Se7en truths about me!

Μετά από πολύ καιρό (δυστυχώς) επιστρέφω στο blogoχωριό. Το τι έχω περάσει αυτές τις ημέρες δε λέγεται…. Έχετε ακούσει ποτέ μια εταιρεία τηλεφωνίας και internet να κινεί μόνη της διαδικασίες διακοπής από την άλλη χωρίς καν να σε ρωτήσει (Δεν μιλάμε να έχουμε βάλει υπογραφές και αιτήσεις, αυτό είναι δεδομένο πως δεν έχει συμβεί…) και να τρέχεις εσύ σαν το Βέγγο και άκρη να μην έχεις βρει εδώ και εβδομάδες; Ε, αυτό συμβαίνει και σε εμένα…. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, έχω ένα blogoπαίχνιδο να παίξω που με προσκάλεσε η Παιδίσκη εδώ και καιρό… Σε αυτό το παιχνίδι πρέπει να πω εφτά πράγματα για τον εαυτό μου που δεν είναι φανερά με γυμνό μάτι. Έχουμε και λέμε λοιπόν.

1 Δεν μπορώ να κάνω τίποτα και δεν μπορώ να πάω πουθενά χωρίς το mp3 μου. Λατρεύω τη μουσική και τα ταξίδια στα οποία με πάει μέσα στο τραμ, το μετρό, το λεωφορείο ακόμα και το αμάξι. Και νευριάζω απίστευτα όταν είμαι σε έναν από αυτούς τους χώρους και για κάποιο λόγο είμαι αναγκασμένος να ακούσω αυτά που λένε οι γύρω μου ΚΥΡΙΩΣ οι κυράτσες που σχολιάζουν ό,τι περάσει από μπροστά τους και είναι σύνηθες φαινόμενο περισσότερο στα τρόλεϋ που για καλή μου τύχη δεν παίρνω συχνά !

2 Είμαι αρκετά ανασφαλής για πολλά θέματα στη ζωή μου αλλά τις περισσότερες φορές δεν το δείχνω και προσπαθώ να βγάλω την bright side of life στην επιφάνεια, κάτι που δεν το καταφέρνω πάντα και είναι από αυτές τις φορές που οι φίλοι μου με ρωτούν γιατί είμαι τόσο κατσουφιασμένος και να αλλάξει γρήγορα αυτό γιατί ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΑΕΙ.

3 Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να μπω σε πρόγραμμα (γενικώς και αορίστως σε πλείστα θέματα) αλλά πάντα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο αυτοσχεδιασμός μου ταιριάζει καλύτερα. (Τουλάχιστον έτσι πιστεύω)

4 Δεν μπορώ να ζήσω για πολύ καιρό μακρυά από την θάλασσα. Αρρωσταίνω και την αναζητώ συνέχεια μέσα από φωτογραφίες Video και ό,τι μπορεί να με μεταφέρει εκεί. Είναι ένας περίεργος δεσμός που δεν μπορώ να τον προσδιορίσω γιατί και πως συμβαίνει αυτό. Απλά συμβαίνει και η θάλασσα είναι πολλές φορές η καλύτερη παρέα για μια βόλτα στο Φάληρο…. (Και με απαραίτητο gadget το mp3 μου, μην ξεχνιόμαστε!)

5 Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσατε να μου κάνετε είναι να με αδικήσετε προς το δικό σας όφελος. Μπορώ να συγχωρήσω πολλά πράγματα αλλά το να με αδικήσουν είναι από τα πολύ δύσκολα συγχωρούμενα από εμένα παραπτώματα… Γι αυτό προσέξτε!

6 Όταν μια από τις πολλές φορές σκέφτομαι το μέλλον (βλέπε προηγούμενο post) δυστυχώς δεν με βλέπω να μένω στην Ελλάδα. Λατρεύω την Ελλάδα σαν τόπο και όλη τη νοοτροπία που έχουμε σαν άνθρωποι στο θέμα διασκέδαση και ζωή αλλά δεν μπορώ με τίποτα την ωφελιμιστική και σταρχιδιστική νοοτροπία που έχουμε σε όλα τα υπόλοιπα θέματα. Πολλές φορές ψάχνω να βρω τρόπο να δραπετεύσω από όλα αυτά. Και όταν γνώρισα τη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης και δράσης των ξένων είδα ότι ίσως είμαι για κάπου αλλού προορισμένος. Αλλά αυτό θα το δείξει το μέλλον…

7 Τέλος εδώ και λίγο καιρό έχω ξεκινήσει το κάπνισμα. Κάτι που δεν είναι καθόλου καλό, κάτι το οποίο δεν μου έχει δημιουργήσει καμιά παρενέργεια ή κάποιο στερητικό σύνδρομο καθώς έχω αντέξει και τρεις και τέσσερεις ημέρες χωρίς αυτό. Απλώς το γουστάρω αν και ξέρω ότι κάνω κακό στον εαυτό μου… Μαλακία μου αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει…

Αυτές ήταν οι εφτά συνταρακτικές αλήθειες για εμένα. Επειδή έχει περάσει αρκετός καιρός και προφανώς όλοι θα το έχετε παίξει προσκαλώ όποιον θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι…

“You must be the change you wish to see in the world” – Gandhi

Είναι παράξενο τελικά πως έρχονται τα πράγματα στη ζωή. Σχεδιάζεις πράγματα, περιμένεις να έρθουν κάπως και ξαφνικά γίνεται ένα τσαφ! Και όλα έρχονται ανάποδα! Προσπαθείς, κοπιάζεις για πράγματα κι εκεί που λες ότι τα έχεις καταφέρει, ένα τυχαίο γεγονός σε αφήνει μαλάκα! Από τη μια εμείς ορίζουμε την ζωή μας, we are our fate, και από την άλλη η ζωή σου δίνει να καταλάβεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι! Εκ των πραγμάτων. Οπότε τι κάνεις σε αυτήν την περίπτωση;

Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους που δεν κάνουν μακροπρόθεσμα σχέδια για την ζωή τους! Είναι ευτυχισμένοι, ζουν το παρόν, ζουν το τώρα. Όχι ότι εγώ δεν το ζω. Απλά μάλλον είναι στη φύση μου να με καταπιέζω και να προσπαθώ να με βάλω σε ένα καλούπι, σε ένα πλάνο, το οποίο ποτέ μου μα ποτέ δεν το ακολουθώ. Ποιος ο λόγος όμως να αγχώνεσαι και να αναλώνεις τις δυνάμεις σου για πράγματα που με πάμπολλα παραδείγματα έχεις καταλάβει ότι δεν μπορείς να ορίσεις, τουλάχιστον στο 100%;

Ίσως αυτός είναι ο δικός μου μηχανισμός στο να αντιμετωπίζω το άγνωστο, αυτό που περιμένω να έρθει αλλά δεν ξέρω που θα με καταλήξει. Από την άλλη μεριά, είναι όμορφο να έχεις όνειρα, ελπίδες, φιλοδοξίες. Ότι όλα θα πάνε καλά και μέσα σε όλα αυτά κάπου θα βρίσκεσαι κι εσύ. Ότι αυτά που σκέφτεσαι τόσο ζωντανά κάποια μέρα θα πάρουν σάρκα και οστά. Γιατί αλλιώς, ποιο το νόημα να ζεις ένα παρόν που δεν θα έχει δικά σου πράγματα, δικές σου σκέψεις, κομμάτια από εσένα;

Σας μπέρδεψα ε; το ίδιο κι εμένα!