Εκεί που οι γρίφοι τελειώνουν…..

Ιουλίου 26, 2007

Σταματώ πλέον να μιλώ με γρίφους. Είναι κάτι το κουραστικό και εδώ και δύο εβδομάδες περνάω μια φάση που χειρότερή της δεν έχω αισθανθεί. Ένας εσωτερικός εχθρός, ο ίδιος μου ο εαυτός μου έταζε τάσεις αυτοκαταστροφικές. Δεν υπάκουα, δεν ήθελα να συνεχίσω κάπως ετσι. Έψαχνα απαντήσεις και πολύ περισσότερο αποκρίσεις. Ούτε το ένα ερχόταν μα ούτε και το άλλο. Κι εγώ αισθανόμουν ακόμα πιο μόνος. Και ο πόνος ακόμα πιο αβάσταχτος. Και τα δάκρυα ποτέ δεν είναι αρκετά… Ύστερα λοιπόν από δύο εβδομάδες τόσο εσωτερικής όσο και γενικότερης σιωπής αποφάσισα να φωνάξω, να ακουστώ και να κραυγάσω… Και η φωνή μου ακούστηκε. Και η απόκριση ήρθε. Δεν ήταν αυτό που περίμενα αλλά δεν έχει πλέον σημασία… Έχει περάσει και βρίσκεται στο παρελθόν. Ύστερα λοιπόν από μια σχέση που έδωσα τα πάντα και πήρα τίποτα, και μία φιλία που στιρίχθηκα και τελικά γκρεμοτσακίστηκα, είμαι ξανά όρθιος και πατώ στα δικά μου πόδια. Κακία δεν κρατώ ούτε στον έναν ούτε στον άλλον. Και οι δύο μου χάρισαν μερικές πολύτιμες στιγμές και προπάντων ένα μεγάλο μάθημα: Οι δυνατότητες του ανθρώπου δεν σταματούν εκεί που αυτός πιστεύει ότι ήρθε το τέρμα. Συνεχίζονται και κρατούν ακόμα περισσότερο. Γιατί ακόμα και αν πέσει από το γκρεμό, είναι ικανός να βγάλει φτερά και να πετάξει…. Ο γκρεμός μπορεί να είναι το εφαλτήριο για μια καινούρια ζωή ή το τέλος της προηγούμενης…



Από εδώ και στο εξής χαράσσω καινού
ριους δρόμους. Προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και να αποκτήσω την χαμένη μου αυτοπεπείθηση. Δεν είναι δύσκολο. Θα τα καταφέρω. Αυτοί οι δύο άνθρωποι μου έδωσαν πολλαπλά συναισθήματα και πολλαπλά χτυπήματα επίσης… Είναι οι ευχές και οι κατάρες μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα έρθουν και άλλες τέτοιες φιλίες και σχεσεις. Δεν τις φοβάμαι, τις περιμένω. Πλέον ξέρω ότι ο εαυτός μου είναι ο πολυτιμότερος σύντροφός μου σε αυτό το ταξίδι. Πάντα θα δίνουμε τα πάντα σε αυτούς που αγαπούμε ακόμα και αν ξέρουμε ότι μπορεί να μην πάρουμε αυτά που επιζητούμε. Μα το τολμάμε. Γιατί εκείνη τη στιγμή αισθανόμαστε τόσο μα τόσο όμορφα. Αγαπάμε και ζούμε τα πάντα από την αρχή. Και ελπίζουμε. Αυτό είναι το κυριώτερο. Ελπίζουμε. Και η ελπίδα-είναι πολύ κοινότυπο μα είναι αλήθεια- πεθαίνει πάντα τελευταία. Και πολλές φορές δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτό που δεν άφηνε να κλείσουν οι πληγές μου ήταν η σιωπή. Ο φόβος ότι εγώ μπορεί να είμαι ο λάθος. Μπορεί και να ήμουν! Μα οι αποκρίσεις μου έδειξαν άλλα πράγματα. Δεν ξέρω εάν ήταν η αλήθεια που είδα ή ο εγωσμός που εμφανίστηκε από τα βάθη, αλλά αμέσως ένα κακό ξορκίστηκε, τα μάγια λύθηκαν και οι πληγές επουλώνονται αργά αλλά σταθερά. Και όταν το παρελθόν μου ξανασυναντηθεί με το μελλοντικό μου παρόν, ξέρω ότι θα είμαι ήρεμος. Ξέρω ότι εγώ έδωσα όσα μπορούσα. Τώρα πλέον είναι στη δική τους κρίση να το εκτιμήσουν. I did my best…. Η αισιοδοξία σαν τον φοίνικα αναγεννάται μέσα από τις φλόγες που άφησε η πυρκαγιά των παλαιών συνασθημάτων. Ένας λίβας φυσάει πλέον σε αυτά τα μέρη για να θυμίζει αυτά που πέρασα. Μα το αεράκι δεν θα αργήσει να γίνει δροσερό. Και το τοπίο να ανθίσει ξανά. Εάν κοτάξω γύρω μου θα βρω τους ανθρώπους που ψάχνω. Ας μην είμαι λοιπόν τόσο πεσιμιστής…..

Εκεί λοιπόν που οι γρίφοι τελειώνουν, ξεκινάει μια καινούρια αρχή. Τόσο για εμένα όσο και για όλους τους άλλους. Μια αρχή που υπόσχεται πολλά και αισιόδοξα μηνύματα. Είναι καλοκαιράκι και σε μια εβδομάδα από τώρα θα πάω τις διακοπές μου…. Θα περάσω καλά και θα το διασκεδάσω. Θα αφήσω τα τέρατα του παρελθόντος να κοιμηθούν, αλλά ακόμα και αν επιστρέψουν έχουν πλέον εξημερωθεί μέσα μου. Μια γλυκόπιρκη γεύση θα μουδίάσει τα χείλη μου αλλά αμέσως θα πιώ από το γάργαρο νερό της ζωής και το μούδιασμά θα γίνει και πάλι παρελθόν. Και μετά από αυτό, τα αποτελέσματα και μια καινούρια ζωή ξεδιπλώνεται κοντα μου. Μια ζωή απόληξη του προηγούμενου κομματιού του πάζλ… Του πολύχρωμου παζλ της ζωής….

P.S. Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο σε όλους όσους έχουν αυτήν τη διάθεση αλλά ακόμα και αν δεν τη έχουν το τραγουδάκι αυτό ελπίζω να τους την φτιάξει!


Βαρέθηκα…..

Ιουλίου 23, 2007

Βαρέθηκα. Πολλά και διάφορα απλά καθημερινά πράγματα που έχουν αξία για όλους τους υπόλοιπους και που εμένα με φέρνουν συνεχώς σε αδιέξοδα. Βαρέθηκα να γνωρίζω συνεχώς καινούριους ανθρώπους και εν τέλει να αισθάνομαι τόσο μόνος μέσα σε έναν κόσμο που είναι τόσο ξένος για εμένα. Βαρέθηκα τη σιωπή. Βαρέθηκα τη σιωπή που δεν έχει να μου δώσει τίποτα. Βαρέθηκα να πληγώνω τον εαυτό μου και στο τέλος να ξεσπάω σε όλους τους άλλους. Βαρέθηκα να σιωπώ. Το παραλλήρημα, τους γρίφους, τα αδιέξοδα τις ερωτήσεις που δεν πρόκειται ποτέ να λάβω απαντήσεις, τη μέρα τη νύχτα τα αστέρια, τα παραμύθια….

Θέλω….να δω την αλήθεια, να γνωρίσω τον κόσμο να κάνω παρέες που αξίζουν την προσοχή και την αγάπη μου, να σταματήσω να πηγαινοέρχομαι στις ατελείωτες αναζητήσεις του μυαλού μου. Θέλω μια μέρα να σηκώθώ και να μην με προβληματίσει τίποτα. Θέλω για μια μέρα να είμαι κανονικός. Ένας άψογος άνθρωπος μέσα στα ατελείωτα ψεγάδια του. Μέσα στη θλίψη και τα πάθη του. Και πάνω απ όλα μέσα σε ανθρώπους που με αγαπούν γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που ονειρεύονται να δουν μέσα από εμένα. Έναν φίλο, έναν αδερφό μια αγκαλιά, μια συμπόνια. Και το φως να φανερώσει όλα τα faults που το φεγγάρι κρύβει τόσο καλά στο παραπλανητικό του φως. Μα πάνω απ’ όλα ήθελα εσένα. Δεν ζήτησα πολλά, μα μου στερείς ακόμα και τα λίγα. Είναι αδικό……



Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για τα εύκολα. Είναι στη φύση του να αναζητά τον πόνο την θλίψη και τη δυστυχία. Να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτά και ακόμα και αν μπορεί. Να
είναι μια ζωή με την λεμιτόμο πάνω από το κεφάλι του. ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΡΕ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ!


I wish i could change the world!
I wish i could do whatever i want….
I wish…. everything was different….

If ONLY!!!!!!!!! But nope, i am too tired for all of these!

All i ever wanted……. ohh…whatever…..
…Silence won again….


Γυάλινος Κόσμος

Ιουλίου 19, 2007


Άνθρωποι, ψυχές φτιαγμένες από γυαλί. Στην πορεία των ζωών μας συναντάμε χτυπήματα, καθένας από εμάς σπάει σε διαφορετικά σημεία και μας μένουν ελλατώματα… Άλλοι αναζητάμε καταφύγιο σε γυάλινους κόσμους, κι άλλοι πολεμάμε να διαφυλάξουμε το δικό μας γυάλινο κέρας, εκείνο το μοναδικό χαρακτηριστικό που κάνει τον καθένα μας να ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Μερικες φορές το χάνουμε και παραδινόμαστε στην ισοπέδωση της ομορφιάς κι άλλες φορές το ακολουθούμε και χαράζουμε δικά μας μονοπάτια. Γιατί ακόμα και αν συνήθως λάβουμε στο φως τον άλλον, ακόμα και το γυαλί σπάει έυκολα, πολλοί από εμάς ζούμε με την ελπίδα πως θα καταφέρουμε να νικήσουμε ολόκληρο τον κόσμο μέ μόνο μας όπλο ένα μικρό κομμάτι εύθραστο γυαλί…


Ράνια-Singles2


Πάρε με στο όνειρο…..

Ιουλίου 17, 2007

Το παρακάτω είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Μέσα στους στίχους του κρύβει διάφορες πτυχές… Μυστηριακό και συνάμα τόσο μελωδικό…. Καλή ακρόαση… Παρακάτω παραθέτω τους στίχους της Τσαλιγοπούλου που δίνει ρέστα πραγματικά….

Πάρε με στο όνειρο μαζί σου
Άλλο πρωί να μην με βρει
Στον άδειο κόσμο τον επάνω,
σ’ αυτήν την άδικη ζωή.
Πάρε με στο όνειρο μαζί σου
Κοντά σου να ξενιτευτώ,
Πόσο να αντέξω παραπάνω
Της μοναξιάς τον πυρετό……

Δωσ’ μου του ονείρου σου τα μάτια
να ταξιδέψω εκεί που πας
στα μυστικά σου μονοπάτια
που χρόνια μόνος περπατάς.
Δωσ’ μου του ονείρου σου τα μάτια
Θέλω να ξέρω αν μ’ αγαπάς
ή μήπως μου κρατάς γινάτια
όταν σε κάνω να πονάς……

Αφιερωμένο σε όλους όσους το άκουσαν και τους άρεσε! 😀


Changes!

Ιουλίου 15, 2007

Προσπαθώ για μια ακόμα φορά να ανανεώσω το ιστολόγιό μου…. Τώρα εάν τα κατάφερα με επιτυχία ή όχι, εσείς θα μου το πείτε αυτό! Προσπαθώ να………. άστο καλύτερα, ίσως μια άλλη φορά…. Προσπαθώ εγώ ο ίδιος να ανανεωθώ, αλλά κάτι με κρατάει δέσμιο…. Θα την βρώ την άκρη δεν σκάω! Μετά από αρκετές ημέρες σιωπής, το ζωάκι έκανε ξανά την εμφάνισή τουστη δύσμοιρη blogoσφαιρα! Καλώς σας ξαναβρήκα λοιπόν!