Μετρώντας πλακάκια…

 hospital.jpg

 

Μετρώντας τα πλακάκια μιας νοσοκομειακής κλινικής. Πόσες σκέψεις μπορούν να σου περάσουν; Ένα, δύο, τρία, πόσο θα χρειαστεί να μείνουμε εδώ μέσα; Τέσσερα, πέντε, έξι, μυρίζει αποστειρωμένες γάζες και οινόπνευμα, δεν μπορώ να αναπνεύσω, δεκατρία, δεκαέξι δεκαεφτά… Οι άνθρωποι φαίνονται να υποφέρουν αλλά κατά βάθος ξέρουν ότι όλο αυτό γίνεται για το καλό τους… είκοσι δύο, είκοσι πέντε, είκοσι εννιά, κάτι ακούστηκε! Μια κραυγή από το δωμάτιο στο βάθος!!! Πού είχα μείνει; Ξανά από την αρχή… Ένα, δύο, τρία… έξω ο καιρός είναι τόσο όμορφος, η Άνοιξη έχει μπει για τα καλά πλέον, πέντε εννιά, δώδεκα… Γιατί τρέχουν σαν αλαφιασμένοι αυτοί οι γιατροί; Δεκαπέντε, δεκαέξι, δεκαεφτά, το μεγάλο ρολόι στη μέση του διαδρόμου δείχνει την ώρα, 10:34, είκοσι, είκοσι δύο, είκοσι τρία, ο μεγάλος δείκτης μετακινήθηκε, 10:35… τριάντα, τριάντα ένα, τριάντα δύο. Άνθρωποι γελάνε και άνθρωποι σε μια άλλη γωνιά κλαίνε, εγώ τι πρέπει να κάνω; Τριάντα πέντε, τριάντα έξι τριάντα εφτά… επιτέλους πότε θα βγει έξω ο γιατρός να μας πει τι έγινε; Σαράντα, σαράντα δύο, σαράντα τρία, μα τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ μέσα; Σαράντα τέσσερα, σαράντα πέντε, σαράντα έξι, πάμε να φύγουμε από εδώ μέσα; Οι σειρήνες ακούγονται από μακρυά… Κι εγώ πάλι έχασα το μέτρημα… Οι νοσοκομειακοί διάδρομοι είναι ένα μέρος που νομίζω πως δεν θα εξοικειωθώ ποτέ! Και μακάρι να μην χρειαστεί να γίνει μια τέτοιου είδους συμφιλίωση… Με τρομάζουν, με αφήνουν να αναρωτιέμαι για πράγματα που ποτέ δεν θέλω να βρεθούν στα χέρια μου… Πόνος, θάνατος, αγωνία. Βέβαια υπάρχουν και τα χαμόγελα,, η χαρά και η ζωή αλλά πάντα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις και τις δύο όψεις του νομίσματος… Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν σου μένουν και πολλές επιλογές, παρά μόνο να μονολογείς και να μετράς……πλακάκια διαδρόμων και την ώρα αντίστροφα για ξεφύγεις από ένα τέτοιο μέρος…

Advertisements

8 Responses to Μετρώντας πλακάκια…

  1. Ο/Η iLiaS λέει:

    ..ελπίζω Λιάκο να είναι περαστικό και όχι κατι σοβαρό…υγεία πάνω απ΄όλα 🙂
    Να είσαι καλά 🙂

  2. Ο/Η askardamikti λέει:

    Ο πατέρας μου ήταν νοσοκομειακός υπάλληλος και θυμάμαι πόσο απαίσια αισθανόμουν από μικρό παιδί κάθε φορά που πήγαινα στη δουλειά του να τον δω…
    Ό Θεός να μας έχει καλά, να μην χρειαστεί να μπούμε εκεί μέσα…

  3. Ο/Η marilia λέει:

    μικρούλη, τι έγινε;

  4. Ο/Η Γλαρένια λέει:

    Ανησυχώ… ευχομαι να είσαι καλά και να μη χρειαστεί να τα ξαναμετρήσεις ποτέ στη ζωή σου.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  5. Ο/Η Roamer λέει:

    Liako τα πράγματα δείχνουν ότι τελικά ήταν περαστικό…. Σίγουροι θα είμαστε σοτ τέλος της Εβδομάδας….

    Askar πραγματικά, κι εμένα η μητέρα μου είναι νοσηλεύτρια αλλά ποτέ δεν μου αρέσει να μπαίνω μέσα σε ε΄ναν νοσοκομειακό χώρο, κάτι με πιάνει, σφίγγομαι, ακόμα και αν είναι για καλό….

    Μαριλού μου, όχι, ευτυχώς δεν είναι τίποτα το σοβαρό…. Τουλάχιστον όλα τα πράγματα έτσι δείχνουν!

    Γλαρένια μου οι ανησυχία πέρασε, τώρα όλα είναι καλά! Κι εγώ το εύχομαι να μην ξανα χρειαστεί να μετρήσω αυτά τα πλακάκια…

  6. Ο/Η purple λέει:

    ειδα απο τις απαντησεις σου πιο πανω οτι τα πραγματα ειναι καλυτερα, ευχομαι να ειναι ολα περαστικα
    μια μεγαλη αγκαλια να στειλω

  7. Ο/Η Roamer λέει:

    Ναι Νονά μου, όλα είναι καλά!!! όλες οι αγκαλιές μεγάλες και μικρές είναι δεκτές!!!!!

  8. Ο/Η iLiaS λέει:

    Καλο μήνα με υγεία Λιάκο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: