Ένα «κουτσό» Πάσχα μας περιμένει…

Απρίλιος 22, 2008

Ο καιρός πέρασε και θα μπορούσα να πω ότι επέστρεψα και πάλι με το συννεφάκι μου πάνω στον καθαρό ουρανό… Αλλά αυτή τη φορά ξέρω ότι πολύ σύντομα θα βρέξει και πάλι. Τώρα όμως θα είμαι προετοιμασμένος γι’ αυτό, όσο προετοιμασμένος μπορεί να είσαι δηλαδή για κάτι τέτοιο. Επέστρεψα και πάλι στα πάτρια εδάφη, τα γνωστά μέρη, στα οποία όπου και αν γυρίσεις θα βρεις γνωστούς ανθρώπους να σε περιτριγυρίζουν! Μετά από ένα ολόκληρο μήνα απουσίας, ναι, η αλήθεια είναι ότι μου έλλειψε όλο αυτό. Ίσως επειδή αυτός ο προηγούμενος μήνας ήταν πολύ γεμάτος και αυτό κάπως θα πρέπει να αντισταθμιστεί στην πορεία της ζωής μας… Είμαι και πάλι στο ίδιο μέρος που πριν από ένα χρόνο ακριβώς θεωρούσα το «χρυσό κλουβί» μου. Αλλά πραγματικά δεν είναι έτσι. Όσο μεγαλώνεις βλέπεις ότι στην πορεία της ζωής θα αναθεωρήσεις πολλά πράγματα… Και αυτό είναι ένα από τα πολλά που έχω αναθεωρήσει μέσα σε ένα χρόνο που φαίνεται τόσο γεμάτος που πραγματικά περιλαμβάνει όλα όσα θα είχα κάνει και μέσα στα προηγούμενα δεκαεφτά χρόνια που μετρώ σαν ύπαρξη… Και υποθέτω πως αυτό το πράγμα Αυξάνεται εκθετικά. Οπότε, Λιάκο έχουμε πολλά να ζήσουμε και να αναθεωρήσουμε ακόμα! Προς το παρόν όλα είναι καλά, οι προβληματισμοί παραμένουν μέσα στο μυαλό αλλά από μερικά πράγματα δε ξεφεύγεις και τόσο εύκολα. Αυτό το Πάσχα θα είναι λίγο διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα. Λειψό, κουτσουρεμένο. Του έχουμε κόψει το ένα πόδι και στη θέση του βάλαμε ένα ξύλινο, ψεύτικο και νεκρό μέλος. Παρόλα αυτά περπατάμε, έτσι δεν είναι; Το επόμενο Πάσχα θα είναι και πάλι όπως όλα τα προηγούμενα, ζωντανό και πλήρες! Και το φετινό θα είναι μια απλή ανάμνηση που θα έρθει και θα παρέρθει in a blink of the eye! Έχουμε ένα μοναδικό τρόπο να ξεχνάμε αυτά που μας πονάνε μέσα στο χρόνο. Η σφαίρα που μας χτυπάει ξεθωριάζει, σκουριάζει και τελικά το μόνο που θα μπορούσε να μας αφήσει είναι μια μόλυνση η οποία όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί. Όλες οι πληγές κλείνουν, άσχετα εάν αφήνουν σημάδια και ουλές. Όλες κλείνουν στο τέλος! Εάν δεν μπορέσω να ξαναμπώ και να ξαναγράψω, σας εύχομαι καλό Πάσχα και είθε η Ανάσταση του Κυρίου να μας δείχνει το δρόμο προς το φως!

P.S. (Νονά μου εγώ θα περιμένω την λαμπάδα έτσι; :D)


Και μετά τη βροχή, τι;

Απρίλιος 14, 2008

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε που έγραψα εδώ πέρα το μονόλογο ενός τρελού… Και από τότε έχουν συμβεί αρκετά πράγματα στη ζωή μου. Έχω έρθει αντιμέτωπος με φοβίες και άγχη που ούτε τα είχα φανταστεί ότι θα με βρουν ποτέ στη ζωή μου. Ίσως γιατί δεν έχω βρεθεί ποτέ ξανά αντιμέτωπος με τα συγκεκριμένα εμπόδια… Αλλά για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά… Κι εκεί που κάθεσαι και λες είμαι μια χαρά, και ο κόσμος σου έχει ομαλοποιηθεί και δεν θέλεις να αλλάξει αυτό που αισθάνεσαι, εκεί που τολμάς να πεις ότι είσαι ευτυχισμένος με όλα όσα έχεις, εμφανίζονται τα προβλήματα για να σου χαλάσουν τη ζαχαρένια. Ευτυχώς όλα τα προβλήματά μου είναι επιλύσιμα. Το μεγάλο άσπρο σύννεφο που βρισκόμουν όλον αυτόν τον καιρό βάρυνε, από λευκό έγινε γκρίζο και απειλητικό, ήταν η ώρα του να εξατμιστεί, να βρέξει να ανασχηματιστεί. Και πως το λέει αυτό το ρητό ο λαός μας; Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει; Αυτό ακριβώς. Το σύννεφο βρέχει και αυτό που έπρεπε να κατεβάσει είναι εμένα από εκεί ψηλά. Δεν παραπονιέμαι, δόξα τω Θεώ, όλα πηγαίνουν προς μια κατεύθυνση που οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν από εμένα και μόνο. Και μετά το συννεφάκι θα με ανεβάσει και πάλι εκεί πάνω. Το θέμα είναι ότι πρέπει να αντιμετωπίσω τη μπόρα που με κατέβασε από εκεί πάνω. Όλα μέσα στη ζωή είναι. Η χαρά και η ευτυχία δεν είναι μόνιμες καταστάσεις και το γνωρίζεις… Το γνωρίζω γλαρένια, το γνωρίζω. Μόνο που κάθε φορά που περνάει αρκετός καιρός μέχρι να έρθεις αντιμέτωπος με αυτήν την πρόταση νομίζεις ότι δεν θα έρθει ποτέ ξανά σαν μια μόνιμη υπενθύμιση στο μυαλό σου… Και πέρασε πολύς καιρός από τότε. Αλήθεια, πως μπορείς να ξορκίσεις το κακό; Χάσαμε και το Event με τον παπά έ Βάγγο; Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μπορείς να στηριχτείς πάνω τους σε κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές! Που θα είναι πάντα εκεί πέρα όταν τους χρειαστείς! Φίλους τους λένε! Και από αυτούς έχω πολλούς ευτυχώς! Και ξέρω που ακριβώς να στραφώ όταν ο κόσμος φαντάζει να μου έχει γυρίσει την πλάτη, ποιο θα είναι το αλεξίπτωτό μου σε αυτήν την ελεύθερη πτώση από το σύννεφο… Παρόλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, εγώ δεν χάνω εύκολα την αισιοδοξία μου. Συνεχίζω και επιμένω εκεί! Και ξέρω ότι στο τέλος θα κερδίσω! Μέχρι να έρθει η επόμενη δυσκολία να μου αποδείξει το αντίθετο, αλλά και πάλι θα την διαψεύσω! Μια εβδομάδα θέλουμε να περάσει ακόμα και μετά ο ορίζοντας θα είναι και πάλι ανοιχτός για καινούρια πράγματα! Αυτά είχα να σας πω! Απολαύστε και το όμορφο τραγουδάκι που παίζει! Και κάτι τελευταίο: Ευχαριστώ! Και ξέρουν ποιοι πρέπει να το λάβουν αυτό το ευχαριστώ… Μπορεί να μην το λέω αλλά πάντα το εννοώ…


Απομνημονεύματα ενός τρελού….

Απρίλιος 3, 2008

             onecrazymananimate.gif

 

Τετάρτη 2 Απριλίου, ξημερώματα πλέον Πέμπτης. Έξω βρέχει. Ο ήχος της βροχής ακούγεται λες και έρχεται από πολύ μακρυά. Μου αρέσει ο ήχος της βροχής, είναι σα να προσπαθεί να σου πει κάτι… Έκλεψε τα μυστικά της θάλασσας και τα επιστρέφει σε εμάς. Βάζω μια ζακέτα και κάθομαι έξω στο μπαλκόνι με ένα ποτήρι Moscato dAsti κι ένα από τα Moods που μου είχαν απομείνει, τρόπαιο μιας άλλης εποχής. Αποφάσισα να το καπνίσω αυτό το τελευταίο Moods… Με το που το βάζω στο στόμα μου, αμέσως μου έρχεται μια πίκρα και μια αηδία. Παρόλα αυτά εξακολουθώ να το καπνίζω μέχρι που το φτάνω στη μέση. Εκεί συνειδητοποιώ ότι προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να κάνει κάτι που δε θέλει… Η μάλλον ξέρει ότι δεν πρέπει, θέλει, αλλά αντιστέκεται πεισματικά να το αποδεχτεί ο οργανισμός μου… Αυτό το γαμήδι έχει καταστρέψει πολλούς ανθρώπους, όχι και εμένα. Τουλάχιστον εγώ δεν θα πάω από αυτήν τη μαλακία… Κάπου σε μια άλλη άκρη της Αθήνας η θεία του κολλητού μου μετράει πλέον σε ώρες ζωής, ίσως και να έχει παραδώσει την ψυχούλα της που τόσο ταλαιπωρήθηκε σε αυτήν τη ζωή. Ο κολλητός μου είναι ράκος κι εκείνη ήταν μόνο 32 χρονών με δύο ανήλικα αγγελούδια που θα πρέπει να μάθουν να ζουν με την απώλεια της μητέρας τους από τόσο μικρά… Μια κατάθλιψη τριγυρίζει το δωμάτιο και προσπαθεί να με πιάσει… Κάτι τέτοιες ώρες, ακούγοντας επανειλημμένως το Warning Sign από Coldplay αισθάνομαι ότι κάτι μου λείπει, παρόλα αυτά δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Τι στο διάολο μπορεί να είναι αυτό; Τι απωθημένα μπορεί να έχω; Και αν το είχα αυτό που μου λείπει, πως θα αισθανόμουν; Για ποιο λόγο γίνονται όλα αυτά; Υπάρχει άραγε κάποιος ανώτερος σκοπός ή αυτή είναι η καραμέλα μας για να μπορούμε τα βράδια να κοιμόμαστε ήσυχοι; Μου αρέσει όπως είμαι τώρα, δεν θέλω τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Οι άνθρωποι χρειάζονται μερικά ξεσπάσματα, να ξεκινάει μια καταιγίδα μέσα τους, να παρασέρνουν τα κύματα όλα όσα πρέπει να παρασυρθούν και στο τέλος να μείνει η ηρεμία και η γαλήνη, νικητές αυτής της ατέρμονης μάχης. Όλα όσα θα έπρεπε να έχουν φύγει έχουν φύγει από τα δάκρυα που κυλούν στα μάγουλά μας… Πως κατρακυλούν έτσι, στην αρχή σιγά σιγά, και αμέσως μετά με έναν γρήγορο ρυθμό, έρμαια του ίδιου τους του βάρους, σε μια καθοδική πορεία, προς το στερεό έδαφος… Ξορκίζουν το κακό. Η βροχή σταμάτησε να είναι τόσο δυναμική, τώρα λέει το ποιο όμορφο τραγούδι της… Έχει μια υπέροχη γυναικεία φωνή, είναι μια Σειρήνα, την αγαπώ αυτήν τη Σειρήνα… Χμμ… Είπα Σειρήνα και θυμήθηκα ότι μια Σειρήνα μου στέρησε την είσοδο στην ΑΣΟΕΕ… Και τελικά αυτή η Σειρήνα με μάγεψε και έδωσε το καλύτερο αποτέλεσμα! . Ο Doppler παρόλα αυτά εξακολουθεί να είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια της φυσικής… γιατί μου χάρισε άλλα πράγματα και άλλες δυνατότητες. Άρχισα πάλι να λέω ασυνάρτητα λόγια, απόρροια μια ασυνάρτητης σκέψης. «Έτσι είμαι εγώ. Λέω αυτό που σκέφτομαι, λέω αυτό που πιστεύω, λέω την αλήθεια και δεν την κρύβω από κανέναν…» σχεδόν σε θαύμασα όταν έλεγες αυτά τα λόγια! Είσαι δυνατή παρόλο που έχεις βουρκώσει κι εγώ ένας μαλάκας… Αλλά δεν θέλω να σε πληγώσω αργότερα. Ακόμα και ας με κοιτάς με βουρκωμένα τα μάτια σου… Είσαι δυνατή, θα τα καταφέρεις εσύ. Άλλωστε λες πάντα την αλήθεια, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα… Σα να ξεκαθάρισε το τοπίο. Σε μια παραλία στον Αστέρα Γλυφάδας, μέσα σε ένα υπέροχο μαγαζί που θυμίζει σπίτι και μια παρέα που έπαιζε monopoly… χαμόγελα χαράς και διαφορετικές φωνές να ακούγονται στον αέρα… Μου λείψατε, το είχα ανάγκη αυτό το σημερινό! Δίνω υπόσχεση λοιπόν στον εαυτό μου και ελπίζω να την τηρήσω, πιο τακτικές συμμαζώξεις! Και κάτι άλλο τελευταίο! Το σπίτι μου δεν είναι νταμάρι! Δε μαζεύει τόση πολλή σκόνη και επιτέλους, το να αφήνω τις ντουλάπες μου ανοιχτές είναι ένα χούι που το έχω χρόνια τώρα! Γιατί να το σταματήσω τώρα; Μου αρέσει να βλέπω ανοιχτές τις ντουλάπες με τα ρούχα μου τόσο κακό είναι; Σας ρωτάω πείτε μου!  

 

 

Δεν ξέρω τι σας έχω δείξει μέχρι στιγμής, αλλά κατά βάθος είμαι ακόμα πιο τρελός απ’ όσο δείχνω!…..