Χωρίς τίτλο…

 

 

Με ρωτάτε λοιπόν τι είναι αυτό που τα κάνει όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά. Τι είναι αυτό που δίνει χρώμα στη ζωή σου και την εμπλουτίζει με όλα όσα δεν μπορούσες να δεις πριν. Κι εγώ απαντώ: «Τα δάκρυα! Αυτά είναι που την εμπλουτίζουν και την κάνουν τόσο πολύχρωμη! Τα δάκρυα. Λειτουργούν σαν πρίσμα για το φως που περνά μέσα από αυτά! Και τελικά σου αφήνει όλη αυτήν την πολύχρωμη παλέτα, ένα ακόμα όπλο στην φαρέτρα σου! Μια ακόμα ακτίνα αισιοδοξίας που θα σου δώσει δύναμη και θα σε κάνει να συνεχίσεις! Μην φοβηθείτε να κλάψετε, να δακρύσετε. After all, you re just humans! Ένας πραγματικός άνθρωπος θα πρέπει να ξέρει πότε θα πρέπει να φανεί δυνατός και πότε θα πρέπει να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο να αγγίξει όλα αυτά που η στυγνή καθημερινότητα δεν τον αφήνουν να ζήσει! ΖΗΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ! ΖΗΣΤΕ ΜΕ ΟΛΗ ΣΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΜΕ ΟΛΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ! Ζήστε γαμώ τη μου! Ζήστε γιατί ο χρόνος πίσω δε γυρνά! Ο χρόνος δε συγχωρεί. Μόνο πληγώνει επουλώνοντας ο ίδιος τις πληγές με έναν αργό και βασανιστικό τρόπο! Και αφήστε τα δάκρυα να κυλήσουν, να αυλακώσουν τα μάγουλα σας! Πηγή εκτόνωσης! Εξωτερίκευση εσωτερικής ενέργειας! Και μετά τα δάκρυα, χαμογελάστε! Η ζωή θα είναι εκεί, δίπλα σας και θα σας χαμογελά κι εκείνη! Δεν υπάρχει άνθρωπος που να σας αγαπά περισσότερο! Γι αυτό μην τον κάνετε να σας μισήσει!»  

 

Αλλά από την άλλη, ποιος είμαι εγώ να σας πω τι είναι αυτό που έχει κάνει τη ζωή μου τόσο διαφορετική και τι το αξιόλογο μπορεί να έχει; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα έχει. Cause after all, its MY life! Μην ρωτάτε εμένα, εγώ δεν ξέρω περισσότερα από αυτό που βράζει μέσα σας και προσπαθεί να σας δείξει αυτά που προσπαθώ να καταλάβω κι εγώ! Πολύπλοκο πράγμα η άτιμη η ζωή. Κάθε μέρα που περνά έχει να μου διδάξει και ένα καινούριο πράγμα! Γιατί λοιπόν όχι και εσάς;

 

 

Ονειρεύομαι όμορφες πολιτείες και γαλανούς ουρανούς, και ξέρω ότι δεν απέχω πλέον και πολύ από αυτό! Ο ουρανός θα εξακολουθεί να είναι γαλανός για όσο επιλέξουμε εμείς να είναι! Ε, και άμα βρέξει, κάποια στιγμή, ήθελε κι αυτός να κλάψει! Cause after, all its ITS decision 

 

 

Ασυνάρτητα λόγια ενός ανθρώπου που θα ήθελε πολύ να μοιραστεί αυτά που νοιώθει μέσα του αλλά οι λέξεις δεν τον βοηθούν! Μόνο οι εκφράσεις, μόνο οι άναρθρες κραυγές, μόνο το χαμόγελο που έχει ζωγραφιστεί στα χείλη του! Κι άμα βρέξει; After all, it’s OUR decision… Smile! Be happy! Be human!  Carpe Diem!

 

Και από την άλλη έρχονται αυτές οι ημέρες που πραγματικά δεν συνέβη τίποτα ώστε να σε στενοχωρήσει, να σε ρίξει, να σου αποσπάσει την προσοχή. Και όμως, εσύ εξακολουθείς να αισθάνεσαι χάλια. Και ψάχνεις τις αιτίες του ψυχοπλακώματος. Μα δεν πρόκειται βρω τίποτα. Έτσι αρχίζω και ξύνω αυτές, τις παλιές πληγές. Προσπαθώ να δώσω παράταση σε αυτήν τη θλίψη και θυμάμαι όλα αυτά που έχουν περάσει και με πολύ κόπο παλεύουν να ζωντανέψουν ξανά. Φαντάσματα του παρελθόντος τα λένε. Ένοιωσες πάλι τα φτερά, ότι σου βαλέ ξανά φωτιά. Σε ποιο λιμάνι ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις. Τραγούδια που με συντροφεύουν μέσα στη μοναξιά μου. Κι όμως, το πιο εύκολο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω είναι να σηκώσω το τηλέφωνο, να πάρω δύο τρεις φίλους- και αυτό το εννοώ πλέον, φίλους- και όλα όσα σκέφτομαι και τριβελίζουν το μυαλό μου, τα φαντάσματα του παρελθόντος, να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν. Κι όμως, είναι ελάχιστες οι φορές που έχω σηκώσει το τηλέφωνο να κάνω κάτι τέτοιο. Από τη μία μου φαίνεται μαζοχιστική τάση. Από την άλλη μου φαίνεται κίνηση επιβεβαίωσης. Επιβεβαιώνω, ότι όντως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανέναν να πάρουν, ότι υπομένουν μόνοι τους όλο αυτό, επιβεβαιώνω ότι είμαι τυχερός. Πικρό το χαμόγελο μετά από τόσες σκέψεις. Μετά από τις συγκεκριμένες σκέψεις. Τραγούδια που μου αρέσουν αλλά τα έχω συνδέσει με ημέρες άγχους, αγωνίας και αρκετές φορές θλίψη. Παρόλα αυτά θέλω να τα ακούσω. Δεν ξέρω πόσα μου έδωσε και πόσα μου άφησε αυτή η προηγούμενη χρονιά. Αλλά νομίζω πως είναι λίγο νωρίς ακόμα για απολογισμούς. Πάντως εκείνη τη στιγμή έχω αρκετά να πω με τον εαυτό μου… Προς το παρόν, ας απολαύσω αυτά τα τραγουδάκια που παρόλο που με ρίχνουν, μου ξυπνάν πολύ όμορφα και οικεία συναισθήματα…    

Advertisements

11 Responses to Χωρίς τίτλο…

  1. Ο/Η mogwai λέει:

    πω ρε κεφια

  2. Ο/Η chris λέει:

    να σου πω κατι ειλικρινα?δεν σε φοβαιμαι!! το εχεις πιασει το νοημα της ζωης. ξερω πως εχεις πολλα ακομα να δωσεις. οι λεξεις τετιοιες ωρες ειναι δυσκολο να περιγραψουν αυτο που θελεις να πεις αλλα ενα ξερω: η ζωη ειναι δω για να την ζησουμε γιαυτο μας δώθηκε. αρα το μονο που εχουμε να κανουμε ειναι την ζησουμε ο καθενα ςμε τον τροπο που διαλεξε. σημασια εχει να την ζησεις το πως ειναι η λεπτομερεια…μην σταματησεις ποτε να νιωθεις να ζεις. κ η ζωη εχει τον τροπο της να ανταμοιβει αυτους που την αγαπουν…να σαι παντα καλα…

  3. Ο/Η marilia λέει:

    Τι έπαθε το μικρό μας;

    Χαμογέλα! 🙂

  4. Ο/Η askardamikti λέει:

    Μαριλίτσα, άκουσες για δάκρυα και έτρεξες;

    Λιάκο. δυνάμωσε τον ήχο ν’ ακούμε κι εμείς…

  5. Ο/Η iLiaS λέει:

    Γεια σου Λιάκο!
    Επανηλθες δριμύτερος! 🙂
    ..τώρα, εσένα είτε σου συνέβη κατι καλό ή κατι στραβό!

    Να είσαι καλά! 🙂

  6. Ο/Η purple λέει:

    μεγαλωνεις γρηγορα και σε καμαρωνει η νονα σου :-0

    απο τα καλυτερα σου!!!

  7. Ο/Η sunshine λέει:

    Καλημέρα Ηλία μου!! Είχα καιρό να περάσω -ντροπή μου- και μου έλειψες.. Τα δάκρυα είναι ξέσπασμα, είναι αναζήτηση, είναι άμυνα, είναι τελικά ένας δικός μας τρόπος να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Δεν χρειάζεται να τα φοβάται κανείς… γιατί μετά έρχεται το χαμόγελο. Πάντα.

  8. Ο/Η Roamer λέει:

    Mogwai πάντακέφι σε αυτήν τη ζωή. Το κυριότερο απ’ όλα!

    Chris χαίρομια που ένας άγνωστος άνθρωπος δεν με φοβάται και μου έχει εμπιστοσύνη. Αυτό σημαίνει ότι ή εγώ κάνω κάτι σωστά, ή ότι και οι δύο είμαστε σαλεμένοι! 😀 Aλήθεια, έχεις blog η wordpress γιατί δεν έχεις βάλει κάτι….

    Μαριλού μια δόση τρέλας, μια δόση αληθείας, μια δόση χαράς! (Σαν συνταγή για coctail ακούγεται! :D)

    Ασκαρ συναμώνω όσο θέλεις την έναταση! σου στέλνω και την playlist άμα λάχει! 😀

    Liako μάλλον και τα δυο συνέβησαν! Την καλημέρα μου!

  9. Ο/Η Roamer λέει:

    Purple σου στέλνω την αγάπη μου!

    Sunshine δεν υπάρχει λόγος να δικαιολογείσαι. Αυτό το blog δεν κρατάει ποτέ απουσίες! όποτε θέλεις εσύ και αισθανθεις την ανάγκη να με επισκεφθείς το wordoφτωχικό μου θα είναι πάντα ανοιστό!

    P.S. Όλον αυτόν τον καιρό που λείπω μου λείψατε κι εσείς πάρα πολύ. Φαίνεται πως έχουμε γίνει πλέον κανονική κοινωνία που αντιδρά σαν μια τέτοια. Το συμπέρασμά μου είναι ότι είμαι τρομερός internetholic, και ότι θα εξακολουθώ να κάνω τον «κεραμμυδογατο» (Ε Άσκαρ;) μέχρι επιτέλους να έρθει και η δική μου σύνδεση….

  10. Ο/Η marilia λέει:

    Μικρέ, μια… δασκαλίστικη συμβουλή: Τα «κεραμίδια» δεν είναι… «κρεμμύδια»!!! 😛 χιχιχιχιιχχιχι! Αυτό, τουλάχιστον με τα περσινά μου παιδιά, έπιασε!!! χιχιχιχι!

    ΚΑΛΗΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΡΑΑΑΑΑΑΑ!

  11. Ο/Η Roamer λέει:

    Έγραψα κάπου κεραμίδια Μαριλού μου; Γιατί δεν το θυμάμαι… Ευχαριστώ πάντως για την δασκαλίστικη συμβουλή σου!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: