Πολύ φοβάμαι ότι οδεύουμε προς την αποτυχία. Σαν είδος, γενικά. Γιατί έχουμε δυσκολέψει τόσο πολύ την δημιουργία αλλά και την διατήρηση των διαπροσωπικών μας σχέσεων, γιατί έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα χαζοκούτι, γιατί προτιμάμε να τα πούμε μέσω msn η facebook και έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε άνθρωποι με σάρκα και οστά. Γιατί οι εκφάνσεις του προσώπου μας έχουν μετατραπεί σε emoticons και ξεχάσαμε ακόμα και την ίδια τη χροιά της φωνής μας.
Κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Κάποτε δεν κρυβόμασταν πίσω από τα θέλω και τα πρέπει, κάποτε δεν φορούσαμε αυτές τις τόσο ακριβοθώρητες μάσκες, δεν λέγαμε πράγματα τυπικά, μόνο για να τα πούμε, για να μας ακούσουν. Κάποτε είχαμε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Τώρα πια ξεχάσαμε ακόμα και την γλώσσα που μιλάμε.
Τώρα οι επιθυμίες μας έχουν μπερδευτεί τόσο πολύ με τα πρέπει της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που δε θυμίζει σε τίποτα την πραγματικότητα. Τώρα προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε μέσα από τη λάσπη το χρυσό, τώρα προσπαθούμε να δούμε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από μια χαραμάδα….
Κι όμως, πίσω απ’ όλα αυτά, ακόμα πιστεύω. Ακόμα πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα. Να ζήσουμε σε έναν κόσμο που η πραγματικότητα θα είναι έτσι όπως την βλέπουμε στα όνειρά μας και αυτό που ζούμε τώρα να είναι μια πολύ παλιά ιστορία. Που δεν θα φοβόμαστε να ανοιχτούμε στον διπλανό μας και θα χαμογελάμε για πράγματα που πραγματικά αξίζουν. Για τα ΔΙΚΑ μας θέλω που έγιναν όπως ακριβώς τα επιθυμούσαμε, χωρίς να πρέπει να υπολογίσουμε τα πρέπει των άλλων.
Ότι τελικά, θα βρούμε το δρόμο μας προς το φως…..
Μην με παρεξηγείτε, είναι απλώς μια από τις στιγμές που χάνομαι και γράφω ασυνάρτητες σκέψεις που μπορεί στην ουσία να μην είναι και έτσι όπως τις βλέπω τώρα…. But, that’s me….
Δημοσιεύθηκε από Roamer 
) και αρχίζουν οι περισσότερες ευθύνες και αρμοδιότητες. Αλλά μαζί με αυτά, αρχίζουν και οι περισσότερες ελευθερίες! Η δεκαετία των 20 είναι από τις καλύτερες που θα περάσουν, θα κάνεις και μεγάλα πράγματα, θα κάνεις και μεγάλες γκάφες γιατί η εμπειρία τώρα χτίζεται. Αλλά όλα αυτά είναι που θα σχηματίσουν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο. Όσο περνούσαν οι μέρες αυτή η σκέψη καλοσχηματιζόταν στο μυαλό μου μέχρι που σήμερα ξύπνησα και κατάλαβα το εξής: Κάθε ηλικία έχει τη δική της χάρη. Βρίσκομαι στα καλύτερά μου και κανένας δε μπορεί να σταματήσει το να περνάω καλά, πέραν εμού. Ας κοιτάξω λοιπόν να το χαρώ, μέχρι σε δέκα χρόνια από τώρα να έρθει η επόμενη δεκαετία και η επόμενη κρίση!
Δημοσιεύθηκε από Roamer 
