Η επιστροφή του “ασώτου”

Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας. Πολλά έγιναν, πολλά ειπώθηκαν, μέρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Κι εγώ εξαφανισμένος απ’ όλους κι απ’ όλα! Απών! Όχι μόνο από το blogging, γενικά μιλάμε τώρα. Η παρουσία μου ήταν καθαρά διακοσμητική. Εγώ ήμουν κάπου αλλού, ανάμεσα στις δικές μου σκέψεις και την λήθη. Μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας. Μέχρι που σήμερα ξύπνησα μια ωραία πρωία και συνειδητοποίησα τι συνέβη. Σας έχει τύχει ποτέ να αισθανθείτε ότι ξαφνικά ξυπνήσατε από έναν λήθαργο; Άσχημο συναίσθημα…. Μέχρι που κάποια στιγμή ξυπνάς, κάτι συμβαίνει μέσα σου, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός που παλεύει να σπάσει τα δεσμά, να βγει στην επιφάνεια.

Φοβήθηκα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά φοβήθηκα. Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι; Και τι αντοχές έχει στο χρόνο; Είμαι αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσω άλλο ένα κατρακύλισμα; Είμαι αρκετά δυνατός να το καταλάβω και να επανέλθω ξανά; Όπως λένε και οι τρύπες σε ένα τραγούδι τους: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός….», αλλά αμέσως μετά λένε: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιατρός….». Για να μπορέσεις να επανέλθεις δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, άλλωστε, εάν ήξερες δεν θα είχε και τόση πλάκα, έτσι δεν είναι; Συνεχίζουμε λοιπόν, μη γνωρίζοντας τίποτα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το παλέψουμε, με όσα όπλα έχουμε στην κατοχή μας. Και προχωράμε. Ή επιλέγουμε να μας σκεπάσει η λήθη και η λησμονιά. Και γινόμαστε ένα κακέκτυπο του παλιού εαυτού μας….

Υ.Γ.  Μου λείψατε, όλοι σας!

 

alive

// <![CDATA[//

Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive and then go do that. Because what the world needs is people who have come alive.

Howard Thurman

Δημοσιεύθηκε Παρασκευή, Νοεμβρίου 6th, 2009 στις 1:39 πμ στην κατηγορία Εμπειρίες, Κραυγές..., Μαθήματα Ζωής..., Στην κοσμάρα μου. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0. Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.

6 σχόλια προς “Η επιστροφή του “ασώτου””

  1. glarenia λέει:
    Νοεμβρίου 6, 2009 σε 9:41 πμ | Απάντηση

    Και πού το είδες το κακό, καλέ μου;
    Πήρες το χρόνο που χρειάστηκε για να “μιλήσεις” με τον εαυτό σου.
    Καλός φίλος ενίοτε ο χρόνος.
    Καλώς ΜΑΣ ήρθες!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  2. marilia λέει:
    Νοεμβρίου 6, 2009 σε 10:22 μμ | Απάντηση

    Καλέ, …μικρούλη, είχα καιρό να περάσω και σήμερα ήρθε λες και ήξερα ότι θα σε έβρισκα. Κερνάς καφέ; :)

    σνουποφιλί

  3. Roamer λέει:
    Νοεμβρίου 7, 2009 σε 12:04 μμ | Απάντηση

    Καλώς σας βρήκα Γλαρένια μου! Καλώς σας βρήκα!

    Φυσικά και κερνάω καφεδάκι Marilou!!!! Ή μήπως να περάσουμε από τον καφενέ του George να πιούμε όλοι μαζί;;

  4. sourgeal λέει:
    Νοεμβρίου 7, 2009 σε 10:03 μμ | Απάντηση

    Μας έλειψες!!!

    Ελπίζω να μη σου ξανασυμβεί ή να κάνει καιρό να σου ξανασυμβεί.. ξέρω για τι μιλάς. Συμβαίνει σε όλους κάποια στιγμή..

    Καλωσόρισες!!

  5. Darthiir the Abban λέει:
    Νοεμβρίου 10, 2009 σε 1:24 μμ | Απάντηση

    Εύκολο να αφεθείς, δύσκολο να κρατηθείς…

  6. kalopaidialla λέει:
    Νοεμβρίου 11, 2009 σε 11:47 πμ | Απάντηση

    Γειά! Όλοι περνάμε ένα “λήθαργο” σε κάποια φάση της ζωής μας. Χρειάζεται κι αυτό, χωρίς λήθαργο πώς θα καταλάβαινες ότι ξύπνησες?
    Τραγουδάρα το use somebody, γενικά αυτό το άλμπουμ είναι πολύ καλό

Υποβολή απάντησης