Όταν το παρελθόν στοιχειώνει….


Τα μάτια του αντίκρισαν τις πρώτες ακτίνες του ηλίου και έμειναν έκθαμβα… Πόση ομορφιά κρυβόταν τόσο καλά ακριβώς μπροστά του. Ή μήπως δεν κρυβόταν; Οι ακτίνες του ηλίου συνέχισαν να τον τυφλώνουν… τώρα πλέον δεν ήταν πρωί, αλλά μεσημέρι. Απόστρεψε το πρόσωπό του να προφυλαχτεί. Γύρισε και αντίκρισε ένα πανέμορφο τοπίο. Ένα ρυάκι με καθάρια νερά που οι ακτίνες του ηλίου το έκαναν να λαμποκοπάει σαν το πιο αστραφτερό διαμάντι. Ένα ρυάκι που γινόταν η ζωοδόχος πηγή για τα υπέροχα πλατάνια που πλαισίωναν το τοπίο με φόντο ένα καταπράσινο βουνό και ένα γαλανό ουρανό. Ένα σύννεφο περνούσε ακριβώς εκείνη τη στιγμή από πάνω του. Και στο βάθος, μια υπέροχη θηλυκή παρουσία. Που έπαιζε με τα νερά του ρυακιού και χαιρόταν τη ζωή. Αυτή η εικόνα τον ενθουσίασε! Τον έκανε να θέλει να πλησιάσει την κοπέλα! Να την αγκαλιάσει, να την φιλήσει! Έτρεχε με όλη του τη δύναμη, μα… όταν έφτασε ακριβώς εκεί, το ρυάκι γέμισε με αίμα, η κοπέλα άρχισε να ουρλιάζει και ο ουρανός έγινε σταχτής και άρχισε να κλαίει… Γιατί! Έλεγε και ξανάλεγε…

Την αγαπούσε την Ερμιόνη. Την αγαπούσε πολύ. Κα της το έδειχνε. Και δεν φοβόταν κανέναν! Γιατί κι εκείνη τον αγαπούσε αλλά τελικά άλλοι είναι αυτού που θα κανονίσουν το τι θα γίνει στην επόμενη πράξη της ζωής….

Ξύπνησε κάθιδρος από τον φριχτό εφιάλτη που τον αναστάτωνε και του διέκοπτε τον ύπνο εδώ και εφτά χρόνια… Κοίταξε το ρολόι και είδε ότι αυτήν τη φορά το παρελθόν του τον είχε ξυπνήσει πολύ πιο νωρίς από το κανονικό. Η ώρα ήταν δύο και μισή τα ξημερώματα. Δεν είχε όμως όρεξη να ξανακοιμηθεί και οι εφιάλτες να επιστρέψουν. Σηκώθηκε, έβαλε ένα ποτό και κάθισε στην βεράντα του δωματίου του. «Ως πότε θα τυραννιέμαι από αυτό το μαρτύριο. Πότε επιτέλους θα ελευθερωθώ από αυτόν τον βραχνά;». το φεγγάρι από πάνω του ήταν ο μόνος του σύντροφος εκείνη τη δύσκολη ώρα, που τα περισσότερα μάτια της πόλης ήταν κλειστά και ονειρεύονταν αυτά που θα ήθελαν να ζήσουν. Αλλά τελικά έκανε λάθος. Την απόλυτη ησυχία την έσπασε το κινητό του που άρχισε να δονείται πάνω στο κομοδίνο στο βάθος του δωματίου. Σηκώθηκε και πήγε μέχρι εκεί για να δει ποιος θα μπορούσε να τον έχει θυμηθεί εκείνη την ώρα. ’’ΑΓΓΕΛΕ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΑΘΟΡΥΒΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΞΥΠΝΗΣΑ. ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΑΡΓΗΣΩ ΝΑ ΕΡΘΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΛΥΨΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΟ. ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΩ ΠΟΛΥ, ΤΑ ΛΕΜΕ’’. «Πολύ περίεργο για τον Αντώνη αυτό το πράγμα…. Δεν του έχει ξανατύχει. Να δω τι θα πω στον κύριο Παπαντωνίου πάλι για να τον καλύψω…»

Η αλήθεια είναι ότι είχε καλύψει τον Αντώνη περισσότερες φορές απ’ ότι θα έπρεπε κανονικά. Όχι ότι δεν ήθελε. Ο Αντώνης ζούσε με όλη τη σημασία της λέξης τη ζωή του. Κάθε βράδυ έξοδοι, ατελείωτα ξενύχτια και ξεφαντώματα μέχρι πρωίας. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι και η δική του ζωή καθώς ήταν και μερικά χρόνια νεότερος από τον Αντώνη. Αλλά το παρελθόν του δεν το άφηνε να συνεχίσει. Μάλλον αυτός δεν άφηνε το παρελθόν του πίσω… Την αγαπούσε την Ερμιόνη. Την αγαπούσε με όλη του την ψυχή. Και της το έδειχνε με κάθε τρόπο. Ακόμα και τώρα, εφτά χρόνια από τον άδικο χαμό της, αυτός ακόμα την αγαπά και δεν την ξεχνά….

Το πρωινό δεν άργησε να έρθει, ο φωτεινός δίσκος του ηλίου, αδύναμος ακόμα ρίχνει τις πρώτες του ακτίνες στην σκοτεινή γωνιά της βεράντας του Άγγελου. «Πόσο καιρό έχω να ασχοληθώ με το σπίτι μου; Αλήθεια, ασχολήθηκα ποτέ;». η αλήθεια είναι ότι ποτέ του δεν ασχολήθηκε με το σπίτι του. Έτσι ακριβώς όπως το είχε παραλάβει από τον προηγούμενο σπιτονοικοκύρη, έτσι ακριβώς το είχε αφήσει. Είχε προσθέσει μόνο το κρεβάτι του και το γραφείο με τον υπολογιστή του. Πραγματικά όλα αυτά τα χρόνια ζούσε σε άθλια κατάσταση, κάνοντας ένα δρομολόγιο πολύ τυποποιημένο που δεν ενδιαφερόταν να το αλλάξει. «Αχ ας ήσουν εδώ μαζί μου βρε Ερμιόνη, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.». Οι σκέψεις του διακόπηκαν από τον διαπεραστικό ήχο του ξυπνητηριού του που χτυπούσε ανελέητα στο κομοδίνο δίπλα στο κινητό του. Καιρός να αφήσω το παρελθόν μέσα σε αυτό το στοιχειωμένο σπίτι και να βγω έξω. Ετοιμάστηκε γρήγορα για την δουλειά του. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη όταν ήταν να φύγει και δεν τον συγκίνησε καθόλου. Είχε πάψει να ενδιαφέρεται πλέον….

Για την blogoμανούλα μου!

Advertisements

25 Responses to Όταν το παρελθόν στοιχειώνει….

  1. Ο/Η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ λέει:

    Θλιμμένη ιστορία.
    Προβληματίστηκα. Συμβαίνει όμως. Κρίμα νέο παιδί, δε θεωρώ όμως πως θα ήταν προδοσία στη μνήμη της αν είχε φτιάξει τη ζωή του. Θαρρείς και επέλεξε την αυτοτιμωρία του.
    Γλαρένιες αγκαλιές

  2. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Σίγουρα! Απλά είχε σχεδιάσει τη ζωή του μαζί με αυτήν την κοπέλα!

    Καλως σε βρηκα γλαρένια μου!

  3. Ο/Η Trelofantasmeni λέει:

    Ηλία μου αυτή η ιστορία έχει το μελανό της σημείο , την ανάμνηση και τον πόνο , δεν έχει Happy End αλλά υπάρχει ελπίδα γιατί αφήνεις να εννοηθεί ότι είναι νέος…πολύ άνθρωποι αργούν να ξεπεράσουν καταστάσεις και χάνουν πολύτιμο χρόνο της ζωής τους που θα μπορούσαν να χειριστούν πιο δημιουργικά …
    Η ιστορία αυτή δείχνει ότι εσύ έχεις ταλέντο στη γραφή , εύχομαι να το καλλιεργήσεις αυτό , σου δίνω όμως ως blogoμανούλα την ευχή και την κατάρα μου ποτέ μα ποτέ στη ζωή σου να μην πάρεις τον δρόμο του Άγγελου …να αφήνεις το παρελθόν και να κοιτάς το μέλλον , να είσαι αισιόδοξος πάντα ακόμα και στα δύσκολα μη σπαταλάς στιγμή παραπάνω στη θλίψη απ΄ όσο πρέπει.

    Μου άρεσε πολύ !
    Ευχαριστώ

  4. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Blogoμανούλα μου,

    το ότι διαφαίνεται happy end το έπιασες! Όντως όταν δημιουργούσα αυτόν το χαρκτήρα δεν θα τον άφηνα στην δυστυχία του όπως της προηγούμενη που τελικά μετά από δέκα χρόνια συναντήθηκε με τον αγαπημένο της! Αυτός κάποια στιγμή θα ανακαλύψει ξανά τον έρωτα και θα αρχίσει και πάλι να ζει τη ζωή του! Τα υπόλοιπα ας τα φανταστούμε απλώς! Η περίπτωση του Αγγελου είναι μια ακραία περίπτωση… Δε νομίζω ότι συμβαίνει συχνα σε νέους ανθρώπους… Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε, θα προσπαθήσω να συνεχίσω έτσι!

    Καλημέρα!

  5. Ο/Η marilia λέει:

    Ωραία γραφή, Ηλία! Όμως θέλω να διαβάσω κάτι εντελώς… κωμικό από σένα! Κάτι ξεκαρδιστικό, βρε παιδί μου, να χαχανίζω δυνατά. Μπορείς; Σε προκαλώ!!! :):):)

    Καλημεροφιλιά!

  6. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Η αλήθεια είνει ότι δεν εχω ποτέ προσπαθήσει να γραψω κωμικό… Και δε νομίζω ότι θα είμαι ιδιαίτερα καλός σε αυτό…. Αλλά θα προσπαθήσω… Για πολύ και ξεκαρδιστικό γέλιο σε παραπέμπω στην κωλόγρια (πολύ ιδιόμορφο χιούμορ) και τη ζωή της Λάρσας!

  7. Ο/Η marilia λέει:

    Ναι, τα έχω υπόψη μου, αλλά εγώ θέλω ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ένα κείμενο!!!!

    Επιμονή μετά δασκαλίστικου βλοσυρού βλέμματος! χιχιχιχιχιχιχι!

  8. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    I I sir! Ό,τι πείτε κυρία! Προφανώς να γίνει αυτό που ζητήσατε μέσα στο Σου/κου! Και τώρα ένα ευχαριστώ στον καμηλιέρη που με έμαθε να βάζω links και στα comments!

  9. Ο/Η Άγνωστη λέει:

    Καλώς σε βρήκα,
    Πολύ καλογραμμένη η ιστορία σου, θα ξαναπεράσω 🙂

  10. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Σ’ ευχαριστώ πολύ άγνωστη! Καλημέρα και καλώς σε δέχθηκα στη γωνιά μου!

    • Ο/Η Mickey λέει:

      "I guess it depends on how much of the current politics of the Bs you think is strategic, and how much comes from sincere coIn3ction."vt&#i9;s both, isn't it? Memes that confer a strategic advantage are more likely to be sincerely adopted by the individual. Throw in some Schelling points, other game theory and heard behavior and you understand where elite opinion comes from. OF course, its far too complicated IMO to offer an opinion of what would be the actual outcome of IQ based voting restrictions.

  11. Ο/Η Trelofantasmeni λέει:

    Εδώ blogoμανούλα , πως βάζουμε λινκ βρε blogoκαμάρι μου στα comment?

    Περιμένω να μου πεις .
    Φιλάκια και συνέχισε να διαβάζεις ακούς?

  12. Ο/Η candy's τετραδιακι λέει:

    Φιλια μικρουλι μου!

    Καλο σ/κ 😉

    • Ο/Η Lily λέει:

      I really enjoyed reading through your article, there is quite a bit to digest here but it made for good reading and information gathering, I’ve always been interested in Health & Fitness which started at a very young age and my idol has been Jack Lalanne you can read about this remarkable man if you google him or go to wikipedia. anyway great inrnmfatioo. Thanks Mark

  13. Ο/Η Sigmataf λέει:

    μμμμμμμμμμμμμμ……….

    είναι πολύ όμορφο αυτό που μοιράστηκες.

  14. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Candy @

    Καλό σου/κου και σε εσένα κουκλίτσα μου! Κια μεςτά από ένα διήμερο μέσα στο ξεφάντωμα να επιστρέψεις και μετά τον «homo-barbatila» να επιστρέψει και πάλι ο Κοκκινόπουλος! 😀

    sigmataf @

    χαίρομαι πολύ που σου άρεσε! Και καλωσόρησες κι εσύ στην blogoγωνιά μου!

    Καλό σου/κου σε όλους!

  15. Ο/Η maria λεμονατη! λέει:

    η μπλογκομαμα σου και μπλογκοφιλη μου θα ειναι πολυ περηφανη για το καμαρι της. αφου ανυπομονω να μεγαλωσω λιγο ακομα να εχω και γω μπλογκοπαιδακι και να ειναι τοσο ταλαντουχο!

  16. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    maria λεμονάτη@

    Μαρία λεμονάτη, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, με κάνεις και κοκκινίζω! Είμαι σίγουρος ότι όταν θα έρθει η ώρα, θα αποκτήσεις κι εσύ ένα blogoκαμάρι και που ξέρεις, μπορεί να είναι και το δικό σου καμάρι! Τις καλημέρες μου!

  17. Ο/Η aisthisis λέει:

    Hλία, μετά τόσο καιρό απουσίας, βρήκα στο παλιό μου blog δύο σχόλια από εσένα και σ’ευχαριστώ. Δε σου απάντησα, γιατί δεν άνοιξα για καιρό τον υπολογιστή.
    Στην τελευταία σου παράγραφο, σχολιάζεις ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα: ¨οταν παραμελούμε το χώρο που ζούμε, το σπίτι μας, σημαίνει ότι απωθούμε κομμάτια του εαυτού μας, περνάμε περίοδο με λιγοστή συγκρότηση, είναι ένδειξη ανεπάρκειας-προσωρινής-και απαισιοδοξίας.

    Η νέα μου διεύθυνση είναι: aisthisis1.blogspot.com

  18. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    aisthisis @

    Παρακολουθούσα το blog σου και έβλεπα ότι απουσάζες, δεν πειράζει φτάνει που επέστρεψες! Όσον αφορά στο θέμα μας τώρα, το ζήτημα της παραμέλησης του σπιτιού βγήκε αυθόρμητα… Νομίζωψ ότι όταν είσαι τόσο απισιόδοξος για το μέλλον είναι φυσικό να μην σε ενδιαφέρει και το παρόν στο οποίο βρίσκεσαι. Αυτά συμβαίνουν όταν σε στοιχειώνει το παρελθόν… Έρχομαι αμέσως στο blog σου!

    Καλημέρα Και καλώς όρισες στον ιστοχώρο μου!

  19. Ο/Η Neraida λέει:

    Μπράβο, Ηλία! Έχεις πολύ ταλέντο. Να το καλλιεργήσεις. Χαίρομαι να σε διαβάζω. Καλημέρες.

  20. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Νεράιδα! Καλημέρα και καλώς όρισες στο blogg μου!

  21. Ο/Η elena λέει:

    perasa gia ena blogofili mias kai eimai i nona sou!!!! kali sinexeia vlepo oti ta pas perifima, kathe fora kaliteros!!!! ego ekleisa gia ligo to blog alla tha pernao pou kai pou na diavazo to kamari mou!!!!

  22. Ο/Η Ηλιας....Just me! λέει:

    Το δέχομαι το blogoφιλάκι σου νονα! Μου! Θα μας λείψουν πολύ τα posts σου αλλά αφού υποσχέθηκες ότι θα περνάς να σε βλέπουμε (και να κερνάμε καφέ) το δέχομαι! Και γρήγορα να ξαναεπιστρέψεις στην ενεργό δράση!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: