Μετρώντας πλακάκια…

Μαρτίου 27, 2008

 hospital.jpg

 

Μετρώντας τα πλακάκια μιας νοσοκομειακής κλινικής. Πόσες σκέψεις μπορούν να σου περάσουν; Ένα, δύο, τρία, πόσο θα χρειαστεί να μείνουμε εδώ μέσα; Τέσσερα, πέντε, έξι, μυρίζει αποστειρωμένες γάζες και οινόπνευμα, δεν μπορώ να αναπνεύσω, δεκατρία, δεκαέξι δεκαεφτά… Οι άνθρωποι φαίνονται να υποφέρουν αλλά κατά βάθος ξέρουν ότι όλο αυτό γίνεται για το καλό τους… είκοσι δύο, είκοσι πέντε, είκοσι εννιά, κάτι ακούστηκε! Μια κραυγή από το δωμάτιο στο βάθος!!! Πού είχα μείνει; Ξανά από την αρχή… Ένα, δύο, τρία… έξω ο καιρός είναι τόσο όμορφος, η Άνοιξη έχει μπει για τα καλά πλέον, πέντε εννιά, δώδεκα… Γιατί τρέχουν σαν αλαφιασμένοι αυτοί οι γιατροί; Δεκαπέντε, δεκαέξι, δεκαεφτά, το μεγάλο ρολόι στη μέση του διαδρόμου δείχνει την ώρα, 10:34, είκοσι, είκοσι δύο, είκοσι τρία, ο μεγάλος δείκτης μετακινήθηκε, 10:35… τριάντα, τριάντα ένα, τριάντα δύο. Άνθρωποι γελάνε και άνθρωποι σε μια άλλη γωνιά κλαίνε, εγώ τι πρέπει να κάνω; Τριάντα πέντε, τριάντα έξι τριάντα εφτά… επιτέλους πότε θα βγει έξω ο γιατρός να μας πει τι έγινε; Σαράντα, σαράντα δύο, σαράντα τρία, μα τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ μέσα; Σαράντα τέσσερα, σαράντα πέντε, σαράντα έξι, πάμε να φύγουμε από εδώ μέσα; Οι σειρήνες ακούγονται από μακρυά… Κι εγώ πάλι έχασα το μέτρημα… Οι νοσοκομειακοί διάδρομοι είναι ένα μέρος που νομίζω πως δεν θα εξοικειωθώ ποτέ! Και μακάρι να μην χρειαστεί να γίνει μια τέτοιου είδους συμφιλίωση… Με τρομάζουν, με αφήνουν να αναρωτιέμαι για πράγματα που ποτέ δεν θέλω να βρεθούν στα χέρια μου… Πόνος, θάνατος, αγωνία. Βέβαια υπάρχουν και τα χαμόγελα,, η χαρά και η ζωή αλλά πάντα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις και τις δύο όψεις του νομίσματος… Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν σου μένουν και πολλές επιλογές, παρά μόνο να μονολογείς και να μετράς……πλακάκια διαδρόμων και την ώρα αντίστροφα για ξεφύγεις από ένα τέτοιο μέρος…


Οι σπονδές μας στο παιχνίδι της ζωής…

Μαρτίου 20, 2008

Κάθε μέρα και μια διαφορετική ανακατάταξη ανάμεσα στον χώρο και το χρόνο. Προχωράμε γιατί έτσι μας έμαθαν να κάνουμε. Και σε αυτό το μάθημα έχουμε γίνει οι περισσότεροι πολύ καλοί μαθητές! Προχωράμε ανάμεσα σε μια λεπτή ισορροπία που μπορεί πολύ εύκολα να γυρίσει και να μας περάσει στην απέναντι όχθη. Γενικά παρατηρώ γύρω μου ένα τρομερό ισοζύγιο ανάμεσα στον διαμοιρασμό των συναισθημάτων τόσο των δικών μου όσο και των υπολοίπων. Λες και υπάρχει ένα συγκεκριμένο ποσό που θα πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων για να είναι ευχαριστημένη η καλή και η άσχημη πλευρά της ζωής. Και μια συνεχής τραμπάλα ανάμεσα σε αυτά τα δύο βασικά στοιχεία δημιουργούν τον κύκλο της ζωής. Αισθάνομαι ότι όταν αποβάλλω όλη μου την αρνητική ενέργεια την παραχωρώ κάπου. Σε κάποιον άλλον, για να έρθει και πάλι η ισορροπία στο σύμπαν. Ίσως η ζωή το διασκεδάζει αυτό το πράγμα, αυτό το παιχνίδι με τις ζωές και τη μοίρα των ανθρώπων. Εάν πιστεύετε στην μοίρα δηλαδή. Αυτήν την εποχή είμαι ήρεμος, είμαι χαρούμενος, είμαι -θα τολμούσα να πω- ευτυχισμένος. Αλλά μοίρασα όλο αυτό που κρατούσα μέσα μου τόσο καιρό γύρω μου σε άγνωστες κατευθύνσεις. Ξέρω ότι ακούγεται χαζό αλλά πραγματικά δε νομίζω ότι θα μπορέσουμε πότε όλοι μας να είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Πάντα κάτι θα υπάρξει να επισκιάσει όλα όσα θα προσπαθήσουν να μας φτιάξουν το κέφι, όλο και κάποιο εμπόδιο θα μπει ανάμεσα σε εμάς και αυτά που αγαπάμε, όλο και κάποιο δάκρυ θα κυλήσει καυτό στο μάγουλο και θα πέσει στο έδαφος, σπονδή στους θεούς που παίζουνε μαζί μας…

…………………………………………………………………

…νοιώθω ότι δεν έχω και πολλά ακόμα να γράψω. Για εμένα οι αγωνίες, η θλίψη και οι κακουχίες γινόντουσαν το μελάνι στο χέρι μου που λέρωνε τις σελίδες του ηλεκτρονικού φωτός. Για καλό μου στέρεψα από μελάνι αν και ακόμα έχω μπόλικα χαρτιά αφημένα στο γραφείο μου. Θέλω άλλα χρώματα, εκτός από το μαύρο, θα προσπαθήσω να τα γεμίσω με την χρωματιστή παλέτα της ζωής! Γιατί όταν βρεθεί στο δρόμο σου ένας τοίχος δεν προσπαθείς να τον σπάσεις με το κεφάλι σου, αλλά να βρεις έναν άλλον δρόμο, μια άλλη διέξοδο. Εμείς προσπαθούμε with a blink of the eye να ανατινάξουμε αυτόν τον τοίχο και να δραπετεύσουμε σε αυτό που κρύβει από πίσω του. Άλλοι τα καταφέρνουμε και περνάμε στην απέναντι όχθη, άλλοι ανοίγουμε ένα παράθυρο και θαυμάζουμε από μακρυά αυτό που επιθυμούμε. Και άλλοι δεν τα καταφέρνουμε και ψάχνουμε να βρούμε έναν άλλον τρόπο. Ίσως να βγούμε σε καλύτερα μέρη, σε πιο όμορφα τοπία. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες να μην φοβάσαι! Χαρά στο ταξίδι σου και αέρα στα πανιά του μυαλού σου! Προχωράμε και πάνω απ’ όλα είμαστε δυνατοί! Και δεν φοβόμαστε να αποκαλύψουμε αυτά που αισθανόμαστε στους φίλους μας! Εάν δεν μας σταθούν αυτοί δεν θα υπάρξει κανένας άλλος! Ναι, καλά κατάλαβες, αυτό ήταν σπόντα!

And the sun will set for you
The sun will set for you.
And the shadow of the day,
Will embrace the world in gray,
And the sun will set for you…

…………………………………………………………………

Τέλος, εάν θα θέλατε να φτιάξετε μια πολιτεία, τι χρώμα θα θέλατε να είναι και ποια στοιχεία θα την χαρακτήριζαν περισσότερο;

Αυτά και για σήμερα…


Αγαπημένες Μουσικές Περιπλανήσεις!

Μαρτίου 7, 2008

Ύστερα από την πρόσκληση του Lockheart για το ποια είναι τα αγαπημένα μας τραγούδια που μιλάνε για αγάπη Παραθέτω πιο κάτω κι εγώ τα τρια πιο αγαπημένα μου ένα από μια Γυναίκα ένα από έναν άνδρα και ένα ακόμα από ένα ντουέτο.

Το πρώτο είναι από την Μαρινελλα. Να μην χαθείς ποτέ από τη ζωή μου. Μπορεί να μην περιέχει την λέξη αγάπη μέσα αλλά δεν μιλάει για τίποτα άλλο αυτό το κομμάτι!

Το δελυτερο είναι το Can’t take my eyes off of you… Όχι από τη Θώδη, αλλά από έναν καταπληκτικό τραγουδιστή τον Andy Williams!

Kαι το τελευταίο κομμάτι από ντουέτο είναι ένα τελικά ερωτικό κομμάτι του οποίου έψαξα τους στίχους για να δω εάν μιλάει όντως για αγάπη καθώς είναι στα Ισπανικά και εγώ δεν ξέρω ούτε μια λέξη… Τελικά ένας τέτοιος ρυθμός και δύο φωνές με τόσο πάθος δεν θα μπορούσαν να μιλάνε για κάτι άλλο!

Δίνω την Σκυτάλη  στη νονά μου, την Μαριλού, τον Άσκαρ, την Αδερφούλα μου και την Παιδίσκη!


Sometimes the demons get the better of us…

Μαρτίου 1, 2008

 2297487409_ebd4e4f4c4.jpg

 

 

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2007

Ένας χρόνος από τώρα. Που θα βρίσκομαι άραγε; Σε ποια σχολής σε ποιο μέρος; Σύμφωνα με τους στόχους που έχω θέσει θα βρίσκομαι στην Αθήνα. Και θα σχεδιάζω την Ανοιξιάτικη εκδρομή μου! Τις φοιτητικές εξορμήσεις μου. Είναι πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ο ένας χρόνος; Θα δείξει. Θα περάσω αυτήν την στιγμή του ημερολογίου μου με διαφορετικό χρώμα ώστε σε έναν χρόνο να δω τι θα έχει μεσολαβήσει μέσα στο ημερολόγιο και θα σου πω τότε, εάν ήταν μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι απαντήσεις θα δοθούν στην πρώτη Μαρτίου 2008!

Υ.Γ. Καλό μήνα! Καλώς ήρθες Άνοιξη!

 

 

 

Αυτά ήταν τα λόγια μου την πρώτη Μαρτίου 2007… Και η αλήθεια είναι πως δεν πολύ κατάλαβα τώρα που το ξανασκέφτομαι πότε πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος. Μέχρι τότε δεν είχα τίποτα κατά νου, μόνο όνειρα στα αζήτητα που περίμεναν να πραγματοποιηθούν. Τα έγραψα στο ημερολόγιό μου και είναι τόσο προφητικά λόγια. Όντως κανονίζω την Ανοιξιάτικη εκδρομή μου. Όντως βρίσκομαι στην Αθήνα. Μερικές μέρες αργότερα ανακάλυψα τον μαγικό κόσμο του blogging. Τότε είχα πολλούς δαίμονες να ξορκίσω. Πάρα πολλά γιατί που με καταπίεζαν και μια ψυχή που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να φωνάξει, να μου αποδείξει ότι είναι ζωντανή. Τότε ήρθατε εσείς, όλοι εσείς, με αγκαλιάσατε και γίνατε μέρος της ζωής μου. Μια κοινωνία, μια μικρογραφία της έστω. Οι πανελλαδικές πέρασαν, το καλοκαίρι ακολούθησε της Άνοιξης κι εγώ έβλεπα ένα ένα τα όνειρα μου να γίνονται πραγματικότητα. Αλλά ακόμα είχα πολλούς δαίμονες που δεν είχα καταφέρει να ξορκίσω. Ένα καλοκαίρι ανάμεσα σε χαρμολύπες και άγχη, ανάμεσα σε όμορφες στιγμές με φίλους και διασκέδαση, και με ώρες που παίδευα το μικρό μου το μυαλό με την συντροφιά της Ελένη, του Παντελή και πολλών άλλων, την θάλασσα και το σκοτάδι. Νομίζω πως όλα χρειάζονται για να έχεις μια ισορροπημένη ζωή. Τότε άκουγα εσένα Άσκαρ να μου λες ότι δεν γράφω για παιδί της ηλικίας μου και ότι θα μπορούσες κάλλιστα να με αποκαλέσεις παιδαριογέροντα! Αλλά πέρασε και αυτή η φάση και ξεκίνησε ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή μου. Του φοιτητή. Και από εκεί και πέρα πλέον άρχισα να καταλαβαίνω πολλά πράγματα. Τους δαίμονες μας δεν τους ξορκίζουμε! Δεν μπορούμε να τους ξορκίσουμε! Είναι μέρος του εαυτού μας! Μόνο που πέρασαν πολλές βραδυές με παρέα τα άστρα και την θάλασσα για να το καταλάβω. Οι δαίμονες που προσπαθούσα να ξορκίσω ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Και τον εαυτό μου δεν τον αλλάζω για κανέναν και για τίποτα… Ένα χρόνο μετά κοιτάζω πίσω μου και βλέπω να αναζητώ από τότε αυτό που ζω τώρα. Κάθε μέρα νομίζω πως είναι και καλύτερη από την προηγούμενη. Κάτι μέσα μου γεμίζει και νομίζω ότι δεν θα αντέξει άλλη χαρά, θα σκάσει! Αλλά δεν είναι έτσι! Υπάρχει τρόπος να το ξεφουσκώσεις και να ξεκινήσεις και πάλι από την αρχή! Κάθε μέρα μου χαρίζει ακόμα περισσότερη χαρά! Πάντα ήμουν στην ζωή το ίδιο αισιόδοξος όσο και ρεαλιστής! Δύο οξύμωρα στοιχεία του χαρακτήρα που αντικρούονταν! Ένα χρόνο μετά, κανονίζω την Ανοιξιάτικη εκδρομή μου παρέα με τους δαίμονες μου, τον ουρανό και έναν κόσμο που ποτέ δεν θα είναι αρκετός! Ένα χρόνο μετά έχω αμφιβολίες για το αν θα πρέπει να συνεχίσω το blogging καθώς αυτό που μου έδινε την μεγαλύτερη έμπνευση για να γράψω είναι η μάχη που έδινα με αυτούς τους δαίμονες… ένα χρόνο μετά έχω την αίσθηση ότι δεν έχω τίποτα να φοβηθώ και αυτά που δεν μπορούσα να πω παραέξω από μία εικονική σελίδα έχω τη δύναμη να τα φωνάξω με όλη τη δύναμη της φωνής μου… Δεν ξέρω εάν υπάρχουν λόγια να το περιγράψω, αλλά η λύτρωση είναι κάτι που το ψάχνουν πολύ άνθρωποι και μπορεί να μην καταφέρουν ποτέ να την βρουν. Εγώ είμαι ένας από τους τυχερούς που τη βρήκε. Μόνο μια ευχή για το μέλλον: «Του χρόνου τέτοια ημέρα να έχω να γράψω κάτι το ίδιο όμορφο και οπτιμιστικό όσο αυτά που γράφω σήμερα». Έγινα φίλος με τους δαίμονες μου, κοιμόμαστε κάθε βράδυ μαζί και μιλάμε μεταξύ μας, we tell each other stories… (Το τελευταίο είναι δανεισμένο από τον A.M.)

 

 

Καλό μήνα σε όλους και να είστε πάντα καλά!