A little more salt to your food?

Οκτώβριος 24, 2007

Βόλτα στο παλαιό Φάληρο απόγευμα Δευτέρας. Ο αέρας λυσσομανάει και ο mp3 που δε λέει να σταματήσει παίζει το yellow από coldplay. Είναι θαυμαστή η δύναμη της φύσης. Τα κύματα έρχονται και προσκρούουν με μεγάλη ταχύτητα πάνω στα βράχια. Και στη στιγμή μετατρέπονται σε μικρές μικρές δροσοσταλίδες που τις παρασέρνει ο αέρας που εξακολουθεί να φυσάει! Ο αέρας παρασέρνει και την κουκούλα μου που προσπαθεί επιτακτικά να μου καλύψει το πρόσωπο αλλά εγώ δεν την αφήνω. Θαυμάζω αυτό το εξαίρετο τοπίο. Αλλά μετά χαράς μου ανακαλύπτω ότι δεν είμαι ο μόνος που σταμάτησε λίγο τους ταχύτατους ρυθμούς του για να θαυμάσει λίγο κάτι τόσο απλό, όσο είναι τα κύματα της θάλασσας. Αυτό με χαροποιεί. Το γλαροπούλι προσπαθεί να πετάξει ακριβώς από πάνω μου. Ο αέρας φαίνεται νικητής αλλά ξαφνικά με μια απότομη κίνηση κατευθύνεται προς τον αέρα και πάλι. Μοιάζει να παίζει με τον αέρα το γλαροπούλι. Τα σπουργίτια παίρνουν μια επιπλέον ώθηση από τον άνεμο που τα πηγαίνει ακόμα πιο μακρυά. Ανεπαίσθητα χαμογελώ. Όλα αυτά θυμίζουν να έχουν ξεπηδήσει από κάτι που δεν έχω νοιώσει μέχρι στιγμής. Από κάτι που θα μπορούσα να ζηλέψω μόνο από ταινίες Ευρωπαϊκού κινηματογράφου με θέμα τη ζωή. Τώρα πλέον όμως είναι σκηνές βγαλμένες μέσα από τη δική μου τη ζωή! Τα ψήγματα της ευτυχίας άρχισαν να πληθαίνουν! Με το που συνειδητοποιώ τι συμβαίνει γύρω και μέσα μου ένα αίσθημα ολοκλήρωσης. Μιας ολοκλήρωσης που έχει καιρό να έρθει και κτυπάει την πόρτα επιτακτικά για να μπει μέσα, μέσα στην καρδιά μου και πάλι. Είχα πολύ καιρό να νοιώσω έτσι. Αλλά άξιζε τον κόπο! Και ο ήλιος να στέκεται εκεί, ακριβώς από πάνω μου και να μου χαμογελά και αυτός. Ένα δάκρυ κυλά από τα μάτια μου που αμέσως το σκουπίζω. Δεν ξέρω για πιο λόγο, αλλά δεν θέλω να φανώ ευάλωτος μέσα σε τόσο κόσμο, ακόμα και αν είμαι. Ο αέρας μυρίζει αλάτι και ιώδιο. Περίεργη μυρωδιά. Λένε ότι η αίσθηση της όσφρησης έχει την καλύτερη μνήμη από όλες τις αισθήσεις. Πραγματικά, ακόμα και τώρα πλέον, στο σπίτι μου αυτή η μυρωδιά με ακολουθεί. Με ακολουθεί και θα μου θυμίζει την υπέροχη μέρα που έζησα σήμερα. Η Αθήνα τελικά έχει πάρα πολλές ομορφιές! Πάρα πολλές όμως! Απλά πράγματα που σε συνδυασμό μπορούν να σε κάνουν τον πιο πλούσιο και ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο. Επιστρέφω στο σπίτι μου με το τραμ και ανεπαίσθητα γλύφω τα χείλη μου πριν μπω στην εξώπορτα της πολυκατοικίας. Η σκηνή αυτή έχει αφήσει τα σημάδια της. Τα χείλη μου είναι αλμυρά. Σαν τα κύματα που έσπαγαν πάνω στα βράχια και τα έκαναν μικρές μικρές δροσοσταλίδες. Σαν τα δάκρυα μας που κρύβουν μια αλμύρα. Σαν το αλάτι που νοστιμεύει το φαί. Έτσι λοιπόν, ανακάλυψα κι εγώ σήμερα το αλάτι που θα νοστιμεύει τη δική μου ζωή!

Advertisements

Μια σελίδα και ένα τοπίο που παίζουν με τις ισορροπίες μου….

Οκτώβριος 5, 2007

Ξεκινώ να γράψω κάτι στο χαρτί. Προσπαθώ και πάλι να μολύνω με τις λέξεις μου το παρθένο χαρτί. Προσπαθώ αλλά δε μου βγαίνει. Κάτι λείπει. Κάτι με παρεμποδίζει να μπω στα άδυτα της ψυχής μου και από εκεί να βγάλω ότι όμορφο υπάρχει. Συνεχίζω να γράφω, αυτό ακόμα δεν μου αρέσει. Σκίζω απότομα τη σελίδα από το block και την τσαλακώνω με γρήγορες κινήσεις. Τσαλακώνω και σφίγγω με δύναμη. Πολλή δύναμη. Όπως έσφιγγες την καρδιά μου όταν ερχόμουν κοντά σου και μόνο στη σκέψη. Η σκέψη μου τρέχει πιο γρήγορα από εμένα, αυτό έλειπε άλλωστε. Φτάνει για μια ακόμα φορά σε εσένα. Αλλά εσύ έχεις πάψει να μιλάς γι αυτά που θέλω εγώ να ακούσω. Περίεργο, πάντα γι αυτά μιλούσαμε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Λάφυρα της μνήμης, κρατώ όλες αυτές τις συζητήσεις, που μια κακή Σειρήνα φυλάκισε για πάντα μέσα στα υπόγεια του μυαλού. Έμοιαζες με φως τότε, τώρα μοιάζεις με μια απομίμηση του, μια παλιά λυχνία  Τις πταιει; Λάφυρα της μνήμης, όλα όσα ζήσαμε μαζί, γι αυτό το χρονικό διάστημα που καταφέραμε να το κάνουμε αυτό. Η ζωή είναι δύσκολο πράγμα, γι αυτό είναι και τόσο μα τόσο όμορφο. Η ομορφιά είναι αυτό που μας παρακινεί να συνεχίσουμε. Κι εγώ εξακολουθώ να γράφω σε ένα χαρτί που στο τέλος αυτών των σκέψεων θα σκιστεί ξανά….

 

 

 

Επιστροφή μετά από δύο εβδομάδες κοντά και πάλι στα πάτρια εδάφη. Οι ημέρες που πέρασαν είχαν λίγο απ΄ όλα. Παράπονο δεν έχω. Ένας καταιγισμός από νέους ανθρώπου, νέες εμπειρίες νέα όλα! Το σπίτι μου διαμορφώθηκε ακριβώς έτσι όπως ήθελα χωρίς καμία παράλειψη πράγμα που σημαίνει κάτι πολύ βασικό για εμένα: Τώρα πλέον αποφασίζω εγώ για τα περισσότερα πράγματα που ορίζουν εμένα. Και αυτό είναι πολύ βασικό. Και πάνω που έλεγα ότι ποτέ δεν θα χρειαστεί να γυρίσω και να κοιτάξω πίσω αυτά που άφησα, έρχεται η στιγμή που πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι μου, στο πατρικό μου. Παίρνω το λεωφορείο και το Esquire και περιμένω να περάσει η ώρα. Το mp3 μου να είναι ρυθμισμένο να παίζει τυχαία τραγούδια από μια playlist. Και πριν φτάσουμε την γέφυρα να παίζει το maybe tomorrow από Stereophonics. Και με το που περνάμε πάνω από τη γέφυρα συνειδητοποιώ ότι, this is my home whatever it happens! Και αμέσως μετά παίζει το για ένα tango της Χαρούλας. Τυχαία η επιλογή των τραγουδιών από ένα κύκλωμα που αρχίζω και πιστεύω ότι μερικές φορές επικοινωνεί με τον εγκέφαλο και παίζει με τα συναισθήματά μου! Είχα δύο εβδομάδες να αντικρίσω αυτό το τοπίο, παρόλα αυτά μόλις έφτασα εδώ πέρα αισθάνθηκα να με υποδέχεται με μια χαρά! Τα σύννεφα, ο ήλιος που έδυε, τα κύματα, όλα σα να με περίμεναν. Όπου και να βρεθώ στο μέλλον, σε όποιο μέρος του πλανήτη, όποιον κόσμο και αν γνωρίσω. Να μην ξεχάσω ποτέ, ποτέ, αυτό το αίσθημα πληρότητας και σιγουριάς που μου προσέφερε αυτή η μέρα! Είναι κάτι ανεκτίμητο που δεν πρόκειται να το αποκτήσω για πολλά μέρη σε αυτόν τον άτιμο τον κόσμο! Πολλά θα συναντήσω στο δρόμο μου, πολλά θα αγαπήσω, αλλά κανένα δε θα μου προσφέρει αυτά που μου προσφέρει αυτή η γέφυρα και αυτή η τοποθεσία. Είναι κομμάτι από τη ζωή μου, ή μάλλον καλύτερα είμαι κομμάτι αυτής της γης, όπως και να το κάνεις….

 

 

(Κάτι μου λέει πως αυτά τα δυο post δίνουν το ένα την απάντηση στο άλλο χωρίς να το θέλουν….)                                                                                           Η.Θ.