……

Όλα γυρίζουνε τόσο γλυκά γύρω μου. Μια ζάλη που χτυπά την καρδιά και το μυαλό. «Σ’ αγαπώ» λέω και αυτή τη φορά το πιστεύω. Και ξέρω ότι με αγαπάς κι εσύ. Αλλά με έναν τρόπο που δεν είμαι σε θέση ακόμα να καταλάβω. Μιλάω με γρίφους. Με κοιτάς και γελάς. Τι όμορφα μάτια που έχεις. Το φεγγάρι τα κάνει να φωτίζουν περισσότερο απ’ όσο μπορώ να αντέξω. Μια ζωή μας περιμένει ακόμα μπροστά. Ο πολυπόθητος έρωτας επιτέλους ήρθε. Πήρε σάρκα και οστά. Και συναντήθηκε στα μάτια σου. Τα όμορφα μάτια που φοράς. Γελάς δεν σταματάς να με εκπλήσσεις, οι κινήσεις του σώματός σου, έρχονται σε συμφωνία με το όλο τοπίο. Έχω ανάγκη από καινούριες παραστάσεις και μου τις χαρίζεις τόσο απλόχερα. Μια κινητή ανάμνηση. Μια ευχή και μια κατάρα. Ένα ναι και ένα μεγάλο όχι. Μια μεγάλη αλήθεια που βγήκε μέσα από ένα ψέμα. «Σ’ αγάπησα» λέω και αυτό είναι ακόμα πιο δυνατό από το προηγούμενο. Το παρελθόν φαίνεται να κέρδισε το παρόν. Αλλά ακόμα έχω την ανάγκη σου. Γιατί ένα κομμάτι μου ακόμα σε αγαπά και ένα άλλο σε μισεί. Με χώρισες, με δίχασες. «Σ’ αγάπησα» και αυτό ήταν η ευχή μου. «Με δίχασες» και αυτή είναι η κατάρα μου. Τώρα είσαι μακρυά. Δεν θέλω να σε ενοχλήσω άλλο. Δεν θέλω να ξυπνήσω τα τέρατα μέσα μου. Μια γλυκιά ανάμνηση με ακολουθεί. Σου έχω δώσει μια υπόσχεση και δεν σκέφτομαι να την αθετήσω. Αλλά μετά από αυτό δεν ξέρω εάν θέλω ακόμα να συνεχίσω. «Με δίχασες» και αυτή είναι η κατάρα μου. Πρέπει να συνεχίσω. Το ξέρεις. Γι αυτό άλλωστε γελάς. Γιατί ξέρεις. Αλλά εγώ δεν θέλω να το παραδεχτώ. Η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Είμαι πιο μπερδεμένος από πριν. Αλλά ακόμα και τώρα, «Σ’ αγάπησα» και ίσως αυτό και να ήταν η ευχή μου. Ξέρεις ότι μιλάω σε εσένα. μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται. Προσπαθώ, αλλά η λήθη δεν είναι τόσο δυνατή. Δεν μπορεί να κερδίσει την καρδιά. Κανένας δεν μπορεί. Νέα πρόσωπα, νέες καταστάσεις. Το παλιό συναντιέται με το καινούριο. Και όλα μπερδεύονται τόσο γλυκά. Το άρωμά σου, το όπιό μου κυλά γοργά στις φλέβες μου. Φτάσαμε μέχρι το φεγγάρι. Και από εκεί είδαμε καινούρια πράγματα. Αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση. Θα σε δω. Και από εκεί και πέρα ας αλλάξουνε οι δρόμοι μας. Αλλά η υπόσχεση είναι υπόσχεση. «Σ’ αγαπώ» λέω, και τώρα δεν ξέρω που να στραφώ… Κοιτάω μπροστά, βλέπω το μέλλον να με καρτερά. Κοιτάζω πίσω. Βλέπω το παρελθόν να με αναζητά. Κοιτάω το τώρα. Βλέπω το παρόν να αγωνιά. Κοιτάζω πάνω. Βλέπω τα αστέρια να μου χαμογελούν. Και το φεγγάρι προσπαθεί να εξαφανιστεί από τα μάτια μου. Είναι θυμωμένο, είναι κόκκινο. Χαμογελώ. «Πάλι θα αρχίσω να μιλώ με γρίφους» μια τελευταία κραυγή. Μια απόγνωση. Και ξαφνικά, όλα! Παρελθόν, παρόν και μέλλον με κοιτάνε. Και περιμένουν μια απόφαση. «Εξακολουθείς να παίζεις με γρίφους» κοιτάζω και πάλι πάνω. Τα άστρα εξακολουθούν να μου χαμογελούν. Τους ανταποδίδω το χαμόγελο. Το φεγγάρι εξαφανίστηκε. Δεν άντεξε και κρύφτηκε. Κάτι μεγάλο ετοιμάζεται. Ένας καταιγισμός συναισθημάτων. Κι εγώ στη μέση. Ανάμεσα τους. Ανάμεσα σε τρεις άγρυπνους φρουρούς. Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον. Κι εσύ, εξακολουθείς να με κοιτάς. Και να γελάς. Ξέρεις. Πότε άραγε θα μάθω κι εγώ; «μη χαθείς» Μόνο αυτό μου λές. Αλλά εγώ έχω ήδη χαθεί. Οι φρουροί έχουν γίνει ακόμα πιο επίμονοι, σχεδόν προστακτικοί. Μα το ηλιοβασίλεμα είναι μια πτυχή της ημέρας. Ένα τέλος, μια αναγέννηση. Πάντα προτιμούσες το φεγγάρι. Το παραπλανητικό του φως σε μάγευε. Έχω ανάγκη από εσένα. από την χαρά που μου δίνεις όταν σε κοιτάζω, το αίσθημα της πληρότητας που μου προσφέρεις. «Με δίχασες» αλλά δεν ξέρω τι να επιλέξω. Ευχή η κατάρα; Προτιμώ να σε αφήσω για πάντα μαζί με το παρελθόν που περιμένει μια απάντηση. Αλλά εσύ έχεις τυφλώσει το παρόν και μαγέψει το μέλλον. Νίκησες τους φρουρούς μου. Αλλά μένει ακόμα ένα κάστρο. Θυμάσαι; Μια μάσκα φόραγες τότε. Κι όμως πίσω από τη μάσκα κατάφερα να διακρίνω τα λεπτά σου χαρακτηριστικά. Και να ξεκλειδώσω τι πόρτες του παραδείσου. Αλλά δεν ήσουν μέσα. Να η κατάρα, πάλι μπροστά μου. αλλά σε έχω ανάγκη. Εσύ ξέρεις, εσύ κάπου μέσα σου έχεις ήδη διαβάσει αυτά που γράφω. Κι ας μιλάω με γρίφους. Εσύ καταλαβαίνεις. Γι’ αυτό άλλωστε γελάς! Ή μήπως κατά βάθος κλαις; Θα μπορούσα να σου χαρίσω τα πάντα. Αρκούμαι στην υπόσχεση. Ελπίζω να την θυμάσαι. Το παρελθόν παίρνει το δρόμο του αποχωρισμού. Το μέλλον ξεκινάει για καινούρια μέρη. Και το παρόν μένει εδώ να μου κάνει παρέα. Κι εσύ προχωράς. Μπαίνεις μέσα στη θάλασσα με βήμα ταχύ. Δεν θέλεις να σε δω να κλαις. Αλλά εγώ σε έχω ήδη δει. Κάπου εκεί μέσα, στον παράδεισο σε είδα να κλαις. Κι ας μου λέγανε πως δεν ήσουν μέσα. Προτίμησες να κρυφτείς. «Μακάρι να μπορούσαμε να αλλάξουμε καταστάσεις. Αλλά ίσως εάν αλλάζαμε τις καταστάσεις να μην συνέβαιναν όσα συμβαίνουν τώρα.» Αυτό το τελευταίο πάει εν μέρει σε εσένα. Γιατί εσύ προσπάθησες, μάλλον προσπαθήσαμε να αλλάξουμε καταστάσεις. Αυτό πηγαίνει και κάπου αλλού… Το Μέλλον αρχίζει να απομακρύνεται και πάλι. Είναι ευχαριστημένο με τις αποφάσεις μου. Έτσι νομίζει. Αλλά εγώ δεν έπαψα ποτέ να μιλάω με γρίφους. Δεν σε ξεχωρίσω πια από μακρυά. Έγινες ένα με την θάλασσα που τόσο αγαπώ. Κάποια μέρα θα επιστρέψεις. Αλλά τότε τα τέρατα θα έχουν εξημερωθεί. Και οι φρουροί δεν θα κάνουν την εμφάνισή τους. Και όλοι μαζί θα απολαύσουμε το γνωστό πλέον αλλά τόσο θελκτικό, παραπλανητικό φως του φεγγαριού…

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ’ακούς
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι πού τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ’ακούς
Είμ’ εγώ, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, μ’ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σού φορώ
Το λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ’ακούς
Πού μ’ αφήνεις, πού πάς και ποιός, μ’ακούς


Advertisements

18 Responses to ……

  1. Ο/Η Ένας έφηβος. λέει:

    Πολύ μπερδεμένος μου φάνηκες.
    Και αυτό ίσως επειδή εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις γιατί αισθάνεσαι έτσι.
    Ίσως η σχέση αυτή να ήταν η αφορμή.
    Η αιτία όμως.. ποια ήταν;
    Νομίζω πως κάτι βαθύτερο κρύβεται από αυτή την επιφάνεια, και είναι καιρός να το αντιμετωπίσεις αν θέλεις πραγματικά να ευτυχήσεις στη ζωή σου.
    Ίσως το να σκεφτόμαστε τα πράγματα τρισδιάστατα, από κάθε γωνιά και πλευρά να είναι ευχή, μα είναι και κατάρα.
    Και είναι κρίμα ειλικρινά ένα νεαρό παιδί σαν εσένα, να νιώθει πως το παρελθόν τον στοιχειώνει.
    Τα καλύτερα έπονται φιλαράκο.

    Σε λίγους μήνες αρχίζει η φοιτητική ζωή, με περισσότερο γλέντι, με Αθήνα, με ψώνια, με φίλους, με μπουζούκια.
    Θα περάσεις άψογα.
    Και με καινούριες γνωριμίες, καινούρια αισθήματα, καινούριες αγάπες.
    Πάλεψε το! Όχι για εμάς, αλλά για τον εαυτό σου ρε γαμώτο.
    Πάλεψέ το..

  2. Ο/Η Ασκαρδαμυκτί λέει:

    Λοιπόν, για κάτσε να ελαφρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα…
    Από την πρώτη στιγμή σού είπα ότι δεν γράφεις ούτε σκέφετσαι σαν … έφηβος, ή, έστω, μεταέφηβος!
    Ξαναεπιβεβαιώνομαι…

    Εμείς οι θεολόγοι (γιατί θεολογική σπουδάζω τώρα στα σαράντα μου) τους νεαρούς που έχουν μυαλό μεγάλου, τους ονομάζουμε …
    παιδαριογέροντες! Ωραίο;

  3. Ο/Η Lensman λέει:

    Blow it all away. Please.

    You deserve it.

  4. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Κι εγώ τις αιτίες ψάχνω ρε έφηβε… Και νομίζω ότι τώρα πλεόν έχω αρχίσει να τις συνειδητοποιώ και να τιw ξεπερνώ… Ο χρόνος θα δείξει! Αυτό είναι ο καλύτερος ιατρός (ή μήπως ο χειρότερος εχθρόςς)

    Χαχαχα!!!!!!!! Παιδαριογέροντες! Πολύ καλό! Θεολογική πατέρα ε; Πρόσεξε γιατί έχω πολύ ασχημες εμπειρίες από Θεολόγους! Παραλίγο να με καταντησουν απίστο! 😀

    Lesman i am trying! and i think i am through! Or almost through!After all everybody deserves it!

  5. Ο/Η Nemo λέει:

    Ηλία μου ένα εύχομαι να μην αλλάξεις ποτέ! Είναι τόσο όμορφος ο τρόπος που σκέφτεσαι και ειλκρινά τόσο σπάνιος! Μην αλλάξεις! Μείνε για πάντα έτσι τρυφερός, ρομαντικός και σκεπτόμενος!
    Οι στίχοι από το μονόγραμμα ε΄ναι εκπληκτικοί!

    «Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’αλλού φερμένο
    Δεν το αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
    Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
    Να μιλώ για σένα και για μένα…»

  6. Ο/Η iLiAs λέει:

    Όλα γύρω σου γυρίζουν
    σκέψεις, λέξεις, σχέσεις, όλα!

  7. Ο/Η Trelofantasmeni λέει:

    Παλικάρι μου…είσαι καλα?

    Έχεις ένα καλοκαίρι μπροστά σου και ποτέ δεν ξέρεις ίσως το τελευταίο κάστρο …να ανήκει σε άλλη..?

    Δεν είναι κακό να θυμάσαι , κακό είναι να μη προχωράς μπροστά…

    Σου στέλνω την αγάπη μου!
    Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε.

  8. Ο/Η Κάποιος, κάπου, κάποτε... λέει:

    Ένα όμορφο παραμύθι… Ένα παραμύθι που το μοιραστήκατε και το φτιάξατε μαζί, με τα δικά σας συστατικά και τα δικά σας όνειρα… Ένα παραμύθι που ξεγέλασε κάποιο όνειρο και προχώρησε μπροστά, αφήνοντάς το πίσω. Ίσως να μην μπόρεσε να το συγχωρέσει. Ίσως πάλι να αποφάσισε ότι έτσι είναι καλύτερα και να ξαναγυρίσει. Ένα είναι σίγουρο. Ότι αυτό το παραμύθι, φτιάχτηκε από παραμυθένιους ανθρώπους. Όχι; Και γι’ αυτό θα γαργαλάει για πολύ καιρό ακόμα την ψυχή σας. Είναι κάτι που σας ενώνει. Κάτι που σας γεμίζει. Το κοινό σας παραμύθι!

  9. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Nemo@

    Όταν μιλάει ο Ελύτης, τα λόγια είναι περιττά…. Σκεπτόμενος να μεινω, μμπερδεμένος να μην μείνω! 😀

    Ilias@

    Μέσα έπεσες!

    trelofantasmenh@

    Blogoμανούλα όλα είναι μια χαρά… Απλώς σαν άνθρωπος ανήσυχος κι εγώ… Το παλεύω με το μέσα μου! Εσύ κράτα μου ξαπλώστρα και είμαι πάνω αυτοστιγμή!

    Κάποιος κάπου κάποτε@

    Πολύ μου άρεσε το σχόλιό σου… Και τελικά νομίζω ότι είναι αυτό που λες.. Το δικό μας παραμύθι με ένα τέλος όχι τόσο happy όσο αναμενόταν…

  10. Ο/Η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ λέει:

    Εγώ απλά θα συμφωνήσω με τον καλό μου φίλο Askard.
    Είνι μια σκέψη που την έκανα από την πρώτη στιγμή που μέσω της e-μανούλας σου σε γνώρισα.

    Γλαρένιες αγκαλιές

  11. Ο/Η elena λέει:

    αφεσου και απολαυσε ερχονται τα καλυτερα !!!!

  12. Ο/Η Ασκαρδαμυκτί λέει:

    Γιόκα μου, τώρα που ενηλικιώθηκες μπορώ κι εγώ να φτιάξω τη ζωή μου!
    Φεύγω για το Άγιο Όρος!
    Να προσέχεις…

  13. Ο/Η elen λέει:

    εγώ μπορώ να μείνω στο μισό?
    στο όταν «έρχονται σε συμφωνία» ?
    αυτό κρατώ που το βρήκα υπέροχο. χάρηκα πολύ
    ελέν

  14. Ο/Η marilia λέει:

    Μικρούλη!!! Όλα καλά, ε; Ναι! Και καλοκαίρι τώρα… μια χαρά! 😉 Πιάσε ένα φιλί θαλασσινό και μια παγωτοευχή: Όλα να σου πάνε όπως τα επιθυμείς! Ξέρεις, αυτή η ευχή πραγματοποιείται γρήηηηγορα. Πριν λιώσει το παγωτό…

    Σε φιλώ και κοίτα να σε προσέχεις… Μμμμμμμαααααααατς! 🙂

  15. Ο/Η Trelofantasmeni λέει:

    Ηλία μου χάθηκες λόγω δουλειάς ή διασκέδασης?

    εύχομαι να είναι το δεύτερο και να περνάς καλα.

  16. Ο/Η aisthisis λέει:

    Σου εύχομαι καλό καλοκαίρι!

  17. Ο/Η Optasia λέει:

    Η ζωή προχωρά και δεν ζητάει παράταση. Αγώνας που δεν χωράει λάθη. Κι όταν αυτά γίνονται τα σενάρια ανατρέπονται και ο παράδεισος κλαίει. Το ξέρεις καιρό αυτό όμως ε; Τα δάκρυα γίνονται γέλιο για να προστατέψουμε τις κλειδαριές της καρδιάς. Κανείς δεν θέλω να μπει μέσα…όποιος μπαίνει με πληγώνει…τα δάκρυα είναι οι φύλακες. Θυμάμαι να σ αγάπησα, θυμάμαι να σ αγαπώ…ξέρω πως σ αγαπώ…η αγάπη όμως δεν ανήκει στον παράδεισο. Το χρυσό κλουβί που με τόση χάρη άνοιξες έβαλε τα δύνατα του, με όλα τα αμυντικά συστήματα που το είχα προμηθεύσει να σε βγάλει έξω. Και το κατάφερε. Αλλά τώρα το κλουβί έχει σκουριάσει πια…βλέπεις δεν ήταν απο καθαρό χρυσάφι…ήταν βρώμικο…άτιμο…
    Το κλουβί σκούριασε, ο παράδεισος γέμισε δάκρυα και όλα μαζί διακυβεύουν τη ζωή, την υπάρξη, την σκέψη…την αγάπη.
    Η αγάπη ανήκει στην κόλαση Ολύμπιε…όποιος αγαπάει ανήκει στην κόλαση. Θυμάμαι την υπόσχεση και δεν την αθετώ. Δεν θα το έκανα για τίποτα στον κόσμο. Πάντα θα την θυμάμαι. Πάντα θα την περιμένω. Αλλά νιώθω πως αυτή δεν ανήκει στο μέλλον μου αλλά στο παρελθόν μου. Πράξη του μέλλοντος χαραγμένη στο παρελθόν. Πόσο θα θελα να ταν παρόν. Γελάω και κρύβω τον πόνο. Μη χαθείς σου λέω και ελπίζω να ακούσεις πως σ αγαπάω…
    Οι φρουροί της καρδιάς μου, οι φρουροί του παραδείσου πλέον έχουν σωθεί…δεν υπάρχουν άλλα δάκρυα. Όχι άλλα δάκρυα…δεν θα αντέξω άλλα δάκρυα…
    Μπορεί να δείχνω δυνατή όμως δεν είμαι…το ξέρεις καλά…είμαι τόσο αδύναμη όσο δυνατή είναι η αγάπη μου για σενα…δεν ήθελα να σε χάσω…μα το κατάφερα…
    Θεώρησα σωστό να σε αποτρέψω να μπεις στην καρδιά μου…θεώρησα σωστό να σε βγάλω απ το χρυσό κλουβί και να σε ρίξω απ τον παράδεισο…»δεν σε χρειάζομαι» φώναζα με όλη μου τη δύναμη…γιατί;; Ούτε εγώ μπορώ να απαντήσω…δεν έχει λογική…δεν ήμουν εγώ…κι όμως ήμουν. Και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.
    Γεύση καλοκαιριού, πικραμύγδαλου και ενός ηλιοβασσιλέματος μου έχεις αφήσει. Πόσο ήθελα να γεφτώ ένα απ τα φιλιά σου…πόσο ήθελα να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου και να μη βγω ποτέ απο εκεί…όμως όχι…
    Οι φρουροί σε έδιωξαν…και τα δάκρυα στέρεψαν…Σώσε με…φώναζα μέσα απ τους λυγμούς μου, καθισμένη εκεί…στην άκρη του παραδείσου…δεν με άκουσες…ίσως και η φωνή μου να ήταν βουβή…
    Σ αγαπάω…
    Τώρα μπορώ να το πω και να μη φοβάμαι τίποτα…
    Σ αγαπησα…σ αγαπάω…και θα σ αγαπάω…
    Είναι η μόνη αλήθεια που ξέρω…
    Μιλάς με γρίφους γιατί έτσι είναι η κόλαση…είδες που η αγάπη ανήκει στην κόλαση;
    Ίσως δεν ήμαστε έτοιμοι να πάμε στην κόλαση…εγώ δεν ήθελα να ξανα πάω…εσύ;
    Τώρα όμως…
    τώρα τι…;
    Σ αγαπάω…είναι η τελευταία μου κουβέντα…
    Τι να μαζέψουμε τι να κρατήσουμε αν θέλεις πάμε απ την αρχη…να γεννηθούμε…να αγαπηθούμε…να ξαναζήσουμε…σ άλλη ζωή…

  18. Ο/Η Optasia λέει:

    Όλα μεγαλώνουν μέσα μου…τίποτα πια δεν είναι μικρό…καταλαβαίνω τους γρίφους και ελπίζω να γλυτώσω απ τη σφίγγα…προσπαθώ να ζήσω και να περιμένω τι λύτρωση…
    Πάντα θυμάμαι την υπόσχεση γιατί σ αγαπάω…και δεν είναι μεγάλα λόγια…Κι αν είναι μεγάλα λόγια είναι γιατί όλα μεγαλώνουν…
    Περιμένω…κάνω υπομονή…
    έτσι είναι η κόλαση…έτσι είναι ο παράδεισος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: