Όλο φεύγω…


Η ώρα είναι τρεις το μεσημέρι… Η βροχή πέφτει δυνατά πάνω στο έδαφος και χαράζει δικούς της δρόμους… δρόμους που θα την οδηγήσουν σε καινούρια μέρη… ανεξερεύνητα… Εφορμάμαι λοιπόν από αυτά τα παιχνίδια της βροχής! Ντύνομαι, παίρνω το πορτοφόλι και τα κλειδιά μου, ανοίγω την πόρτα και………ΕΦΥΓΑ! Προορισμός μου ο σταθμός των τρένων… Δεν έχω πάρει ομπρέλα μαζί μου. θέλω η βροχή νε με μουσκέψει, να φτάσει μέχρι μέσα, μέχρι την ψυχή μου, να την καθαρίσει και να την αφήσει πάλλευκη…. Αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί… «Πρέπει να βρεις άλλο τρόπο….». η διαδρομή με το αστικό μέχρι την στάση το κέντρο της πόλης, γνωστή… η βροχή εξακολουθεί να πέφτει και να δυναμώνει σε κάθε βήμα μου… τα αμάξια έχουν μια γρήγορη διάθεση, να τρέξουν, να εξαφανιστούν, να φτάσουν στο καταφύγιό τους. «Ποιο είναι το δικό μου καταφύγιο άραγε;»


Στον σταθμό των τρένων επικρατεί ησυχία… αγοράζω ένα εισιτήριο για Αθήνα… και βγαίνω στο υπόστεγο να περιμένω την αμαξοστοιχία που ακόμα δεν έχει φτάσει…. Κάτω από το στέγαστρο του σταθμού είμαι προστατευμένος από τη βροχή, αλλά την ακούω απειλητική να χτυπάει συνεχώς πάνω στα κεραμίδια…. Και ύστερα ένα ρυάκι να πέφτει από ψηλά σχηματίζοντας λίμνες στο πεζούλι… τα κλαδιά από τις λεύκες έρμαια του ανέμου μαστιγώνουν τον αέρα… η θάλασσα λυσσομανάει δίπλα ακριβώς από το σταθμό… Η πορεία του τρένου περνά ακριβώς δίπλα της. Θα έχω τη δυνατότητα να την δω να ξεσπάει στα βράχια και να εξαφανίζεται σε αυτά την ίδια στιγμή… Ξαφνικά ακούω μια στιγμή… Φύγε, ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα σου… Δεν είσαι έτοιμος… «Μα νοιώθω πιο έτοιμος παρά ποτέ! Θέλω να ΦΥΓΩ!» αρχίζω και φωνάζω κάτω από το στέγαστρο που συνεχίζει να δέχεται τα χτυπήματα της βροχής, ολομόναχος χωρίς να υπάρχει ψυχή δίπλα μου… «ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ, ΝΑ ΦΥΓΩ!» Δεν είναι η ώρα σου ακόμα… Αντιδρώ αλλά ξέρω ότι ακόμα δεν είναι η ώρα μου… ξεσπάω, αρχίζω και κλαίω με αναφιλητά, με λυγμούς… Αλλά μέσα μου ξέρω, ότι ακόμα δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα μου… «για πόσο ακόμα θα περιμένω;» Και αυτήν την απάντηση τη γνωρίζω… Κάνε υπομονή…
Ο δρόμος της επιστροφής είναι ακριβώς ο ίδιος… χωρίς καμία αλλαγή… Η, μήπως… «όχι κάνω λάθος!» Ο ήλιος, νικητής αυτής της καταιγίδας έκανε την δειλή εμφάνισή του πίσω από τα σύννεφα που πασχίζουν να τον κρύψουν….. η διαδρομή έγινε πιο φωτεινή! Πιο ζεστή…
«Το ξέρω, ότι την ημέρα που θα είμαι έτοιμος δεν θα σε ακούσω ποτέ ξανά! ΤΟ ΞΕΡΩ!».
Advertisements

8 Responses to Όλο φεύγω…

  1. Ο/Η marilia λέει:

    Να χαμογελάσω ή να συνοφρυωθώ; Αυτό το «φευγιό» λίγο με τρόμαξε… Χμ… Μικρέεεεεεεεε!!! Μη με ταράζεις, νυχτιάτικα!!!!

    Πιάσε ένα καληνυχτοφιλί!

  2. Ο/Η rodoula-kelly λέει:

    Καλή σου μέρα! Ζωντανό κείμενο για την αναχώρηση που έρχεται.. είναι στο δρόμο…
    By the way το τραγούδι με την Shakira και τον Sanz πολύ μου άρεσε! Ευχαριστώω

  3. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    marilia@

    Να χαμογελάσεις! Να χαμογελάσεις! Το μικρό σας ξέρει πολύ καλά πότε θα έρθει η ώρα του, να νοίξει τα φτερά του και να φύγει… Αυτή η ώρα δεν αργεί… Αυτά απλά είναι οι φαντασίες της εφηβείας! Αλλά θέλω να πιστεύω ότι είμαι ένα πολύ προσγειωμένο άτομο, (σε μερικά θέματα σαν αυτό! :D)και ότι δεν πρόκειται να κάνω καμια τρέλα σαν αυτή που έγραψα!

    rodoula-kelly@

    Η αναχώριση όπως είπες και εσύ είναι στο δρόμο! εγώ παλώς περιμένω στο σταθμό! 😀 Καλημέρα και χαίρομαι που σου άρεσε το τραγουδάκι!

  4. Ο/Η Sigmataf λέει:

    marilia
    Εγώ επιλέγω το πρώτο και ας έχει το ζόρι του.
    Χαίρομαι που συμφωνεί και ο οικοδεσπότης.

    πΟλύ όμορφο ποστ.

  5. Ο/Η marilia λέει:

    Παιδιά, μάλλον δεν έκανα σαφές τι ήθελα να πω. Έτσι όπως το διάβασα, αυτό το «φευγιό» μου ‘κανε κάτι… τραγικό. Ένα θάνατο, ας πούμε. Αλλά χαίρομαι που δεν είναι αυτό που κατάλαβα. Μάλλον θα ‘ναι η προβολή της κακής ψυχολογίας σε κάθε κείμενο.

    Καληνυχτοφιλάκια!

  6. Ο/Η aisthisis λέει:

    H φάση που περνάς είναι πολύ δύσκολη και άχαρη. Ολα σου τα θέλω πρέπει να παραμεριστούν, να συμπιεστούν κι αυτό δεν μπορεί παρά να φουντώνει διάφορες ψυχικές αντιδράσεις, …όπως τάσεις φυγής.
    Σε λίγες μέρες όλα θα έχουν αλλάξει.

  7. Ο/Η LOCKHEART λέει:

    Φαίνεσαι σε μιά φάση δύσκολη που βγαίνει απο την παραδρομή της γραφής σου. Δίλλημα? αδιέξοδο αλλα ποια πόρτα τα διαλέξω? Αλλαγη στάση ζωής? Εσυ γνωρίζεις καλύτερα απο όλους. Εύχομαι ότι κάνεις να έχει πάνω απο όλα ηθική , ιερότητα και να βγαίνει απο μέσα σου….Δεν μου αρέσουν οι αναχωρήσεις η αποχωρησμοί μόνο αν είναι να αφήσει κατι κακο πίσω!
    Καλημέρα με χαμόγελο φιλε μου.

  8. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    sigmataf @

    χαίρομαι που σου άρεσε το post! Και το δικό σου είναι πολύ καλό αλλά δεν είχα χρόνο να αφήσω comment… Η φωτογραφία με το λιοντάρι από διαφήμιση δεν είναι;

    marilia @

    Μαριλία μου μάλλον είναι η ψυχολογία του κειμένου. Μέχρι στιγμής δεν έχω έρθει αντιμέτωπος με το θάνατο, εκτός από το χαμό του παππού μου εδώ και δέκα χρόνια. Αλλά τότε δεν μπορούσα να καταλάβω… Καταλαβαίνω μόνο την απώλεια που έχει αφήσει πίσω του…

    aisthisis @

    Πάντα απολαμβάνω τα comment σου γιατί έχουν κάτι το «ψυχαναλυτικό» (με την καλή έννοια πάντα!) Η αλήθεια είναι ότι είμαι λίγο φευγάτο άτομο γεικά… Αλλά φυγή που θα με βοηθήσει να ησυχάσω και να τα βρώ με τον εαυτό μου….

    lockheart@

    Ηθική πάνω απ’ όλα σε κάθε μας κίνηση! Γιατί είναι αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα… Που θα πάει ρε γαμώτο, μέρες είναι θα περάσουν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: