A «star», a square and a moonless night blended in memories…

Ιουνίου 17, 2011

Προχωρούσε με βλέμμα απλανές όλη την διαδρομή της παραλιακής. Στην ουσία δεν έβλεπε μπροστά του το πετρόχτιστο πεζοδρόμιο, αλλά την πορεία της ζωής του. Θυμόταν που κάποτε το συγκεκριμένο πλακόστρωτο δεν το προχωρούσε μόνος του. Άλλοτε ήταν με καλή παρέα, τους φίλους του. Άλλοτε με αυτήν…. Τώρα όμως, αυτή τη στιγμή της ζωής του ήταν μόνος του. Περνούσε διάφορα σημεία και πολύ μικρά πράγματα του έφερναν στο μυαλό θύμησες από το παρελθόν που φαινόταν τόσο μακρινό αυτή τη στιγμή. «κι όμως, δεν έχει περάσει και τόσος καιρός από τότε…» τα βήματά του τον έφεραν στην πλατεία που είχε θέα στη μαρίνα από κάτω του και πιο πέρα την απέραντη θάλασσα. Κάθισε στο ίδιο γνώριμο παγκάκι που καθόταν πάντα. Κάτω από το φοίνικα. Ένα απαλό αεράκι απομάκρυνε την υγρασία της θάλασσας και τον ανακούφιζε από την ζέστη του Ιούνη.

Άναψε τσιγάρο. Κάθε ρουφηξιά από αυτό το δηλητήριο τον γυρνούσε και σε μια διαφορετική στιγμή στο πίσω στο χρόνο. Αυτή η πλατεία έχει σφραγίσει στις αναμνήσεις του διαφορετικά συναισθήματα. Πότε ήταν εδώ και έκανε σχέδια για το μέλλον με τους φίλους του; Δεν μπορεί να το προσδιορίσει χρονικά. Του φαίνεται τόσο κοντινό όλο αυτό. «Κι όμως, έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε.» Τότε που καθόταν κι έπινε μπύρες που είχε προμηθευτεί από το πλησιέστερο περίπτερο, μαζί με χαρτάκια και φιλτράκια. Ήταν τότε που μόλις είχε ξεκινήσει τα στριφτά. Θυμάται ότι είχε στρίψει δύο τσιγάρα. Ένα γι αυτόν κι ένα για τον Παντελή. Ο Παντελής του έλεγε τα δικά του, αλλά το δικό του μυαλό έτρεχε αλλού. Παρόλα αυτά, πάντα του άρεσε να ακούει τα προβλήματα των άλλων, να ξεγελιέται και να ξεχνά τα δικά του, τα μεγάλα, τα ΑΛΥΤΑ. Το τσιγάρο του τελειώνει. Ασυναίσθητα, σχεδόν ενστικτωδώς ψάχνει να βρει το φεγγάρι. Όσο περπατούσε για την πλατεία το είχε πετύχει φευγαλέα και γνώριζε ότι είχε πανσέληνο απόψε. Τώρα όμως το φεγγάρι είχε χαθεί πίσω από τα σύννεφα…. Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο. Ο κόσμος γύρω του δεν ταίριαζε με την ψυχολογική του κατάσταση. Ήταν όλοι τους χαρούμενοι, χαμογελαστοί. Τα μικρά παιδιά έπαιζαν και βγάζανε κραυγές χαράς κυνηγώντας το ένα το άλλο. Άλλη μια ρουφηξιά από το τσιγάρο του, άλλο ένα ταξίδι στο παρελθόν. Γύρισε πίσω τότε που ήταν μαζί της. Όχι και πολύ πίσω, δυο ίσως τρεις μήνες πριν. Κάθονταν και πάλι στο ίδιο παγκάκι και κοιτάζανε τον ξάστερο ουρανό. Όπως ήταν έτσι αγκαλιασμένοι, ξαφνικά είδαν ένα αστέρι να πέφτει. Η ερώτησή της ήρθε σχεδόν αυθόρμητα: «πού πάνε τα αστέρια που πέφτουν στη γη;» η πρώτη απάντηση που του ήρθε στο μυαλό ήταν η κυνική που έλεγε πάντα στους φίλους του και τους ξενέρωνε, ότι στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουν για αστέρι που πέφτει δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αστρικά σκουπίδια που μπαίνανε στην ατμόσφαιρα της γης και άφηναν το τελευταίο τους σημάδι στον ουρανό προτού σβήσουν μέσα στη φλεγόμενη ουρά που αφήνουν πίσω τους. Η απάντησή του αυτή τη φορά ήταν πολύ πιο διαφορετική. «Τα αστέρια που πέφτουν στη γη δεν είναι πολύ τυχερά. Φωτίζουν για λίγο χρονικό διάστημα περιμένοντας κάποιον να τα βρει και να εκπληρώσει την ευχή που έχουν μέσα στην καρδιά τους καλά κρυμμένη. Δυστυχώς δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που τα έχουν συναντήσει στο διάβα τους λίγο πριν αργοσβήσουν…». «Και τα αστέρια που πέφτουν στη θάλασσα;». «Αυτά είναι πολύ πιο τυχερά. Με το που πέσουν μέσα στο νερό κρατάνε τη λάμψη τους για πολύ λίγο χρόνο δευτερόλεπτα ίσως! Αλλά είναι αρκετός χρόνος για να προσελκύσουν τα όστρακα που καραδοκούν για μια τέτοια ευκαιρία. Ανοίγουν το καλά θωρακισμένο κέλυφος τους και τα καταπίνουν. Δημιουργούν έτσι μια φωλιά για τα αστέρια κι εκπληρώνουν το σκοπό τους. Αυτά τα τυχερά όστρακα, όταν τα βρει ένας άνθρωπος θαμπώνεται από την ομορφιά του άστρου που κρύβουν μέσα τους. Και συνήθως τα κάνουν δώρο σε αυτούς που αγαπούν…»

 

Έψαξε στην τσέπη του παντελονιού του κι έβγαλε από μέσα το μικρό κουτάκι που φύλαγε μέσα του το ’’άστρο’’ του. Το μαργαριτάρι που κοσμούσε τον υπέροχο λαιμό της ήταν τώρα στα χέρια του. Πάντα του άρεσε η ψευδαίσθηση που έκανε το αόρατο λουρί που ήταν κρεμασμένο κι έκανε το μαργαριτάρι να αιωρείται ανάμεσα στην κόγχη που σχημάτιζε ο υπέροχος λαιμός της. «Φαίνεται δεν ήταν το δικό μας αστέρι τελικά» του είχε πει τόσο ψυχρά και του είχε παραδώσει το μικρό μπλε κουτάκι που κρατούσε το φυλαχτό του γι αυτήν…. Το έβγαλε μέσα από την προστατευτική του θήκη και ετοιμάστηκε να το πετάξει στη θάλασσα. Να μείνει ίσως και για πάντα στην αγκαλιά της και να μην το βρει ποτέ κανένας που δεν θα είναι άξιος να το κρατά. Τέντωσε το χέρι του κι έκανε κίνηση να το πετάξει. Μα το αόρατο λουρί έκανε και πάλι το θαύμα του. Δεν το είχε υπολογίσει και παρόλο που είχε βάλει όλη του τη δύναμη να το ρίξει μακριά αυτό μπλέχτηκε μέσα στα δάχτυλά του. Έμεινε να το κοιτάζει έτσι μπλεγμένο όπως ήταν μέσα στα δάχτυλά του. Δάκρυσε και μια σταγόνα έπεσε πάνω στην πολύτιμη μπίλια που κρατούσε ανάμεσα στη χούφτα του.

Το έβαλε μέσα στην μικρή μπλε θήκη του και ξεκίνησε και πάλι για το δρόμο του γυρισμού. Μια πιο δυνατή ριπή αέρα τον διαπέρασε και γέμισε τα πνευμόνια του οξυγόνο. Το φεγγάρι είχε και πάλι κάνει την εμφάνισή του. Κάτι καινούριο είχε πάρει μέσα του το αίσθημα της απελπισίας. Ήταν η ελπίδα. Παρόλα αυτά, δεν ξέχασε ότι αυτή τη γλυκιά νύχτα του Ιούνη, εξακολουθούσε να είναι και να αισθάνεται μόνος του. Μόνος και αλλούτερος στο όλο σκηνικό της χαρούμενης πλατείας που αποχαιρετούσε για ακόμα μια φορά. «Ίσως την επόμενη φορά που θα ξανάρθω να μην είμαι μόνος μου για μια ακόμα φορά» είπε και κατευθύνθηκε προς το σπίτι του, μέσα στα φώτα της πόλης και των αμαξιών που φτιάχνανε περίεργα σχέδια σαν πυγολαμπίδες στον αέρα….

 

Μια έμπνευση της στιγμής…
Οι photo είναι από τους: .ashdreamdancer_rus  ,  Johny Selzer

“You must be the change you wish to see in your world”

Ιανουαρίου 24, 2011

 

Το 2011 έχει μπει πλέον για τα καλά. Κι εσύ παρόλα αυτά μπερδεύεσαι και εξακολουθείς στις ημερομηνίες να γράφεις 2010. Είναι αλήθεια ότι θα σου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσεις τη ’’νέα’’ χρονιά, αλλά κάποια στιγμή θα γράψεις την ημερομηνία και θα είναι σωστή. Έτσι γίνεται. Πάντα μας ξενίζει για διάφορους λόγους το οτιδήποτε καινούριο. Υπάρχουν όμως κάποια είδη ’’καινούριων’’ τα οποία μόνο κάτι διαφορετικό δεν σου προσφέρουν. Όπως είναι οι ημερομηνίες. Το 2011 έχει μπει για τα καλά και δεν έχω αισθανθεί ότι κάτι άλλαξε, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο. Είναι αυτό που λέμε τόσο κυνικά: «Κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Οι πραγματικές αλλαγές δεν έρχονται απλά συνηθίζοντας μια καινούρια ημερομηνία, ένα καινούριο όνομα. Οι πραγματικές αλλαγές είναι μια επιθυμία που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, να σε κατακλύζει, να αισθάνεσαι ότι σε ολοκληρώνει. Κι αυτό μέχρι εχθές δεν το είχα αισθανθεί. Αν και κάτι πάει να γίνει σήμερα.

Εχθές λοιπόν, έφτασα σε απελπιστικά όρια για τον εαυτό μου. Ένοιωσα ότι έπιασα συναισθηματικό και ψυχολογικό πάτο. Και το πιο δύσκολο απ’ όλα ήταν να το παραδεχτώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Βλέπετε πάντα σε τέτοιου είδους πράγματα έχω μια αμυντική ασπίδα που όλα τα ’’βέλη’’ της καθημερινότητας βρίσκουν ένα εμπόδιο και σταματούν από το να εισχωρήσουν πιο μέσα και να με σημαδέψουν. Εχθές όμως αυτή η ασπίδα απέκτησε ένα ράγισμα, και μέσα από αυτό βρήκαν δρόμο και ελεύθερο πεδίο όλα τα βέλη και με χτύπησαν κατάστηθα. Με λάβωσαν. Πόνεσα πολύ, δεν θα το αρνηθώ. Αλλά μέσα από αυτά τα χτυπήματα ήρθε και η αλλαγή. Έστω και αρνητική, ήταν μια αλλαγή. Κι επειδή ο πόνος ήταν πραγματικός και προερχόταν από μέσα μου, έφερε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω και να μην επιστρέψω ξανά τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις να με επηρεάσουν τόσο πολύ όσο εχθές. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα είναι μια τελείως διαφορετική ημέρα από την προηγούμενη. Φτάνει να το θελήσουμε εμείς. Κι εγώ πλέον το θέλω.

Έχοντας θέσει λοιπόν καινούριους στόχους, διαφορετικούς από πριν προχωρώ. Δεν είμαι σίγουρος ούτε στο ελάχιστο εάν είναι σωστοί ή όχι, απλά ξέρω ότι σήμερα με κάνουν να αισθάνομαι διαφορετικός, αλλαγμένος, καλύτερος. Κι αυτό για την ώρα μου αρκεί. Δεν ξέρω τι θα μου φέρει το αύριο, μπορώ όμως να επιχειρήσω να μαντέψω. Και ποιος ξέρει; Ίσως αύριο έρθει μια πιο ηλιόλουστη ημέρα, μια ακόμα πιο καθοριστική απόφαση, μια ακόμα αλλαγή. Αλλά μέχρι αύριο έχουμε ακόμα μια μέρα να περάσουμε. Και δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν αγγαρεία, αλλά σαν ευλογία. Και σήμερα αποφάσισα να δω από αυτήν την οπτική την ημέρα. Κι όχι όπως εχθές. Τα υπόλοιπα θα μας τα δείξει το αύριο….

Η.Θ.


An empty cell and the nightmare of Christmas…

Δεκεμβρίου 20, 2010

Ανατρέχοντας πίσω στα posts αυτών των ημερών στο blog μου βλέπω ότι κάθε χρόνο κάνω κι από έναν απολογισμό. Άλλες φορές ήταν πολύ εύκολος, άλλες πάλι, πολύ επώδυνος και εξαντλητικός από άποψη ψυχολογική. Κάθε χρόνο όμως, έγραφα από κάτι. Παρατηρώ όμως πολλές αλλαγές από τον Δεκέμβρη του 2007 μέχρι και τον τωρινό Δεκέμβρη του 2010. Ο πρώτος ήταν πολύ αισιόδοξος! Είχε έναν πραγματικό απολογισμό μέσα από μια έμπνευση της στιγμής εκείνης που μου βγήκε σαν αντίστροφη μέτρηση. Ο Δεκέμβρης του 08’ ήταν ο χειρότερος που έχω περάσει ποτέ στη ζωή μου. Όχι μόνο σα μήνας, αλλά και σαν εποχή στη ζωή μου γενικά. Πρώτη φορά τότε, όλα στη ζωή μου ήταν τόσο ρευστά. Τόσο αμφίρροπα. Είχα χάσει πραγματικά την γη κάτω από τα πόδια μου. Όχι ότι τώρα πλέον τα πράγματα είναι καλύτερα. Απλά έχω μάθει να πατώ πλέον στα πόδια μου, έχω υπολογίσει και το χειρότερο εφιάλτη μου σαν πραγματικότητα, έχω μάθει εν τέλει να συμβιβάζομαι με διάφορες σκέψεις. Και σε μια συζήτηση που είχα με κάτι φίλους, συνειδητοποίησα ότι η λέξη συμβιβασμός έχει κακή έννοια. Και πλέον δεν φοβάμαι να πω ότι έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα. Με την κακή έννοια. (Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχω πάψει να το παλεύω και να αγωνίζομαι…).

Έκτοτε, μέχρι και σήμερα, όλη αυτή η περίοδος με αφήνει παγερά αδιάφορο. Το μόνο που με πιάνει, είναι κάπου κάπου μια νοσταλγικότητα του πρώτου απολογισμού του πρώτου ψηφιακού Δεκέμβρη μου. Αλλά και πάλι λέω: «Θα έρθουν καλύτεροι Δεκέμβρηδες».

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω από πολύ απλά πράγματα. Θυμάμαι ότι το πρώτο έτος που έφυγα σαν φοιτητής, είχα γυρίσει απροειδοποίητα στο σπίτι πιο νωρίς από το κανονικό, πρωί όπου έλειπαν όλοι στις δουλείες τους, είχα στολίσει το δέντρο, είχα ανάψει το τζάκι και τους περίμενα να έρθουν. Η έκπληξη και η χαρά τους ήταν εμφανής όταν με είδαν να τους περιμένω σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι. Τότε είχα δώσει μια υπόσχεση στη μητέρα μου. Της είχα πει ότι κάθε χρόνο, όπου και να βρίσκομαι, πάντα θα αφήνω όλες μου τις υποχρεώσεις και θα βάζω σαν πρώτη προτεραιότητα να στολίζω εγώ το δέντρο στο σπίτι. Είχε συγκινηθεί και αυτήν την υπόσχεση την έχει κρατήσει η μητέρα μου. Βλέπετε ακόμα τότε ήμουν ρομαντικός στο μυαλό και όλες αυτές οι υποσχέσεις και οι όμορφες αναμνήσεις μου άρεσαν. Ύστερα ήρθε ο Δεκέμβρης του 2008 κι έκτοτε όλα άλλαξαν για τα καλά….

Το 2009 ξαναστόλισα το δέντρο, αλλά αυτή τη φορά ένοιωθα ένα κενό. Αυτό που κάποτε με γέμιζε χαρά, πλέον είχε γίνει μια θύμηση που ήθελα να ξεχάσω για πάντα στη λήθη….

Και ήρθε και ο Δεκέμβρης του 2010. Ήρθε η μέρα που αθέτησα την υπόσχεσή μου. Το δέντρο φέτος το στόλισε η μητέρα μου. Με μια πίκρα θα μπορούσα να πω. Ίσως γιατί η μητέρα μου περίμενε ακόμα τον ρομαντικό υιό της να της στολίσει το δέντρο και να φέρει στο σπίτι χαρά και γιορτινή ατμόσφαιρα. Και αν και μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τηρήσω την υπόσχεσή μου μερικά Σαββατοκύριακα πριν, παρόλα αυτά δεν το έκανα γιατί θεώρησα ότι θα κορόιδευα τον εαυτό μου, εάν έβαζα το καλό μου χαμόγελο κι έπραττα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Γιατί ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ. Και πάνω απ’ όλα έχω αλλάξει εγώ….

Θα ήθελα πολύ να έρθουν οι επόμενες γιορτές και να με βρουν πάλι χαρούμενο και με διάθεση να φέρω εγώ την γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι, αλλά νομίζω ότι αυτό θα πάρει χρόνια να συμβεί. Και πάλι όμως δεν θα ήθελα να δώσω υποσχέσεις ούτε καν προβλέψεις στον εαυτό μου που ανά πάσα στιγμή, μέχρι και το επόμενο δευτερόλεπτο αφότου αναρτήσω αυτό το post μπορεί να ανατραπούν.

Για φέτος λοιπόν, δεν υπάρχει απολογισμός. (Τουλάχιστον όχι για την ώρα). Για φέτος υπάρχει μόνο ένα συμπέρασμα, ένα όχι και τόσο όμορφο συμπέρασμα από όλα αυτά που προείπα. Και κάπου μέσα μου ελπίζω ότι στις επόμενες γιορτές που θα έρθουν δεν θα χρειαστεί να αθετήσω την υπόσχεσή μου αλλά ούτε θα χρειαστεί να φορέσω το καλό μου χαμόγελο και να πράξω κάτι σα να μην συμβαίνει τίποτα, αλλά θα είναι πραγματική παρόρμηση των ημερών, το να φέρω, ή μάλλον να μοιραστώ την χαρά μου με τους γύρω μου.

Εάν δεν τα ξαναπούμε καλές γιορτές να έχετε και ένα ευτυχισμένο νέο έτος!


Είμαι ο ένας από τους δύο…

Νοεμβρίου 9, 2010

Ποιος θα μου το έλεγε, ότι οι δημοτικές εκλογές θα ήταν το έναυσμα για να γράψω κάτι μετά από τόσους μήνες;

Έκανα μια βόλτα σήμερα στον Πειραιά και ο κόσμος ήταν γεμάτος με φυλλάδια από τους υποψήφιους-και πολλά υποσχόμενους- δημοτικούς συμβούλους, δημάρχους, νομάρχες και πάει λέγοντας. Αυτό που μου έκανε όμως περισσότερη εντύπωση είναι ότι τα περισσότερα πρόσωπα κάπου τα είχα ξαναδεί! Μα στην τηλεόραση, μα σε κάποια ’’ενημερωτική’’ κατά τα άλλα εκπομπή, πρόσωπα τα οποία είναι για κάποιο λόγο οικεία και που σου ζητάνε την ψήφο εμπιστοσύνης για ένα καλύτερο αύριο στο δήμο, στη χώρα…. Κι αναρωτιέμαι: «Η πιο φυσική πορεία ενός ηθοποιού, δημοσιογραφίσκου, τραγουδιστή, είναι τα πολιτικά δρώμενα;». Ή εγώ έχω διαφορετικό τρόπο σκέψης από όλους τους υπόλοιπους, ή όντως κάτι πάει στραβά.

Σε αυτές τις εκλογές, πραγματικά προτίμησα την ζεστασιά του παπλώματός μου κι όχι το να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα. Είμαι ο ένας από τους δύο που απείχαν από τις κάλπες. Εν μέρει συνειδητά, εν μέρει όχι και τόσο. Δεν ξέρω εάν θα έπρεπε να ντρέπομαι γι αυτήν μου τη δήλωση. Ίσως και να έπρεπε. Από την άλλη όμως ντρέπομαι για την κοινωνία μας, όταν άστεγοι τρώγονται στην κυριολεξία από τα σκουπιδιάρικα σαν ένα ακόμα άχρηστο και αναλώσιμο αντικείμενο, ή όταν σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα κοιμηθεί στο παγκάκι με θέα. Υπάρχουν πράγματα που με αγγίζουν πολύ περισσότερο από τις ψεύτικες και επιφανειακές υποσχέσεις που μου τάζει ο Ψινάκης και ο κάθε Ψινάκης. Με αγγίζει πολύ περισσότερο το γεγονός ότι έχω αρχίσει και εξοικειώνομαι με την σκέψη ότι για να έχω ένα καλύτερο αύριο θα πρέπει πολύ σύντομα να γίνω η επόμενη γενιά μεταναστών του σήμερα. Που έχω αρχίσει και συμβιβάζομαι με το τίποτα και μάλιστα λέω και ευχαριστώ γι αυτό. Και το πιο θλιβερό απ’ όλα είναι ότι είμαι μόλις 21 ετών με όλη τη ζωή πραγματικά μπροστά μου(;).

Όπου κι αν κοιτάξω βλέπω πίσω από τα ψεύτικα προσωπεία και τα πορσελάνινα χαμόγελα θλίψη, εξαθλίωση και αγανάκτηση. Όλα όμως είναι στείρα μπροστά στην   συγκαταβατικότητα που δείχνουμε στην ανικανότητα και την λύση της τελευταίας στιγμής. Κοιτάζω λίγο πιο μπροστά στο μέλλον και το μόνο που βλέπω είναι το σκοτάδι. Τις προάλλες που συζητούσα με μια φίλη μου για όλα αυτά που μας μαστίζουν αυτόν τον καιρό ήρθε στο προσκήνιο και το θέμα ιστορία. Καταλήξαμε ότι η δική μας γενιά θα γραφτεί στην ιστορία. Αλλά όχι με όμορφες λέξεις. Θα είμαστε ένα μαύρο κεφάλαιο στο κομμάτι αυτής κι ενδεχομένως ένα παράδειγμα προς αποφυγή για τους ανθρώπους του αύριο. Είμαστε άβουλοι, βολευόμαστε με ψίχουλα και εξακολουθούμε να λέμε ότι είμαστε μαχητές και ότι θα το παλέψουμε ό,τι κι αν συμβεί.  Εγώ όμως όταν ανοίγω τα μάτια μου βλέπω άλλα πράγματα, πολύ πιο διαφορετικά από αυτά που μου περιγράφουν με όμορφα μελάνια, με φρου φρου και αρώματα…. Και δεν θέλω να βγάλω την ουρά μου απ’ έξω: όλοι φταίμε για την κατάσταση που βρισκόμαστε, ο καθένας ξεχωριστά έχει αποθέσει ένα λιθαράκι για να δημιουργηθεί αυτό το τερατούργημα.

Έχουμε αρχίσει και χάνουμε την μάχη. Και στο τέλος θα καταλήξουμε μια εξαθλιωμένη χώρα με σκυθρωπούς και αγέλαστους πολίτες. Θα γίνουμε όλα αυτά που κοροϊδεύουμε. Κι ας έχουμε τον ανεξάντλητο ήλιο, κι ας έχουμε τις ατελείωτες θάλασσες, κι ας είμαστε ο λαός του sirtaki, του kalimera και του kalokairi. Ή ακόμα χειρότερα, ακόμα και τότε θα συνεχίζουμε να φοράμε τα ωραία μας χαμόγελα και θα λέμε ότι εμάς η κρίση δεν μας άγγιξε, ότι εμείς είμαστε μια χαρά και παρόλα αυτά ξέρουμε να περνάμε καλά και να ζούμε, ότι εμείς κερδίσαμε!

Μακάρι να κάνω λάθος και να έχω αρχίσει να απελπίζομαι μόνον εγώ. Μακάρι μια μέρα σε αυτό το blog να παραδέχομαι τις λάθος απόψεις που παρέθεσα πιο πάνω και όλα να είναι μόνο στη φαντασία μου….

Μέχρι τότε όμως, θα εξακολουθούμε να έχουμε στην εξουσία όλους όσους απέτυχαν να κάνουν καριέρα στον τομέα τους ή είναι πλέον στη δύση τους, θα έχουμε ανθρώπους που οι σκέψεις και τα πιστεύω τους είναι απάνθρωπα, βάρβαρα και εν μέρει σαδιστικά και πάνω απ’ όλα θα είμαστε ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα αυτά.

Ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη Κυριακή να πάω να ψηφίσω κι εγώ….


You don’t have to be a Picasso for being happy!

Ιουνίου 2, 2010

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2010. Ένα κλασικό καλοκαιριάτικο πρωινό. Ξύπνησα, έφτιαξα καφεδάκι κι έκατσα στον υπολογιστή να κοιτάξω μηνύματα και νέα. Νέα από παλιούς, από νέους φίλους, όμορφα, άσχημα νέα, νέα ουδέτερα και αδιάφορα. Και κάπου εκεί μέσα, σε όλα αυτά, μερικές φορές βγαίνει ο χειρότερος μου εαυτός, κι άλλες φορές υπάρχει κάτι τόσο οικείο, τόσο κοντινό μου. Που θυμίζει τις δικές μου σκέψεις και αγωνίες, τα δικά μου άγχη για την καθημερινότητα. Και καθησυχάζομαι. Λέω «δεν είμαι μόνος μου…».

Εδώ και δύο χρόνια περνάω μια από τις πιο δύσκολες φάσεις στη ζωή μου. Οκ, δεν έχω ζήσει και πολλά ακόμη, αλλά, αυτά τα δύο χρόνια σε σύγκριση με ό,τι έχω περάσει στα προηγούμενα 19 χρόνια είναι λες και κάποιος έχει χρησιμοποιήσει το win zip και τα έχει συμπυκνώσει! Αβέβαιο μέλλον, άστατο παρόν, κι ένα παρελθόν άστα να πάνε. Και παρόλα αυτά δεν παραπονιέμαι. Τουλάχιστον προσπαθώ να μην παραπονιέμαι. Δεν είναι και τόσο εύκολο βλέπετε. Μου φαίνεται λες και η διαδρομή που έχω ακολουθήσει θα με βγάλει σε κάτι πολύ καλό, κάτι πολύ όμορφο και αισιόδοξο, αλλά όλα αυτά στο τέλος της διαδρομής. Και το ενδιάμεσο έχει τόσα πολλά τείχη να σπάσω και να προσπεράσω. Και κάθε φορά που σπάω ένα τείχος και ελπίζω να είναι το τελευταίο, εμφανίζεται μπροστά μου ακόμα ένα, ακόμα πιο δυνατό, ακόμα πιο άθραυστο. Αλλά ακόμα και τότε δεν χάνω την καλή μου διάθεση κι ελπίζω. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μπροστά σε ένα φαινομενικά απροσπέλαστο τείχος. Το οποίο παρόλα αυτά έχει στην άκρη του μια πολύ μικρή ρωγμή. Και πρέπει είτε να γίνω ποντίκι και να την περάσω, είτε να χτυπάω συνεχώς πάνω σε αυτή τη ρωγμή, μπας και ανοίξω ένα περασματάκι….

Και μην νομίζετε ότι ζητάω και πολλά. Για ένα μέρος το οποίο ήδη υπάρχει αλλά είναι στον αέρα για να στεγάσω τα όνειρα και τις ελπίδες μου για το αύριο. Ένα μέρος όπου έχω ζήσει κι έχω τόσες πολλές όμορφες αναμνήσεις το οποίο είναι στο μεταίχμιο και κρέμεται από μια τόση δα κλωστή. Γι αυτό πασχίζω κι εγώ και η οικογένειά μου. Κι αν εγώ στεναχωριέμαι για το ότι θα χάσω το σπίτι μου, το ’’καταφύγιό’’ μου, οι γονείς μου στεναχωριούνται γιατί θα χάσουν τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής εν μία νυκτί. Και για εμένα, οκ σε τελική ανάλυση δεν τρέχει και τίποτα, έχω μια ολόκληρη ζωή μπροστά μου να αποδείξω στους γύρω μου και προπάντων σε εμένα ότι μπορώ να τα καταφέρω. Κι εν μέρει το έχω αποδείξει στον εαυτό μου.

Αλλά αυτό που έχει σφηνωθεί σαν ένα αγκάθι στο κορμί μου, είναι το ότι οι δικοί μου στεναχωριούνται για το λάθος πράγμα περισσότερο απ’ όλα. Για το ότι δεν θα μας αφήσουν εμένα και τον αδερφό μου με τα κατάλληλα εφόδια, ότι θα μας αφήσουν ξεκρέμαστους σε ένα τόσο αβέβαιο και ’’σκοτεινό’’ μέλλον. Και βάζουν σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι αυτοί είναι που χάνουν τα πάντα. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί έχουν πάψει να σκέφτονται σαν μονάδες και σκέφτονται σαν γονείς κι ότι δεν μπορώ να τους καταλάβω γιατί ακόμα δεν έχω γίνει κι εγώ γονέας. Αλλά εγώ ξέρω ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, μπορώ να το παλέψω κι αυτό κάνω τόσα χρόνια, περισσότερο για να είμαι σε θέση να λέω στον εαυτό μου ότι ό,τι κι αν συμβεί στο μέλλον εγώ μπορώ να βασίζομαι σε εμένα.

Ό,τι ήταν να μου δώσουν μου το έχουν ήδη δώσει και με το παραπάνω. Σωστή παιδεία, τρόπο σκέψης, ένα κατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, την πραγματική εικόνα της ζωής με πολύ μικρές στρεβλώσεις, ασφάλεια, όσο την χρειαζόμουν πιο μικρός και πάνω απ’ όλα αγάπη. Ο καθένας τους με τον δικό του τρόπο που μπορεί μικρός να μην τον καταλάβαινα και τόσο πολύ, αλλά, πλέον είναι ολοφάνερο στα μάτια μου. Ελπίζω στο μέλλον να τους μοιάσω στο ελάχιστο. Γιατί τότε θα είμαι πολύ ολοκληρωμένο άτομο κι ενδεχομένως ευχαριστημένο με τον εαυτό μου….

Και μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και στην ανακατωσούρα του μυαλού έχω και μια δική μου ζωή να ζήσω. Σχολή, δουλεία, kayak, φίλους, φίλες, γκόμενες και ιστορίες για αγρίους. Και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω όλα έως ένα βαθμό. Αλλά πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει, έστω και ασυνείδητα όλο αυτό το υπόβαθρο που περιέγραψα παραπάνω. Και πάλι όμως δεν παραπονιέμαι, γιατί σε τελική ανάλυση, τα λάθη μας, τα πάθη μας και οι δυσκολίες της ζωής είναι αυτά που μας σφυρηλατούν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Όρεξη να έχεις να παλεύεις.

Για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όμως σε όλα αυτά, πρέπει να ανακαλύψεις διάφορους και ευφάνταστους τρόπους να δραπετεύσεις έστω και για λίγο απ’ όλη αυτή τη πεζή και –θα τολμούσα να πω- μίζερη πραγματικότητα. Χρειάζομαι λίγο και το παραμύθι στη ζωή. Προσωπικά μου αρέσει να με ’’παραμυθιάζουν’’ και λίγο, να ξεχνιέμαι σε έναν φανταστικό κόσμο. Ένα καλό βιβλίο, μια ταινία, διάφοροι τρόποι να δραπετεύσεις. Εδώ και λίγο καιρό, κι ενώ έψαχνα μέσα σε σημειώσεις λογιστικής για μια φίλη μου, έπεσα πάνω σε κάτι σχέδια που είχα φτιάξει εδώ και αρκετό καιρό. Όταν τα είδε εκείνη ενθουσιάστηκε και με σιχτίριζε που έχω ένα τέτοιο ταλέντο και δεν το εξασκώ. Με έβαλε σε σκέψεις λοιπόν και κάθισα και το εψαξα λίγο παραπάνω.

Ένα από τα αρχικά σχέδια ήταν ο Donald, και δεν έδωσα και πολλή βάση γιατί μου φάνηκε σχετικά εύκολο να το φτιάξω αλλά αυτή επέμενε ότι δεν είναι κάτι που το κάνει ο οποιοσδήποτε. Οπότε κι εγώ κάθισα και προσπάθησα κάτι πιο εξεζητημένο. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό.

Κι έτσι ανακάλυψα άλλον έναν ευφάνταστο και άκρως παραμυθιαστικό τρόπο να ξεφεύγω από την καθημερινότητα που ίσως να τον είχα υποτιμήσει και λίγο. Ποιος ξέρει; Θα δείξει.

Όπως και να έχει, όποια βάρη και σκοτούρες κι αν κρύβω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, εγώ εξακολουθώ να έχω μια συγκρατημένη μεν, αισιοδοξία δε για το τι πρόκειται να μου συμβεί στο μέλλον. Και ίσως αυτό είναι που με σώζει ακόμα και δεν τα έχω ρίξει όλα στο βρόντο. Άλλωστε κάτι αντίθετο από αυτό που είμαι τώρα, νομίζω δεν είναι και μέρος του χαρακτήρα μου.

Υ.Γ. Ο μικρός που ξεκίνησε πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια να γράφει τις ανησυχίες του μεγάλωσε και διανύει ήδη την τρίτη δεκαετία της ζωής του! Το Σάββατο γίνομαι officially 21! Κι εύχομαι να είναι το black jack της ζωής μου!

Υ.Γ.2 Ελπίζω όσοι μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τα παραπάνω κείμενο να μην κουράστηκαν με την μακρηγορία μου.


Γίνε ποτάμι Να παρασύρεις τα λάθη μου Κι αν θες να φύγεις Θα γίνω δρόμος να πας…

Μαΐου 7, 2010

Τελικά τι είναι η χαρά και η ευτυχία σε αυτή τη ζωή; Μπορούμε να το μετρήσουμε, να το βάλουμε σε ένα καλούπι και να πούμε: «Οκ, τώρα είμαι ευτυχισμένος, είμαι χαρούμενος, όλα είναι καλά!». Δε νομίζω ότι θα μπορέσουμε να πούμε ποτέ κάτι τέτοιο. Κι όσο πάει όλο και λιγοστεύει αυτό. Μιζέρια παντού, σε όλους τους τομείς. Μας έχουν βάλει μέσα σε ένα βούρκο που ποτέ δε ζητήσαμε και το καλύτερο πράγμα που μας ζητούν να κάνουμε είναι όχι να προσπαθήσουμε να βγούμε από αυτόν, αλλά να κάνουμε χώρο για να στριμώξουν κι άλλο κόσμο. Σε μια συζήτηση που είχα τις προάλλες άκουσα κάτι που με προβλημάτισε πάρα πολύ. Το θέμα είχε ως εξής: Όταν θα περάσουν τα χρόνια και θα γίνουμε πλέον μια σελίδα στην ιστορία, με τι γράμματα θα είναι γραμμένη; Αλλά το κυριότερο ερώτημα ήταν αν θα γραφτούμε για κάτι στην ιστορία; Ακόμα και ένας πόλεμος (κάτι που απεύχομαι) είναι ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Κάτι που ταρακουνάει συνειδήσεις και δίνει μια νέα αρχή σε αυτούς που έμειναν πίσω. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι παρόλο που είμαστε στην εποχή της πληροφορίας, της ελευθερίας γνώσεως και του πλουραλισμού των απόψεων, θα περάσουμε στην ιστορία σαν ένας δεύτερος μεσαίωνας. Ένας πλήρης σκοταδισμός. Μια απόλυτη μιζέρια. Και το χειρότερο είναι ότι δεν θα την έχουμε επιλέξει εμείς, κάποιοι άλλοι θα την έχουν επιλέξει για εμάς. Ή μάλλον όχι, δεν είναι ωραίο να βγάζεις την ουρά σου απ’ έξω και να λες, ότι για όλα σου τα προβλήματα φταίνε οι άλλοι! Φταίμε κι εμείς, γιατί όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των μαζικών επιλογών μας. Δεν ξέρω κι αν η λύση είναι να εναντιωθούμε όλοι μαζί πάνω στον κοινό εχθρό. Γιατί και σε αυτόν τον τομέα ή ιστορία έχει δείξει ότι πάντα προδίδεται εκ των έσω, οποιαδήποτε επανάσταση. Πάντα όμως βγαίνει και κάτι καλό από αυτό. Το θέμα όμως είναι, γιατί πρέπει να φτάσουμε στα άκρα για να καταφέρουμε ένα μικρό κατόρθωμα;  Άνθρωποι πεθαίνουν σαν τα ποντίκια κι εμείς στήνουμε πάνω στα πτώματά τους έναν ξέφρενο χορό, reality-ποιούμε την αδικοχαμένη ζωή τους για χάρη της τέρψης του αδηφάγου κοινού που θέλει να τα μάθει όλα: Τι ζωή έκαναν μέχρι τότε, ποιον είχαν παντρευτεί, πως αντέδρασαν οι γονείς τους, από πού κρατούσε η σκούφια τους! Ξεχνάμε όμως κάτι πολύ βασικό. Ότι θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς στη δική τους θέση, καθώς επίσης ότι μπορούμε πολύ εύκολα να βρεθούμε κι εμείς οι ίδιοι σε αναπάντεχη στιγμή στην ίδια θέση! Την ίδια μέρα που συνέβησαν όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία τα spreads είχαν εκτιναχθεί στις 220 μονάδες βάσης! Και ακολουθεί καταπόδας η Ισπανία και η Ιρλανδία. Ήμασταν το πρώτο βαγόνι στην αμαξοστοιχία του ολέθρου. Όλη αυτή η οργή και ο κοινωνικός αναβρασμός μπορεί πολύ εύκολα να πάρει διαστάσεις και τότε ούτε η πιο ζωηρή φαντασία δεν μπορεί να αναλογιστεί τι μπορεί να συμβεί. γιατί μπορεί να μας έχουν χώσει μέχρι το λαιμό στα σκατά, αλλά όταν μας κλείσουν και τη μύτη, τότε είναι που θα σκάσουμε. Όλα έχουν και όρια τους! Και πολύ φοβάμαι ότι είμαστε πολύ κοντά στο να τα ξεπεράσουμε.

Κι αυτά τα λέει ένα μυαλό που πάντα προσπαθεί να βρει την φωτεινή πλευράς κάθε πράγματος. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να σκέφτεται ένα πεσιμιστικό μυαλό. Κι ίσως δεν θέλω να μάθω….

Ελπίζω να ξημερώσει ένα καλύτερο αύριο. Αλλά μάλλον με την ελπίδα θα μείνω….


False alarm?

Μαρτίου 1, 2010

Εδώ και μισή ώρα είμαι μπροστά από το ανοιγμένο έγγραφο του word και προσπαθώ να γράψω κάτι. Κάνω μια προσπάθεια, την κοιτάζω, την μαρκάρω, την διαγράφω. Δεν μου βγαίνει λέω, και ξαναπροσπαθώ. Εδώ και μισή ώρα, το ίδιο πράγμα ακριβώς. Τα σκάτωσα. Έχω αυτήν την αίσθηση χωρίς όμως να μπορώ να την δικαιολογήσω απόλυτα. I am missing data. Δεν έχω δεδομένα για κάτι τέτοιο. Στους περισσότερους τομείς όλα πάνε καλά. Παρόλα αυτά, το υποσυνείδητό μου προσπαθεί κάτι να μου πει. Εδώ και καιρό τώρα. Και ξαφνικά από το πουθενά, έρχεται ένας άνθρωπος και σου αναποδογυρίζει όλη σου τη ζωή! Προσπαθεί (ενσυνείδητα, ασυνείδητα, αυτό δεν το γνωρίζω) να σου βγάλει το μέσα έξω, να εξωτερικεύσεις αυτά που δεν τολμάς να πεις ανοιχτά. Και αναρωτιέσαι: Σε ξέρει μόνο μερικούς μήνες και μπορεί να σε καταλάβει πολύ περισσότερο από ανθρώπους που σε γνωρίζουν χρόνια. Ίσως να φταίει και το ότι όποτε βρίσκομαι με αυτόν τον άνθρωπο το αλκοόλ ρέει άφθονο, οι ενδοιασμοί και τα καθωσπρεπειλήκια χάνονται και μένεις εσύ, μόνος σου, γυμνός, μπροστά στο φως. «Τι έχεις;» μια τόσο μικρή ερώτηση, που παίρνει χώρο για μια τόσο μακροσκελή απάντηση…. Αρκούμαι στο: «Τίποτα!». Και πραγματικά, στην αρχή αυτή η απλή απάντηση με κάλυπτε. Βλέπετε, δεν το έψαχνα περισσότερο, ίσως και να μην ήθελα να το ψάξω. Αλλά όσο αυτή η ερώτηση γινόταν όλο και πιο συχνή, το υποσυνείδητο άρχισε να βαράει καμπανάκια. Μέχρι που ένα απόγευμα ήρθε και με βρήκε μέσα στα νεύρα. Η κλασική ερώτηση βγήκε τόσο αυθόρμητα: «Τι έχεις;». κι άρχισα να εξηγώ τους λόγους που είχα τόσα πολλά νεύρα. Ήταν ένα προσωπικό θέμα μιας πολύ καλής μου φίλης. Και σηκώνεται πάνω κι ετοιμάζεται να φύγει. «Τι έγινε;» ρωτάω, και μου απαντάει: «Φεύγω γιατί τόση ώρα σε ακούω να μου λες μαλακίες!». Πάγωσα. «θέλεις να μου πεις ότι τόσα νεύρα προέρχονται από το πρόβλημα της φίλης σου, τόσο καιρό σε ρωτάω τι έχεις κι εσύ το πρώτο πράγμα που σου ήρθε να μου πεις είναι το πρόβλημα της φίλης σου;» είχε δίκιο. Σα να έδειχνα πολύ περισσότερο ενδιαφέρον για όλους τους γύρω μου παρά για εμένα. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά, το να βάζεις τους άλλους πάνω από εσένα, όσο αλτρουιστικό κι αν ακούγεται, δεν είναι και τόσο καλό πάντοτε. Αλλά λένε πως είναι πολύ πιο εύκολο να κοιτάξεις και να λύσεις τα προβλήματα των άλλων παρά τα δικά σου. Κι αυτό γιατί στους άλλους είσαι πιο αντικειμενικός. Με το που το κατάλαβα αυτό, αμέσως το μέσα ήρθε έξω και αμέσως όλα λύθηκαν, σαν μάγια που με είχαν από καιρό ρίξει σε λήθαργο και τώρα με ξύπνησαν. «Καιρός να κάνω κάτι λοιπόν και για εμένα».  Και αυτό κάνω. Το δύσκολο είναι να το καταλάβεις, αλλά το ακόμα πιο δύσκολο είναι να κάνεις πράξη αυτά που λες και σκέφτεσαι. Το να είσαι ’’ο εαυτός’’ έχει και το αντίστοιχο τίμημα. Αλλά πλέον είμαι σε θέση να το πληρώσω.

Σήμερα λοιπόν, εξακολουθώ να περνάω καλά, εξακολουθώ να κοιτάζω τα προβλήματα των άλλων και να κάνω ό,τι μπορώ και περνάει από το χέρι μου, αλλά πάνω απ’ όλα βάζω τα δικά μου θέλω. Τις δικές μου ανάγκες, τη δική μου ζωή. Γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι κι έχουμε έναν κάποιο εγωισμό. Για τα υπόλοιπα ζώα το λέμε ένστικτο αυτοσυντήρησης, επιβίωσης. Στους ανθρώπους λέγεται εγωισμός, όχι απαραίτητα με την κακή έννοια, νομίζω ότι υπάρχει και καλή έννοια. Προσπαθώ τουλάχιστον.

Την επόμενη μέρα ξαναήρθε, και με είδε τόσο ήσυχο, τόσο κατασταλαγμένο, τόσο πράο. Και όταν με ξαναρώτησε την κλασική πλέον ερώτηση: «Τι έχεις» ήταν ίσως η μοναδική φορά που είπα «Τίποτα!»  και το εννοούσα….

Υ.Γ. Τελικά, κάτι κατάφερα να γράψω και σήμερα! :)


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.