Ο καιρός έφτιαξε. Και μέσα στο μικρό μου το μυαλό άρχισαν να ανοίγουν διάφορες σκέψεις που είχαν κλειστεί καλά μέσα στα κρύα του χειμώνα. Λες και η έλλειψη ηλίου τα είχε ρίξει σε χειμέρια νάρκη, έναν συνεχή ύπνο που υπολόγιζα ότι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ. Αλλά δεν είναι έτσι τελικά τα πράγματα. Σας έχει τύχει να παλεύετε για κάτι που στο βάθος θυμίζει να είναι μια ανέλπιδη ελπίδα; Ένα μεγάλο όχι μέσα από μια διαδρομή με πολλά ναι και πολύ ευχαρίστως; Ένας τεράστιος τοίχος που δεν σου αφήνει και πολλές διεξόδους, που όμως μέχρι και τα τελευταία μέτρα είναι στρωμένος με ένα πανέμορφο κατακόκκινο χαλί; Εισπνοή, εκπνοή, ανακούφιση; Δεν ξέρω. Αλλά αυτό που έμαθα να κάνω καλά είναι να χαμογελάω. Και νομίζω πως αυτό, το ΕΝΑ και μοναδικό μάθημα που έμαθα καλά είναι το δυνατότερο εφόδιο που θα μπορούσε να μου δώσει αυτή η ζωή. Ίσως στην επόμενη ζωή να μάθω να είμαι πιο ανέκφραστός… Το χαμόγελο όμως δεν ταιριάζει με όλα τα ρούχα μας… γι αυτό έμαθα και το δάκρυ. Γι αυτές τις λιγοστές φορές που το χαμόγελο δεν ταιριάζει, που φαίνεται παράταιρο, και εντελώς εκτός κλίματος. Και στις πιο ειδικές περιπτώσεις έμαθα να φοράω και τα δυο! Έχω να λύσω έναν τελευταίο γρίφο, αλλά οι δαίμονες δεν μπορούν να βοηθήσουν πλέον. Προσπαθώ να βγάλω πράγματα από κάτι άλλο. Γιατί οι απαντήσεις που πήρα δεν με κάλυψαν και μου φάνηκαν πολύ επιφανειακές. Γιατί ξέρω ότι υπάρχει κάτι παραπάνω από αυτό. Και πίσω από τον τεράστιο τοίχο το χαλί συνεχίζει και απλώνεται προς μια άλλη κατεύθυνση. Έχω όλη τη καλή διάθεση να σπάσω αυτόν τον τοίχο, αλλά δεν μπορώ χωρίς το σφυρί και το καλέμι…. Παρόλα αυτά μπορώ να κάνω μεταβολή και να στρίψω σε έναν άλλο διάδρομο. Που ξέρεις, ίσως πέσω σε ένα άλλο χαλί που να μην βγάζει σε τόσο δύσκολα εμπόδια. Αλλά είμαι ξεροκέφαλος και θα επιμένω πάντα εκεί πέρα. Τουλάχιστον χαμογελάω, κάτι είναι και αυτό. Δε νομίζετε; Είμαι πεπεισμένος ότι κάτι υπάρχει εκεί πέρα. Κάτι πολύ δυνατό. Και το ένστικτό μου δεν πέφτει πολύ εύκολα έξω. Παρόλα αυτά μερικές φορές είναι προτιμότερο να υπερισχύει η λογική. Η σύνεση. Μπορεί τα πιο όμορφα πράγματα να κρύβονται στις πιο τρελές μας σκέψεις αλλά στο τέλος καταλήγουμε να θεωρούμαστε τρελοί! Κατά γενική ομολογία! Εσείς μπορείτε να πληρώσετε το τίμημα; Εγώ ίσως και να μπορώ, εάν δεν σταματήσω να χαμογελώ…. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από την τελευταία φορά που ξύπνησαν όλα αυτά μέσα μου και νομίζω πως αυτό θα πρέπει να αποκαλούμε «ωρίμανση». Δεν σταματάω τα πάντα σε αυτήν τη σκέψη, την προχωρώ λίγο παρακάτω. Βλέπω τι μου στοίχισε τόσο καιρό και πηγαίνω one step farer… κάνω βήματα. Και βλέπω ότι κάποτε μπορεί και να φερόμουν γελοία στα ίδια προβλήματα, στις ίδιες σκέψεις. Αλλά μερικά πράγματα ίσως να μην αλλάξουν ποτέ. Εδώ θα είμαστε για μια ακόμα φορά να τα λέμε… Και μην ξεχνάτε να χαμογελάτε. Όχι σαν χαζοχαρούμενοι, αλλά ένα χαμόγελο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν…
Yours faithfully,
H.Θ.
Δημοσιεύθηκε από Roamer 
