"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

Μαΐου 31, 2007

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι «για την Αμαλία»).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ


Η προετοιμασία! (Μια μέρα σαν όλες τις άλλες!..)

Μαΐου 30, 2007


Ενώ η υπόλοιπη παρέα απολάμβανε τον καφέ της με το ίδιο τοπίο και τα ίδια ακούσματα, αυτός αποφάσισε να βγει μια βόλτα… Άλλωστε τις βαλίτσες του τις είχε ετοιμάσει από εχθές για να μην τρέχει τελευταία στιγμή και το καράβι αργούσε ακόμα να φύγει από το λιμάνι που απείχε μια ώρα περίπου από το σπίτι του… «Πάω μια βόλτα! Δεν θα αργήσω πολύ! Πιείτε τον καφέ σας και ετοιμαστείτε γιατί σε λιγότερο από μια ώρα θα πρέπει να έχουμε ξεκινήσει!»


Πήρε το αμάξι και κατευθύνθηκε προς την θάλασσα… Πάντα του άρεσε εκεί πέρα. Οικείο μέρος γι αυτόν η θάλασσα. Σε αυτήν έλεγε τα πάντα. «Δεν μπορούμε να έχουμε εμείς οι δύο μυστικά» συνήθιζε να της λέει συχνά… Τον γαλήνευε, το άρεσε να βλέπει τα διάφορά πρόσωπά της… Τον θυμό, την ηρεμία, τη μανία που μπορεί να εξαπολύσει… «Δεν απέχουμε και πολύ» Άφησε το αμάξι του στην αρχή της παραλία και κατέβηκε τα σκαλοπάτια που θα τον οδηγούσαν στον παράδεισο… Τον δικό του παράδεισο… Είχε δείξει σε πολύ λίγους αυτό το μέρος… Εάν είσαι ξένος σε αυτά τα μέρη πολύ δύσκολα το ανακαλύπτεις… Εκτός και αν είναι γραφτό να το ανακαλύψεις… Σε αυτόν του το είχε δείξει εκείνη… «Θα σε εκτιμώ για πάντα γι αυτήν σου την αποκάλυψη». «Έχω πολλά να σου πω σήμερα» άρχισε να μιλά στην κυρά που απλωνόταν μπροστά του… Η θάλασσα έφερε ένα λίγο πιο μεγάλο κύμα πάνω στον γιαλό σα να του έλεγε: «Σε ακούω με προσοχή» Πάντα του άρεσε να βλέπει διάφορα σημάδια στη φύση που του έλεγαν τι πρέπει να κάνει και πιο δρόμο να ακολουθήσει τελικά. «Αισθάνομαι πολύ μεγάλη χαρά για το ταξίδι που προβάλλει στον ορίζοντα. Θα είναι το πρώτο ταξίδι μαζί της… Και με όλους όσους αγαπώ και με αγαπούν! Είναι πολύ όμορφο όλο αυτό… Αλλά φοβάμαι… Φοβάμαι μήπως έρθει το βράδυ και εξαφανιστεί και πάλι όπως έκανε τόσο καιρό πριν την ανατολή…» «Μην ξεχνάς πως δεν ήταν η ίδια τότε!» του υπενθύμισε η θάλασσα με ένα δυνατό κύμα που έφτασε στα πόδια του και τα έβρεξε… «Μην ξεχνάς πως όλα είναι καλά πλέον! Πως πήγες και της έδειξες το δρόμο προς το όνειρο…προς την ευτυχία… Θυμάσαι την απόκρισή της; ΔΑΚΡΥΣΕ!…» Η αλήθεια είναι πως τα είχε ξεχάσει όλα αυτά. Πως η θάλασσα του τα υπενθύμισε με τα καθάρια νερά της. Μέσα της μπορούσε να δει το καθρέφτισμα του εαυτού του. Το καθρέφτισμα της ψυχής του….

«Κάτι άσχημο αισθάνομαι ότι θα γίνει αλλά πρέπει να φύγω….»


Ξεκινάμε! (Μια μέρα σαν όλες τις άλλες!..)

Μαΐου 29, 2007


Το κελάηδημα των πουλιών ακριβώς έξω από το παράθυρό του, του έδωσε ένα ευχάριστο ξύπνημα. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να σηκωθεί… Παρόλα αυτά σηκώθηκε, πήγε και πλήθυκε ντύθηκε, έφτιαξε καφέ και έκατσε στη βεράντα να απολαύσει το τοπίο που απλονώταν μπροστά του…. Ένα μεγάλο χωράφι γεμάτο από φυστικές γεμάτες από καρπούς αλλά και πυκνό πράσινο φύλλωμα! Αυτό ήταν και το καταφύγιο των μικρών ταξιδευτών του καλοκαιριού που του έκαναν τόσο ευχάριστο το ξύπνημα. Ο καφές άρχισε να κυλά μέσα του και να τον αναζωογωνεί. Ένα υπέροχο πρωινό που δεν προμήνυε τίποτα δυσάρεστο στο υπόλοιπο της ημέρας… Τελείωσε τον καφέ του και περίμενε να ξυπνήσουν και οι υπολοιποι φίλοι του. Ήταν η μεγάλη ημέρα βλέπεις σήμερα! Θα φεύγανε για διακοπές! Στην Σαντορίνη θα πήγαιναν. Γύρισε πίσω στο δωμάτιό του και έδωσε ένα απαλό φιλί στην γυμνή πλάτη της… Η ανάσα του καυτή ξεχύθηκε πάνω στο σώμα της που πάντα αντρίχιαζε σε κάθε του άγγιγμα… <>… <>

Εκείνος όμως είχε πιει καφέ και δεν περίμενε να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. πάντα έκανε έτσι. Του άρεσε να είναι μόνος του μερικές φορές. Όχι πάντα. Αλλά μερικές φορές επιβαλλόταν. Να ηρεμήσει, να δει τα πράγματα με άλλο μάτι, να τα ζυγιάσει… Πάντα φαινόταν ως το πιο παρορμητικό άτομο της παρέας αλλά δεν ήταν έτσι. Πάντα ήξερε πολύ καλά τι έκανε, προέβλεπε μερικές θέσεις μπροστά ακόμα και με εμπόδια στο δρόμο του. Ήθελε την ευτυχία για αυτόν και κυρίως για τους γύρω του. Και πιο πολύ γι αυτήν. Η αγάπη δεν έχει όρια λένε. Και κάτι πρέπει να ξέρουν αυτοί που το λένε…

Fucking priorities!

Μαΐου 27, 2007


Υπάρχει ένα σημείο ορόσημο για τη ζωή σου όπου αρχίζεις και αμφισβητείς! Αμφισβητείς όλα όσα υπάρχουν γύρω σου και εύχεσαι να ήταν διαφορετικά… Αλλά το ξεπερνάς… Αυτό οι περισσότεροι το λένε εφηβεία. Εάν δεν το ξεπεράσεις θα λέγεσαι αιώνιος έφηβος ή απλώς ονειροπόλος; Υπάρχει ακόμα ένα σημείο ορόσημο, όπου αρχίζεις και αμφισβητείς τις προτεραιότητες που έχεις θέσει. Αναρωτιέσαι: «Θα μου αποδώσουν όλα όσα έχω στο μυαλό; Και αν όχι όλα τα περισσότερα; Και αν όχι όλα, τουλάχιστον αυτά που θέλω περισσότερο; Και μήπως πρέπει να ψάξω λίγο καλύτερα τις προτεραιότητες μου για να βρω αυτήν που πρέπει να βάλω πρώτη ώστε να πραγματοποιηθούν τα όνειρά μου;» Ανάγκες αυτοολοκλήρωσης τις λέει ο κύριος A. Maslow! Έτσι, για να μπει η τεκμηρίωση και σε αυτό το blog!


Ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω, καταλήγω σε ένα συμπέρασμα: Η ζωές μας καθορίζονται περισσότερο από τον αριθμό προτεραιοτήτων που θέτουμε και λιγότερο από τα όνειρα που επιθυμούμε… Διότι πολλές φορές οι επιθυμίες έχουν κατώτερη θέση στην ιεραρχία των προτεραιοτήτων…. Someday we ‘ll know…. Άλλωστε, όπως μας μαθαίνουν, αυτές οι άτιμες οι προτεραιότητες είναι που φτιάχνουν αυτό που λέμε πολιτισμένη κοινωνία! χάχα… Γιατί προτιμώ τότε τη ζούγκλα ρε γαμώτο; Ίσως γιατί είμαι στο στάδιο της αμφισβήτησης! Cause after all i am a teenager!

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι άκυρες με το θέμα αλλά είνια από την Λιαννή άμμο εάν την έχετε ακουστά και μου άρεσαν πολύ οι διαφορετικές αποχρώσεις πουπαρατήτησα μέσα μία ημέρα που πέρναγα από εκεί! Είναι αυτό που λένε: Ποτέ το ηλιοβασίλεμα δεν έχει τα ίδια χρώματα!


Μια ζωή για εμένα..,μια ζωή δική μου…

Μαΐου 23, 2007

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολούμαστε με τόσο μικρά πράγματα…. Αυτή ή «αποστομωτική» έκφραση σε ακολουθούσε σε κάθε σου βήμα! Ζούσες τη στιγμή και δεν κοιτούσες ποτέ πίσω, ούτε μπροστά. Μόνο τώρα! Γι αυτό άλλωστε δεν είχες ποτέ περισσότερα λεφτά από αυτά που θα σου χρειάζονταν για ένα πακέτο τσιγάρα και ένα μπουκάλι ποτό. Και τα αστέρια… Ναι, πόσο αγαπούσες τα αστέρια! Τα λάτρευες! Αντικατοπτρίζουν τις δικές μας επιθυμίες έλεγες… Και το πίστευες! Ο κόσμος σου φαινόταν παγερά αδιάφορος. Η κοινωνία σου άρεσε μόνο όταν εξυπηρετούσε τις λίγες φορές τα συμφέροντα που της είχες ζητήσει. Δεν ήσουν πάντα έτσι, όχι! Κάποτε είχες όνειρα για το μέλλον, ζούσες το παρόν, με πορεία προς το μέλλον. Τώρα μια διαχωριστική γραμμή σε σταματά. Έκανες όνειρα για το μέλλον. Η ζωή είναι τόσο όμορφη όταν την βλέπεις μέσα από τα μάτια μου… Αυτό συνήθιζες να λες τότε. Αλλά έχουν περάσει πολλά από εκείνες τις ημέρες που έχεις βάλει στο χρονοντούλαπο και δεν θέλεις να ξαναβγάλεις από εκεί. ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ! Αγαπούσες δυνατά και το έδειχνες… πάσχιζες για την αγάπη σου. Το ίδιο και εκείνη. Να σε δεχτούν, να σε εκτιμήσουν για τον θησαυρό που έκρυβες μέσα σου. Πάσχιζες, να είσαι αντάξιός της. Αλλά…. Μια μέρα έμαθες ότι έφυγε μακρυά. Ποτέ δεν σου έδωσε ούτε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα, μια λέξη, ένα σ’ αγαπώ…. Άρχισες να χάνεις την πίστη σου στην αγάπη. Τα πράγματα άρχισαν να φαίνονται θολά… πολύ θολά… Η ζωή σου εξαρτιόταν από αυτήν και αυτή σε είχε αφήσει… Η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια, αλλά το κάνει για να μας δοκιμάσει… αυτό συνήθιζες να λές τότε… πόσα έχουν αλλάξει από τότε… από την τηλεόραση που είχε αρχίσει να σου φαίνεται βαρετή σου βλέπεις οικεία παρουσία παντρεύεται με μεγάλες τιμές κάπου στο εξωτερικό. Καταρρέεις… Ζητάς το ποτό. Πώς μπόρεσες… το χαμόγελό σου παγώνει, τα μάτια σου αρχίζουν να δακρύζουν και το πρόσωπό σου παραμορφώνεται για πάντα με τις ρυτίδες της λύπης να το σημαδεύουν… Αναζητάς τις λύσεις στο πρόβλημά σου στο ποτό. Η ζωή είναι πολύ άδικη μερικές φορές… σταματάς να δουλεύεις, δεν έχεις λεφτά και σου κάνουν έξωση. Ζεις με αυτά που σου προσφέρουν αυτοί που σε γνώριζαν. Τώρα πλέον δεν μιλάς εσύ, αλλά το ποτό που ρέει άφθονο στις φλέβες σου. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολούμαστε με τόσο μικρά πράγματα! Και καθώς ο χρόνος δεν έχει πια νόημα για εσένα, χάνει την συνηθισμένη του ροή, τα δευτερόλεπτα μεμιάς γίνονται λεπτά, ώρες μέρες και χρόνια… Και τότε η αποκάλυψη έρχεται δυνατή μπροστά στα μάτια σου… Και βλέπεις τον εαυτό σου ακριβώς απέναντι να σε κοιτάει! Αλλά να είναι είκοσι χρόνια νεώτερος σου! Χωρίς ψεγάδια στο πρόσωπο, χωρίς τις αποκρουστικές ρυτίδες… με την ζωή μέσα του… Και ακριβώς δίπλα του, ένα φάντασμα από τα παλιά… κάτι σου θυμίζει αλλά δεν μπορείς να διακρίνεις καλά… Ο εαυτός μέσα σου ξεσπά! Ζητά απεγνωσμένα να ξεφύγει από την αυτοφυλακή που τον έθεσες. Αλλά είναι πλέον αργά… Η ζωή μου ήταν τελικά η αυτοκαταστροφή μου… αυτές είναι οι τελευταίες σκέψεις σου. Δεν σου έχει μείνει τίποτα πλέον. Έχεις καταντήσει ένας αλκοολικός που δεν έχει που να πάει. Χωρίς όνειρα χωρίς παρελθόν. Ένα κινούμενο τίποτα. Άμα θα πέσω, άραγε θα νοιώσω τίποτα; Το έχω τόσο μεγάλη ανάγκη πλέον… να νοιώσω έστω και τον πόνο. Τον πόνο που προσπάθησα να κρύψω πίσω από τον αιθέρα που τροφοδοτούσα τόσα χρόνια τον οργανισμό μου. πριν πέσεις, το φάντασμα σε προλαβαίνει. Το βλέπεις. Και τότε όλα ξεκαθαρίζουν! Όλα γίνονται όπως πριν. Το φάντασμα δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά σου και όλα είναι όμορφα. Ακόμα και εσύ. Εσύ που βλέπεις απέναντί σου! Τα πνεύματα που σε διακατείχαν ξορκίζονται. Το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη σου. Και οι ρυτίδες που είχαν γίνει μόνιμοι κάτοικοι εξαφανίζονται. Είσαι ευτυχισμένος και πλέον το δείχνεις. Αλλά τώρα πλέον είναι αργά.. έχεις πέσει., πέφτεις! Αλλά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα περνάν μπροστά σου όλα όσα έφυγαν. Όλα τα συναισθήματα που δεν έζησες τόσα χρόνια και όλες οι καλές στιγμές που είχες κρύψει. Το χρονοντούλαπο είχε ανοίξει και είχαν ξεχυθεί από μέσα σου… πέφτεις, πέφτεις, πέφτεις… αλλά δεν νοιώθεις ότι όλα τελείωσαν. Ένας πόνος σε όλο σου το κορμί σε αφήνει αναίσθητο. Το χαμόγελο ποτέ δεν χάθηκε από το πρόσωπό σου. Ποτέ ξανά… Η ζωή έχει ένα μοναδικό τρόπο να σου δίνει πίσω όλα όσα σου χρωστάει…

Όλο φεύγω…

Μαΐου 20, 2007


Η ώρα είναι τρεις το μεσημέρι… Η βροχή πέφτει δυνατά πάνω στο έδαφος και χαράζει δικούς της δρόμους… δρόμους που θα την οδηγήσουν σε καινούρια μέρη… ανεξερεύνητα… Εφορμάμαι λοιπόν από αυτά τα παιχνίδια της βροχής! Ντύνομαι, παίρνω το πορτοφόλι και τα κλειδιά μου, ανοίγω την πόρτα και………ΕΦΥΓΑ! Προορισμός μου ο σταθμός των τρένων… Δεν έχω πάρει ομπρέλα μαζί μου. θέλω η βροχή νε με μουσκέψει, να φτάσει μέχρι μέσα, μέχρι την ψυχή μου, να την καθαρίσει και να την αφήσει πάλλευκη…. Αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί… «Πρέπει να βρεις άλλο τρόπο….». η διαδρομή με το αστικό μέχρι την στάση το κέντρο της πόλης, γνωστή… η βροχή εξακολουθεί να πέφτει και να δυναμώνει σε κάθε βήμα μου… τα αμάξια έχουν μια γρήγορη διάθεση, να τρέξουν, να εξαφανιστούν, να φτάσουν στο καταφύγιό τους. «Ποιο είναι το δικό μου καταφύγιο άραγε;»


Στον σταθμό των τρένων επικρατεί ησυχία… αγοράζω ένα εισιτήριο για Αθήνα… και βγαίνω στο υπόστεγο να περιμένω την αμαξοστοιχία που ακόμα δεν έχει φτάσει…. Κάτω από το στέγαστρο του σταθμού είμαι προστατευμένος από τη βροχή, αλλά την ακούω απειλητική να χτυπάει συνεχώς πάνω στα κεραμίδια…. Και ύστερα ένα ρυάκι να πέφτει από ψηλά σχηματίζοντας λίμνες στο πεζούλι… τα κλαδιά από τις λεύκες έρμαια του ανέμου μαστιγώνουν τον αέρα… η θάλασσα λυσσομανάει δίπλα ακριβώς από το σταθμό… Η πορεία του τρένου περνά ακριβώς δίπλα της. Θα έχω τη δυνατότητα να την δω να ξεσπάει στα βράχια και να εξαφανίζεται σε αυτά την ίδια στιγμή… Ξαφνικά ακούω μια στιγμή… Φύγε, ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα σου… Δεν είσαι έτοιμος… «Μα νοιώθω πιο έτοιμος παρά ποτέ! Θέλω να ΦΥΓΩ!» αρχίζω και φωνάζω κάτω από το στέγαστρο που συνεχίζει να δέχεται τα χτυπήματα της βροχής, ολομόναχος χωρίς να υπάρχει ψυχή δίπλα μου… «ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ, ΝΑ ΦΥΓΩ!» Δεν είναι η ώρα σου ακόμα… Αντιδρώ αλλά ξέρω ότι ακόμα δεν είναι η ώρα μου… ξεσπάω, αρχίζω και κλαίω με αναφιλητά, με λυγμούς… Αλλά μέσα μου ξέρω, ότι ακόμα δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα μου… «για πόσο ακόμα θα περιμένω;» Και αυτήν την απάντηση τη γνωρίζω… Κάνε υπομονή…
Ο δρόμος της επιστροφής είναι ακριβώς ο ίδιος… χωρίς καμία αλλαγή… Η, μήπως… «όχι κάνω λάθος!» Ο ήλιος, νικητής αυτής της καταιγίδας έκανε την δειλή εμφάνισή του πίσω από τα σύννεφα που πασχίζουν να τον κρύψουν….. η διαδρομή έγινε πιο φωτεινή! Πιο ζεστή…
«Το ξέρω, ότι την ημέρα που θα είμαι έτοιμος δεν θα σε ακούσω ποτέ ξανά! ΤΟ ΞΕΡΩ!».

Λίγο πριν το τέλος….(the end of an era)

Μαΐου 17, 2007

Είμαι πολύ κοντά….σε αυτό που αποκαλούμε τέλος μιας εποχής. Κι όμως, τώρα, λίγο πριν από το τέλος μια καινούρια αρχή έχει ήδη αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της! Μια αρχή γεμάτη ελπίδες αισιοδοξία και χαρά! Για να φτάσεις όμως εκεί πρέπει να περάσεις τις σκοπέλους του τέλους…. the end of an era, the beggining of a new one….
Το blog θα παραμείνει κλειστό λόγω ανωτέρας βίας!
Πολύ πιο σύντομα απ’ ότι μου φαίνεται τώρα θα επιστρέψω….
Farwell και καλά κουράγια!
Υ.Γ. Το τραγουδάκι ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή πιστεύω! (Ένα ευχαριστώ στον έφηβο που μου έμαθε τα κατατόπια και κατάφερα να βάλω κι εγώ μουσικούλα στο blog μου!)