφήνει και πολλές διεξόδους, που όμως μέχρι και τα τελευταία μέτρα είναι στρωμένος με ένα πανέμορφο κατακόκκινο χαλί; Εισπνοή, εκπνοή, ανακούφιση; Δεν ξέρω. Αλλά αυτό που έμαθα να κάνω καλά είναι να χαμογελάω. Και νομίζω πως αυτό, το ΕΝΑ και μοναδικό μάθημα που έμαθα καλά είναι το δυνατότερο εφόδιο που θα μπορούσε να μου δώσει αυτή η ζωή. Ίσως στην επόμενη ζωή να μάθω να είμαι πιο ανέκφραστός… Το χαμόγελο όμως δεν ταιριάζει με όλα τα ρούχα μας… γι αυτό έμαθα και το δάκρυ. Γι αυτές τις λιγοστές φορές που το χαμόγελο δεν ταιριάζει, που φαίνεται παράταιρο, και εντελώς εκτός κλίματος. Και στις πιο ειδικές περιπτώσεις έμαθα να φοράω και τα δυο! Έχω να λύσω έναν τελευταίο γρίφο, αλλά οι δαίμονες δεν μπορούν να βοηθήσουν πλέον. Προσπαθώ να βγάλω πράγματα από κάτι άλλο. Γιατί οι απαντήσεις που πήρα δεν με κάλυψαν και μου φάνηκαν πολύ επιφανειακές. Γιατί ξέρω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω από αυτό. Και πίσω από τον τεράστιο τοίχο το χαλί συνεχίζει και απλώνεται προς μια άλλη κατεύθυνση. Έχω όλη τη καλή διάθεση να σπάσω αυτόν τον τοίχο, αλλά δεν μπορώ χωρίς το σφυρί και το καλέμι…. Παρόλα αυτά μπορώ να κάνω μεταβολή και να στρίψω σε έναν άλλο διάδρομο. Που ξέρεις, ίσως πέσω σε ένα άλλο χαλί που να μην βγάζει σε τόσο δύσκολα εμπόδια. Αλλά είμαι ξεροκέφαλος και θα επιμένω πάντα εκεί πέρα. Τουλάχιστον χαμογελάω, κάτι είναι και αυτό. Δε νομίζετε; Είμαι πεπεισμένος ότι κάτι υπάρχει εκεί πέρα. Κάτι πολύ δυνατό. Και το ένστικτό μου δεν πέφτει πολύ εύκολα έξω. Παρόλα αυτά μερικές φορές είναι προτιμότερο να υπερισχύει η λογική. Η σύνεση. Μπορεί τα πιο όμορφα πράγματα να κρύβονται στις πιο τρελές μας σκέψεις αλλά στο τέλος καταλήγουμε να θεωρούμαστε τρελοί! Κατά γενική ομολογία! Εσείς μπορείτε να πληρώσετε το τίμημα; Εγώ ίσως και να μπορώ, εάν δεν σταματήσω να χαμογελώ…. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από την τελευταία φορά που ξύπνησαν όλα αυτά μέσα μου και νομίζω πως αυτό θα πρέπει να αποκαλούμε «ωρίμανση». Δεν σταματάω τα πάντα σε αυτήν τη σκέψη, την προχωρώ λίγο παρακάτω. Βλέπω τι μου στοίχισε τόσο καιρό και πηγαίνω one step farer… κάνω βήματα. Και βλέπω ότι κάποτε μπορεί και να φερόμουν γελοία στα ίδια προβλήματα, στις ίδιες σκέψεις. Αλλά μερικά πράγματα ίσως να μην αλλάξουν ποτέ. Εδώ θα είμαστε για μια ακόμα φορά να τα λέμε… Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε. Όχι σαν χαζοχαρούμενοι, αλλά ένα χαμόγελο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν…

Yours faithfully,

H.Θ.


Περί….Φόβων…

Μαΐου 3, 2008

Ξανά και πάλι στο Φάληρο, παρέα με τα τραγούδια και τα Chopsticks που πήρα από έναν φίλο μου πριν φύγουμε για τις διακοπές του Πάσχα να μου κρατούν και αυτά παρέα… Μέσα σε αυτές τις δεκαπέντε περίπου ημέρες που πέρασα και πάλι πίσω, έκανα πράγματα που πραγματικά μου είχαν λείψει. Για παράδειγμα καφές και τάβλι με τον κολλητό μου στο πιο όμορφο σημείο της πόλης για καφέ και σε ένα μέρος που είναι πλέον «σπίτι» μου καθώς τον καφέ μπήκα μέσα στον μπουφέ και τον έφτιαξα μόνος μου… Βόλτα στην πανέμορφη γειτονιά μου, με τα ήσυχα δρομάκια και την θάλασσα που απλώνεται προς τον ορίζοντα… Όμορφα πράγματα… Είδα και μίλησα με άτομα που είχα πολύ καιρό να τους μιλήσω, δέθηκα περισσότερο με άτομα και κατάλαβα ποια μου είχαν λείψει μετά από αρκετές ημέρες σιγής. Δεν ξέρω εάν σας έχει τύχει, να θέλετε να είστε ταυτόχρονα με αρκετά άτομα αλλά να ξέρετε ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην πράξη εύκολα καθώς με το καθένα από αυτά τα άτομα έχει αναπτύξει έναν διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας και όλοι μαζί θα δημιουργούσαν μια Βαβέλ… Αλλά αυτό έχει και μερικά αντίκτυπα. Όπως εσύ δημιουργείς το περιβάλλον σου γύρω από μερικά πρόσωπα και καταστάσεις, έτσι και αυτά χτίζουν τον δικό τους κόσμο, το δικό στους παράλληλο σύμπαν και αργά η γρήγορα εάν είστε μέρος όλου αυτού θα σας αναζητήσουν σε σημείο που θα γίνουν επιτακτικοί, όπως ακριβώς θα γίνετε κι εσείς (εάν είναι ίδιον του χαρακτήρα σας…) Μπέρδεψα πάλι τα πρόσωπα έ Βασίλη;

Κάνουμε όνειρα και πολλές φορές τα αφήνουμε ανεκπλήρωτα από φόβο μήπως και όταν πραγματοποιηθούν χάσουν την αίγλη και την αξία τους, το χρυσό παρασκήνιο πάνω στο οποίο τα είχαμε χτίσει. Γιατί δεν κάνουμε το ίδιο και με τους φόβους μας; Να τους πραγματοποιήσουμε και να δούμε να απομυθοποιούνται μπροστά στα μάτια μας ακριβώς όπως τα όνειρά μας. Αλλά θα μου απαντήσετε τώρα πως δεν συμβαίνει πάντα αυτό στα όνειρα και πως ο ίδιος κίνδυνος παραμονεύει και στις φοβίες μας… Αλλά εάν αξίζει κάτι για να σταματήσουμε να φοβόμαστε, νομίζω πως αυτό το ρίσκο αντισταθμίζει όλα όσα θα βάλουμε στη ζυγαριά…

Από την άλλη δεν ακουμπάμε τις φοβίες μας γιατί πολύ απλά…..φοβόμαστε! το θέμα είναι το τι φοβάται ο καθένας. Οι φόβοι και τα άγχη δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουν και θα συνεχίσουν να παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας… Είναι ικανή άραγε να μας παρασύρει στο πέρασμά της;

Και ξαφνικά τα χέρια του άρχισαν να γίνονται ανεξέλεγκτα και να χτυπούν συνεχώς το όμορφο προσωπάκι της. Εκεί που κάποτε υπήρχαν τα υπέροχα μπλε μάτια της Αιγαιοπελαγίτικης ηρεμίας, τώρα ξεσπούσε μια καταιγίδα… Τον φοβόταν πολύ, φοβόταν τα χέρια του, τα χέρια που την χτυπούσαν αυτή τη στιγμή και δεν της άφηναν περιθώριο να ενεργήσει… Δεν φώναζε, ούτε αντιστεκόταν, παρά μόνο έκλαιγε, ένα πόνο βουβό, ένα μονόλογο με τον εαυτό της, ένα ΦΥΓΕ, ΦΥΓΕ ΦΥΓΕ, κάθε φορά που συνέβαινε αυτό. Δεν ήταν δα και η πρώτη φορά που γινόταν, οι μώλωπες είχαν γίνει μέρος της ζωής της και ο πόνος μια βδέλλα που της απομυζούσε όλο και πιο πολύ κάθε μέρα ένα κομμάτι από τη ζωή της… Αλλά ο μεγαλύτερος φόβος της ήταν αυτό το ΦΥΓΕ που της έλεγε ξανά και ξανά το εσωτερικό της εγώ και δεν το τόλμησε ποτέ της… Κατέληξε να φροντίζει στο τέλος έναν άνθρωπο που μισούσε, που δεν της έκανε ούτε ένα παιδί, που της άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του πόνου και της εξαθλίωσης πάνω στο πρόσωπό της, γριά και εξασθενημένη… Να τον φροντίζει γιατί δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο… Φοβόταν να τον σκοτώσει, φοβόταν να τον παρατήσει, ΦΟΒΟΤΑΝ! Που θα πήγαινε; Πολλές φορές στο όνειρό της κοιτάζει το γερασμένο κορμί της στον καθρέφτη και βλέπει την όμορφη και λαμπερή κοπέλα που ήταν κάποτε να της χαμογελά, να έχει ξεφύγει από τα δεσμά της και να έχει φτιάξει τη ζωή της με έναν άνδρα που την φρόντιζε και δυο παιδιά που την υπεραγαπούσαν! Που πέρασε μέσα από τη διαδρομή της ζωής και βγήκε νικήτρια, που οι καταιγίδες των ματιών της κράτησαν για λίγο μόνο καιρό, από τότε που μια αφέγγαρη βραδιά παράτησε το παρελθόν της και είδε την ανατολή σε ξένο μέρος τα μάτια της έπαψαν τα συννεφιάζουν. Μόνο φούσκωναν, βούρκωναν και επέστρεφαν σε αυτήν τη μπλε γαλήνη τους… Ξύπναγε κάθιδρη και κοίταζε τον εαυτό της στον καθρέφτη για ακόμα μια φορά και το μόνο που θύμιζε αυτήν την όμορφη κοπέλα των ονείρων της ήταν αυτά τα υπέροχα μπλε μάτια…

Μια έμπνευση της στιγμής, περί φόβου… Σας εύχομαι όλοι σας οι φόβοι να είναι περαστικοί και αντιμετωπίσιμοι!