Το τέλος μιας εποχής….

Εχθές τελείωσα με κάθε είδος εξετάσεων. Το τελευταίο μάθημα ήταν η βιολογία. Ξεμπέρδεψα… Είμαι μέσα στο νερό! Προσπαθώ, προσπαθώ, λίγο ακόμα και τελείωσα. Και δεν θα πάρω ανάσα. Θα τελειώσω με μια ανάσα… Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα! ΑΝΑΣΑ! Τα κατάφερα. Μια ανάσα μου φαίνεται τώρα πια όλο αυτό… Το λύκειο, τα φροντιστήρια, οι ατελείωτες ώρες διαβάσματος. Λύκειο, ωραία λέξη, πανέμορφα τα Ελληνικά… Κάτι τελειώνει… Το μεταίχμιο. Το τέλος μιας εποχής. Μπήκαμε μέσα στην τάξη και έτυχε πρώτη φορά μετά από μήνες να είμαστε όλα τα παιδιά του τμήματος στην ίδια αίθουσα… Με το που συνειδητοποίησα ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο ανατρίχιασα… Ήταν η τελευταία φορά που συνέβαινε αυτό. Τελειώνω τη βιολογία και δίνω την κόλα μου στο γυμναστή που ήταν επιτηρητής. Και αυτό που φοβόμουν να ξεστομίσω, σα να είναι μια φράση που θα τα καταστρέψει όλα την είπε αυτός: «Είναι η τελευταία φορά που είσαστε μαζεμένοι όλοι μαζί. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου. Η θα τους συναντήσεις κάποια στιγμή τυχαία στη ζωή σου και θα τρομάξεις να τους αναγνωρίσεις» Είναι αλήθεια όλα αυτά που λέει. Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι να μπορώ να αναγνωρίσω αυτούς. Το μεγάλο στοίχημα είναι να μπορώ μέσω αυτών των ανθρώπων που θα συναντήσω τυχαία στο δρόμο μου να μπορώ να αναγνωρίσω εμένα. Το μικρό παιδάκι που μαζί τους πέρασε μερικές από τις πιο όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές της ζωής του. Και ανδρώθηκε. Και μεγάλωσε, και πρέπει να αντιμετωπίσει πλέον όλα όσα αντιμετωπίζουν «οι μεγάλοι»


Την βαρύγδουπη σκέψη την έκανε πρόταση ο γυμναστής…. Κάτι ήξερε τελικά περισσότερο από καλές ασκήσεις για κοιλιακούς! Μερικοί άνθρωποι σε κάνουν να τους εκτιμήσεις με την πρώτη τους λέξη και μερικοί άλλοι με τη τελευταία τους…. Μέσα σε αυτές τις λέξεις κρύβεται το μεγαλείο όλης αυτής της εποχής που πέρασε ανεπιστρετί…. Μια γλυκιά μελαγχολία με έχει πιάσει όσο αποτυπώνω αυτές τις σκέψεις…. Νομίζω όλους μας πιάνει αυτό όταν γυρνάμε πίσω σε αυτές τις μέρες. Δημοτικό, γυμνάσιο λύκειο, το λυκόφως της ξεγνοιασιάς και το λυκαυγές μιας καινούριας ημέρας! Λύκειο… Τα Ελληνικά ποτέ δεν κάνουν λάθος στις ερμηνείες τους! Μια ανάσα ακόμα! Και τα καταφέραμε!

Κλείνω με αυτό το τραγουδάκι, με αυτούς τους στίχους που ο Καρβέλας έγραψε προτού τον πάρει η μπάλα και ο Vas Vas….

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα,
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα,
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα

Υ.Γ. Οι φωτό, είναι μερικές από τις ξέγνοιαστες στιγμές που περνάγαμε… Η πρώτη είναι η τάξη μου και μια συμμαθήτριά μου που δεν έχει καταλάβει ότι την τραβάω φωτογραφία και η δεύτερη δεν χρειάζεται συστάσεις! 😀
Advertisements

9 Responses to Το τέλος μιας εποχής….

  1. Ο/Η Άγνωστη λέει:

    Καλο καλοκαίρι… 🙂

  2. Ο/Η lifewhispers λέει:

    Δεν θα κανετε Reunion?????(καμποσα χρόνια μετά εννοω)

  3. Ο/Η iLiAs λέει:

    ..συνονόματε κάτι τελειώνει, κατι νέο αρχίζει!

  4. Ο/Η Asimenia... λέει:

    Αχ βρε Ηλία μου..
    Με μελαγχόλησες πολύ…
    Κάπως έτσι σκεφτόμουν κι εγώ τότε.
    Και στο σήμερα, πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να σκέφτεται εκείνες τις εποχές του 97 με πολύ μεγάλη νοσταλγία…
    Φιλιά πολλά Ηλία μου!

  5. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Άγνωστη @

    Καλό καλοκαίρι και σε εσένα Άγνωστή μου! Να το περάσεις όπως ακριβώς επιθυμείς. Γιατί εγώ έτσι σκοπεύω να το περάσω φέτος! 😀

    lifewhispers @

    Όχι με την τάξη του λυκείου δεν έχουμε δώσει ραντεβού για reunion. Έχουμε δώσει στις 15 Ιουνίου 2011 με το δημοτικό και το γυμνάσιο! Κοντός ψαλμός!

    ilias@

    Κάτι πολύ όμορφο από κάθε άποψη, κάτι όμορφο και ανεξερεύνητο αρχίζει! Την καλημέρα μου!

    asimenia@

    Που σε γύρισα; 97? Τότε πήγαινα μόνο πρώτη δημοτικού! Τι μου θύμισες τώρα. Πάνω στο θρανίο που καθόμουν είχε χαραγμένο μέσα στους ατελείωτους στίχους του Curt Cobain και ένα όνομα με μια ημερομηνία: Αλκυόνη Παπαδημητρίου. και η ημερομηνία ήταν ο μάρτιος του 96… Πολύ θα ήθελα να δω τι κάνει αυτή η Αλκυόνη αυτήν την εποχή, τώρα είναι μια γυναίκα καριερίστα ή ακόμα και μητέρα… Με τους πρόχειρους υπολογισμούς μου θα είναι γλυρω στα 26 με 27… Οπότε χάραξα κι εγώ τό όνομά μου και την ημερομηνία πάνω στο ίδιο θρανίο, κάτω από το όνομα της Αλκυόνης. Που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να το βρουν τα παιδιά μου!

  6. Ο/Η LOCKHEART λέει:

    KAΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ !!!!

  7. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Lockheart σε ευχαριστώ πολύ και ανταποδίδω, αν και δε νομιζω να μην περασεισ ενα ακομα ομορφο καλοκαίρι σε ενα νησι σαν την Ζάκυνθο…

  8. Ο/Η sunshine λέει:

    Καλό καλοκαίρι!!! Έχεις δίκιο.. Θα συναντάς ανθρώπους που έβλεπες κάθε μέρα και θα λες, κοίτα πόσο μακριά είμαστε τώρα. Αλλά δεν θα πειράζει και πολύ γιατί θα έχεις καινούριους φίλους, καινούριες παρέες, άλλη ζωή. Απλά θα τα θυμάσαι με νοσταλγία…

  9. Ο/Η marilia λέει:

    Μικρούλη, να περάσεις υπέροχο καλοκαίρι!!! Δε λέω τίποτα άλλο… Είδες ποστ και σε μένα, καταλαβαίνεις, φαντάζομαι, πώς νιώθω κι εγώ…
    Αχ αυτό το τραγουδάκι, πόσες γενιές θα το τραγουδήσουν φεύγουντας από το Λύκειο;

    Καληνύχτα, μικρό! Να περνάς όμορφα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: