When the recipie goes bad….

Επιστροφή μετά από αρκετό καιρό αποχής blogging…. Το ότι δεν έγραφα ίσως συνέπεσε και στο γεγονός ότι τίποτα το συνταρακτικό δεν έχει συμβεί εδώ και πολύ καιρό στη ζωή μου. Είτε θετικό, είτε αρνητικό. Βρίσκομαι σε λιμνάζοντα νερά και σε περίοδο ισχνών αγελάδων αυτήν την εποχή. Τίποτα το διαφορετικό. Σχολή, (όποτε), δουλειά (σταθερά μέσα στην εβδομάδα), σπίτι, άντε κανένα καφεδάκι με τα παιδιά. Κανένας στόχος για το μέλλον, τίποτα που να μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω, και ακόμα και αυτό που θα έπρεπε να μου δώσει λίγο ώθηση να ξεκουβαλήσω (και μιλάω για την εξεταστική) έχει παραμείνει εκεί, λες και δεν έχω να κάνω τίποτα….

Αλλά ακόμα και τώρα δεν χάνω την αισιοδοξία μου. Παραμένω ονειροπόλος , ταξιδιάρης με το νου φαντασμένος εν ολίγοις…. Θέλω να αλλάξουν όλα. Αλλά αισθάνομαι ότι με κρατάει δέσμιο το παρελθόν μου. Αυτό που χτίζω τόσο καιρό βρίσκεται ακόμα under construction κι εγώ περιμένω να έρθουν τα supplies για να συνεχίσω. Ίσως θα έπρεπε να σοβαρευτώ και να κοιτάξω τι μπορώ να κάνω με αυτά που έχω. Αλλά πως το λένε αυτό; Απληστία; Έτσι νομίζω. Αν και δε νομίζω ότι είμαι άπληστος. Απλά θέλω να διεκδικήσω αυτά που μου ανήκουν από την πίτα. Ξυπνάω το πρωί όταν δεν έχω δουλειά και παίρνω σβάρνα τα πρωινάδικα (κατάντια). Αλλά ακόμα και τότε βλέπω αυτά που θα ήθελα να κάνω και δεν μπορώ για διάφορους λόγους. Ίσως ο κυριότερος ότι δεν τα έχω αποφασίσει ακόμα μέσα μου. Βλέπω μαγευτικά χωριά μέσα στην φύση και την βλάστηση, με πλάνα τραβηγμένα μέσα στη βροχή και λέω: «Εγώ γιατί κάθομαι μέσα στο σπίτι ρε πούστη μου;»

Blogoδιάρροια, άνευ λόγου. Αλλά κρατώ αυτό που γράφει ένα φιλαράκι μου στο messenger: Life isn’t measured in minutes, but in moments. Κι εγώ αναζητώ αυτά τα moments, που θα ομορφύνουν τη ζωή μου, θα την κάνουν να αποκτήσει ενδιαφέρον. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περισώσω όλο αυτό, την Παρασκευή διοργάνωσα μια μάζωξη στο σπίτι μου. Πολύ ποτό άφθονη μουσική και πολύ καλή παρέα. Η συνταγή για να περάσεις καλά. Αλλά ακόμα και πριν από την τελευταία στιγμή είχα τους ενδοιασμούς μου. It is too organized to be a success. Και είχα δίκιο. Μεγάλη παρέα που έσπασε σε πηγαδάκια, δυο τρεις που γίνανε λιώμα στην πρώτη ώρα κι εγώ να τρέχω από δωμάτιο σε δωμάτιο να μαζεύω πτώματα. Plus ότι άφησαν ένα σπίτι στάβλο κι εγώ έφαγα όλο το Σάββατο να μαζεύω τα αποκαΐδια μιας κατά τα άλλα επιτυχημένης βραδιάς. Μόνο μια στιγμή ηρέμησα, όταν πρόσεχα τον Π. να μην κάνει αναρρόφηση μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Που από τον υπερβολικό του φόβο προσπαθούσε να βγάλει όταν δεν είχε τίποτα άλλο να βγάλει και δεν έλεγε να κοιμηθεί. Τότε κάπως, που είχα αράξει στην μπαλκονόπορτα, με το mp3 μου, τα τσιγάρα και ένα ποτό, νομίζω πως τότε λίγο ηρέμησα και σκέφτηκα μερικά πράγματα πιο καθαρά…

Anyway, αφού φλυάρησα άνευ λόγου, λέω να μην κουράζω όσους μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν τον μονόλογο της τρέλας. Ελπίζω την επόμενη φορά να έχω κάτι πιο όμορφο να γράψω. Αλλά η έλλειψη αλλαγών μου έχει φέρει και έλλειψη στα λόγια…. Να περνάτε καλά, and keep rolling!!!

The construction of our lives…

Κάνοντας μια μικρή ανασκόπηση στο προηγούμενο έτος, βλέπουμε ότι ενώ ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές (βλέπε πρώτο φοιτητικό έτος, διασκέδαση, εκδρομές και γενικά μια όμορφη ατμόσφαιρα) προς το τέλος άρχισε να δείχνει πόσο δίσεκτο ήταν εν τέλει…. Όλοι οι πλανήτες συνωμότησαν εναντίον μου και το αποτέλεσμα ήταν ο επίλογος στο κλείσιμο του χρόνου με αυτό το ξέσπασμα στο προηγούμενο post. Οι άνθρωποι βρίσκουν τρελούς και πολλές φορές περίεργους τρόπους να ξεσπάσουν, να το βγάλουν από μέσα τους. Όλο αυτό που τους κατατρώει και ενώ τους πιέζει να κάνουν τα μάτια τους να βουρκώσουν το καταπνίγουν. Η αλήθεια είναι ότι για μερικές στιγμές ένοιωσα όλα μου τα όνειρα να καταρρέουν. Όχι από τις δικές μου επιλογές. Όχι από τις δικές μου πράξεις. Ένοιωσα έρμαιο των καταστάσεων και των συμπτώσεων. Και κατέληξα ναυαγός σε έναν ωκεανό….

Μέχρι που τα έγραψα. Μέχρι που τα μετέφερα κάπου αλλού και τα κοίταξα σαν ένα τρίτο μάτι. Ίσως ήμουν, όχι ίσως σίγουρα ήμουν, υπερβολικός. Αν και αισθανόμουν και την τελευταία λέξη του προηγούμενου post, όταν το κοίταξα την επομένη, ήταν σα να το είχα γράψει χρόνια πριν και όχι την προηγούμενη μέρα. Και κάπου εκεί αναρωτήθηκα: «Αξίζει να το περνάω όλο αυτό;»

Τότε άνοιξα τα μάτια μου και είδα τα πράγματα όπως πραγματικά είναι. Δεν στάθηκα έρμαιο των καταστάσεων και των συμπτώσεων, δεν συνωμότησαν κρυφά όλοι πλανήτες για να με καταστρέψουν. Εγώ μέχρι τότε στήριζα τα όνειρα μου σε λάθος πατήματα. Να ναι καλά και τα ’’νησάκια’’ μου που μου έδειξαν ποιος και που πραγματικά βρισκόμουν.

Είμαι ένας άνθρωπος που χτίζει σταθερά και μεθοδικά τη ζωή του, one step every time, και ότι όλα αυτά τα βήματα δεν εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας. Ήταν εκεί, πίσω μου και μου έδειχναν όλη την πορεία που έχω διαγράψει μέχρι τώρα. Μόνο το φόντο κατέρρευσε. Αλλά ακόμα κι αυτό, σαν φοίνικας αρχίζει και αναγεννάται και πάλι από τις στάχτες του.

Και τότε ήταν που ηρέμησα. Και η κατανόηση της ηρεμίας ήρθε μόλις εχθές. Όταν ένας φίλος μου, μου είπε την εξής κουβέντα: «Ηρεμώ πολύ όταν μιλάω μαζί σου, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που με αγχώνουν….» Για να δρα ένας άνθρωπος και σαν αγχολυτικό, μάλλον θα πρέπει να έχει βρει και την δική του ηρεμία. Και πραγματικά πιστεύω πως την βρήκα επιτέλους. Μετά από πολύ καιρό.

Κατέληξα στο εξής συμπέρασμα λοιπόν: Τα όνειρά μας τα χτίζουμε και τα στηρίζουμε πάνω στις δικές μας δυνατότητες. Πάνω στα δικά μας πραγματοποιημένα όνειρα πάνω στους δικούς μας επιτευγμένους στόχους. Σε κανενός άλλου. Έτσι έχουμε μια γερή κατασκευή που ακόμα και να «κουνήσει» λίγο οτιδήποτε την κατασκευή, αυτή είναι σε θέση να αντέξει.

Έτσι κι εγώ λοιπόν, αλλάζω σελίδα στη ζωή μου, ανεξαρτητοποιώ τα όνειρά μου από εξωγενείς παράγοντες και συνεχίζω την κατασκευή μου μόνος. Πάνω στις δικές μου δυνατότητες, πάνω στο δικό μου budget, πάνω στις δικές μου αποτυχίες. Και φτιάχνω την δική μου ζωή, που έχει ακόμα να φάει πολλά ’’ταρακουνήματα’’ αλλά που είναι προορισμένη να αντέξει. Γιατί το ξέρω, είμαι δυνατός και θα αντέξω τα πάντα. Γιατί έχω γερά θεμέλια, καλή υποδομή και αρκετά πρόσωπα στη ζωή μου που θα με υποστηρίξουν σε όλα όσα θα αποφασίσω. Αλλά την τελική υπογραφή, θα την βάλω εγώ!

Προχωρώ λοιπόν στην πορεία που έχω δημιουργήσει, one step every time, και συνεχίζω. Μέχρι να είμαι σε θέση να κάθομαι στο ρετιρέ και να αγναντεύω όλους μου τους κόπους και τα όνειρα να έχουν γίνει τούβλα και μπετόν και να έχουν στηρίξει όλο αυτό που παλεύω τόσα χρόνια και να πω: «Εδώ είμαστε»….

Ηρεμία λοιπόν παιδιά, και ό,τι και να έχει συμβεί και στη δική σας τη ζωή, πάντα να λέτε ότι υπάρχουν και χειρότερα και να προχωράτε μπροστά. Γιατί το πίσω το μόνο που έχει να μας δώσει είναι αναμνήσεις, χαρές, στεναχώριες και εμπειρίες. Δεν μπορούν να χτίζουν μια ζωή όμως από μόνες τους….

Καλή χρονιά και πάλι και να ‘στε πάντα καλά! Κλείνω και πάλι το post όπως και πέρυσι από το περσινό editorial του Κωστόπουλου στο Nitro: «Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα!»

Y.Γ. Εναλλακτικός τίτλος: I am not a passenger, I am the ride! (Aπό την photo….)