Πως κάνουμε format στις αναμνήσεις μας;

 

 

Life Errors!

Τι κάνουμε όταν θέλουμε να αφαιρέσουμε ένα αρχείο από τον υπολογιστή μας; Το επιλέγουμε και πατάμε delete. Αυτό εξαφανίζεται ως δια μαγείας από την οθόνη μας. Παρόλα αυτά, όχι και από τον υπολογιστή μας. Γιατί εάν πάμε στον κάδο ανακύκλωσης θα δούμε αυτό το αρχείο μαζί με όλα όσα έχουμε διαγράψει κατά καιρούς, να δημιουργούν μια δικτυακή σαβούρα. Αν και πάλι θέλουμε να διαγράψουμε εντελώς, πατάμε ’’άδειασμα του κάδου ανακύκλωσης’’ και ως δια μαγείας πάλι όλα θα εξαφανιστούν από μπροστά σου. Στον κάδο όμως μπορείς εάν ένα αρχείο το έσβησες κατά λάθος ή τελικά το χρειάζεσαι να το επαναφέρεις πατώντας δεξί κλικ και επαναφορά. Αλλά εάν νομίζετε ότι έχετε ξεμπερδέψει με αυτά τα αρχεία κάνετε λάθος! Με απλά λόγια, ο σκληρός δίσκος είναι ένα σιδερικό που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να μαγνητίζεται και να απομαγνητίζεται! Ακόμα και αν το διαγράψουμε παντελώς τα αρχεία από παντού αυτά εξακολουθούν να είναι ’’μαγνητισμένα’’ στο δίσκο και ακόμα και τότε υπάρχουν προγράμματα που μπορούν να σου τα επαναφέρουν. Ο μόνος τρόπος; Να διαγράψεις με όλη την έννοια ένα αρχείο είναι είτε με το να γραφεί κάτι άλλο πάνω στην θέση του και αυτό το κάνει αυθαίρετα ο σκληρός, είτε να κάνουμε πλήρη απομαγνητισμό του σκληρού σου και να χάσουμε όλα τα αρχεία που έχουμε μέσα, το λεγόμενο format. Όλος αυτός ο πρόλογος για να σας πω ότι έκανα format; Εν μέρει, ναι! Από την άλλη όμως, όσο έκανα τον απομαγνητισμό σκεφτόμουν κατά πόσο μοιάζει ο σκληρός με τον εγκέφαλό μας! Μπορούμε να κάνουμε format στις αναμνήσεις μας; Να ξεκινήσουμε από την αρχή με ’’λευκό μητρώο’’ πίσω μας; Να διαγράψουμε αρχεία δια παντώς χωρίς την δυνατότητα επαναφοράς; Κι αυτό για αναμνήσεις που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας χωρίς να χρειάζεται να τις κουβαλάμε μαζί μας! Δυστυχώς, (ή ευτυχώς) ο εγκέφαλός μας δε λειτουργεί έτσι και δεν απομαγνητίζεται τόσο εύκολα όσο το PC. Εκεί πάντα κρατάς ένα backup και δεν μπορεί να χαθεί χωρίς ’’παραποίηση’’ ή ’’κατακερματισμό’’ του δίσκου! Οι αναμνήσεις δεν είναι doc. oύτε exe. ούτε txt. Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο!

 

 

 

Δεν θα ήταν βολικό να μπορούμε να διαγράψουμε όμως μερικές; Τώρα μου ήρθε στο μυαλό το eternal sunshine of a spotless mind που διαπραγματεύεται αυτό ακριβώς το πράγμα. Το συμπέρασμα στο τέλος της ταινίας; Οι αναμνήσεις βγαίνουν νικητές! Γιατί παρόλο που έκανα format, είχα καβάτζα δεύτερο σκληρό και έσωσα ό,τι ήθελα να σωθεί. Έτσι έχουμε κι εμείς πράγματα συνήθεις, ακόμα και καβάτζα σκληρούς (τους γύρω μας) να μας υπενθυμίζουν αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε! Ένας ανθρώπινος εγκέφαλος ποτέ δεν ξεχνά. Και ίσως αυτό είναι που μας κάνει να υπερέχουμε από αυτά τα παλιοπράγματα! Οι αναμνήσεις, η εμπειρία και ο αστείρευτος χώρος του σκληρού μας δίσκου! Σας κούρασα ε; :S

(By the way, η ταινία είναι από τις αγαπημένες μου και δείχνει πόσο περίεργα είναι τα παιχνίδια της μοίρας και των ανμνήσεων! Την προτείνω ανεπιφύλακτα!)

(Tο κομματάκι δεν ταιριάζει και πολύ αλλά με αυτό το κομμάτι έγραψα το post και είναι και καταπληκτικο!:D)

Και η ζωή βρήκε το δρόμο της στο φως!

 

Και η ζωή βρίσκει το δρόμο της στο φως. Και συνεχίζει την πορεία της. Που και που θα ξαναβρίσκει εμπόδια στη διαδρομή μα πάντα θα βρίσκει τρόπο να ξεφεύγει από αυτά που την καταδιώκουν! Αυτό είναι το όμορφα της ζωής! Να την αγαπάμε, να την σεβόμαστε, είναι ένα δώρο που πληρώνεται πολύ ακριβά. Αυτά τα λόγια μπορεί κάποτε να μου ακούγοντας γελοία, αλλά, μόνο γελοία δεν είναι! Γιατί όσο μικροί και μηδαμινοί κι αν είμαστε, είμαστε εφευρετικοί! Είμαστε έξυπνοι και δραστήριοι! Και πάνω απ’ όλα είμαστε εραστές της ζωής! Και αργά η γρήγορα βρίσκουμε τρόπο να κερδίσουμε και τα πιο απίθανα! Ακόμα και το θάνατο! Παράξενα, αχάριστα πλάσματα! Αλλά μέσα σε όλα μας τα ψεγάδια, μια τέλεια δημιουργία ξεπροβάλλει! We move on! Τα υπόλοιπα αφήνω να μας Τα πει ο Στρατής Μυριβήλης που ξέρεις να τα λέει τόσο όμορφα…

Πέρασαν μέρες, πέρασαν βδομάδες, πέρασαν μήνες από τότε που ο Σαβαώθ οργίστηκε και έδιωξε μέσα απ τον παράδεισο το ζευγάρι των πρωτόπλαστων ανθρώπων. Νέους κόσμους έκανε, παλιούς κόσμους χαλούσε, να χορτάσει τη χαρά της δημιουργίας ο ωκεάνιος νους του και η φλογερή καρδιά του. Ήθελε να τους ξεχάσει τους δυο καταραμένους, έκανε κι όλας πως δεν τους συλλογιότανε πια, πως δεν τον έμελε το που βρίσκονται και πως τα περνούν. Όμως ο νους του ολοένα και πετούσε κατά εκείνους. Πατέρας…….

……-Αχάριστη γενεά. Τους έπλασα την πιο γλυκειά ώρα της αγάπης μου, κι αυτοί μου φαρμάκωσαν την καρδιά.

-…

-Πες μου, Μιχαήλ…

-Πρόσταξε Κύριε

-Πες μου, αν τους έφερνα ξανά πίσω;

-Είσαι η πηγή της αγάπης Κύριε.

Είναι, ξέρεις, καιρός που με τριγυρίζει σαν πεταλούδα αυτή η ιδέα. Να τους συγχωρέσω. Να τα ξεγράψω όλα. Να τα ξεχάσω. Να τους δω πάλι να κυνηγιούνται χαριτωμένοι και αθώοι σαν τα ζαρκάδια μέσα στο σύδεντρο. Να ξεφωνίζουν τα παράξενα τραγούδια τους μαζί με τα πουλιά, μαζί με τα ξανθά θεριά, να μου κρεμάνε στεφάνια από τριαντάφυλλα στους βωμούς του δάσους…

Ο Πανάγαθος χαμογέλασε τρυφερά στο όραμα του γυρισμού των δύο καταραμένων.

-Στείλε φέρε μου τους Μιχαήλ……….

……….-Να τους δα, έκανε γρινιασμένος. Τους βλέπεις Μιχαήλ; Κόντεψαν να γίνουν σαν τις αρκούδες.

-Σε προσκυνούμε και σ’ ευγνωμονούμε, Πατέρα, εθαρρεύτηκαν κ’ είπαν οι δύο άνθρωποι με φωνή δυνατή, που έλιωνε από συγκίνηση.

-Παλιόπαιδα, μουρμούρισε εκείνος κι άπλωσε το χέρι και τους χάιδεψε το κεφάλι. Ανόητα, αχάριστα παιδιά……

……Σας λυπήθηκα και σας κάλεσα. Η γης έκλεισε κι όλας ένα κύκλο γύρω στον ήλιο από την μέρα της αμαρτίας. Κι εμένα η καρδιά μου μήτε μιαν μέρα δεν έλειψε να ναι πικραμένη μέσα στα στήθια μου, όλον αυτόν τον καιρό που σας συλλογιόμουν να σέρνεστε κάτω από το φορτίο της κατάρας μου…Να σας κυνηγάει ο θάνατος και να μην έχετε κανένα αποκούμπι…Πολύ με πικράνατε γιατί πολύ σας αγάπησα. Ποτέ δεν θα μπορέσετε να το καταλάβετε αρκετά αυτό. Όμως εγώ αποφάσισα. Θα σηκώσω την κατάρα μου από πάνω σας. Θα σας ξαναδώσω τον παράδεισο…………

………..-Ευλογημένη να ναι τούτη μέρα της συγχώρεσης, η μέρα του γυρισμού. Να λογαριαστεί σα μια ακόμη μέρα μέσα στις εφτά της Δημιουργίας, γιατί σήμερα δημιούργησα τη Συγχώρεση. Σηκώνω την αμαρτία από πάνω σας θα σας κάνω πάλι αγνούς και ανήξερους σαν τα πουλιά. Θα σας κάνω άγιους σαν τους αγγέλους, αθώους όπως είσαστε πριν δαγκάσετε το μήλο της αμαρτίας και δείτε τη γύμνια σας.

Τότε έγινε κάτι το αναπάντεχο…

……-Όχι αυτό, έλεος πατέρα! βόγκησαν απελπισμένοι και οι δύο άνθρωποι. Αν αληθινά απόμεινε στην καρδιά σου μια στάλα έλεος για εμάς, άφησε μας να φύγουμε πίσω, Πανάγαθε. Άφησε μας το αμάρτημα, που γινε πλούτος της ζωής μας. Άφησε μας τη γνώση του καλού και του κακού, που έγινε η πικρή σοφία μας. Άφησε μας τη γύμνια μας, που έλυσε τη μοναξιά του κορμιού μας. Συμπάθησέ μας κύριε, που κάναμε ένα νέο Παράδεισο την κατάρα σου. Βρήκαμε τη νέα μας Εδέμ στον έρωτα και τη δημιουργική δουλειά. Μέσα στο δολερά λόγια του φιδιού ήτανε μια νέα αλήθεια. Η αμαρτία της γνώσης μας ανέβασε κοντά σου περισσότερο από την αθωότητα της άγνοιας, Κύριε

-Και ο θάνατος τρελά παιδιά; Λησμονήσατε το θάνατο που σέρνεται σαν το φίδι πίσω από τα βήματά σας από την ημέρα που χάσατε τον παράδεισο!

 

-Με τον έρωτα νικήσαμε και το θάνατο κύριε! ξαναμίλησε ο Αδάμ

 

-Πώς! είπε ο Σαβαώθ. Νικήσατε το θάνατο?

Η Εύα σήκωσε στα δυο της χέρια το δέμα που σφιγγε ως εκείνη την ώρα στο στήθος της. Μέσα στην αρκουδοπροβιά σάλεψε το μικρό τριανταφυλλί σωματάκι ενός παιδιού. Μέσα από το πρόσωπό του χαμογελούσαν όλοι οι άγγελοι του χαμένου παραδείσου και μέσα στα γαλάζια του μάτια έφθεγγαν, αλήθεια, όλοι οι χαμένοι ουρανοί. το άπλωσε προς τον Σαβαώθ, σήκωσε πάνω του τα βουρκωμένα της μάτια και παρακαλούσε:

Ευλόγησέ το Πατέρα!

Ήταν το πρώτο παιδί της Γης…

Στρατής Μυριβήλης

 




Το χρονικό ενός θανάτου…

 

 

 

 

Τρίτη βράδυ. Ήρθαν οι φίλοι σου, βγήκατε και ξεφαντώσατε! Επέστρεψες τον έναν φίλο σου στο σπίτι του και επέστρεψες και πάλι στο μαγαζί. Φεύγοντας με τους υπόλοιπους φίλους σου για το σπίτι σου κάτι δεν πήγε καλά. Μια στάση και μια μάντρα σου στέρησαν την υπόλοιπη διαδρομή…

Τετάρτη ξημερώματα και μερικοί δικοί σου άνθρωποι από την Χαλκίδα ενημερώνονται για τον θάνατό σου. Σε όλους πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία το μαντάτο τούτο…

Τετάρτη μεσημέρι και είμαστε όλοι μαζεμένοι στο μαγαζί. Όλοι, είχαμε πάρα πολύ καιρό να μαζευτούμε! Κι όμως, κάποιος λείπει… Ήσουν μικρός ρε Τάσο, και ήταν άδικο που έφυγες τόσο νωρίς…

Τετάρτη βράδυ στο σπίτι μου πλέον. Είμαι ράκος ψυχικά και σωματικά. Η καρδιά μου είναι βαριά και δεν αντέχει εύκολα τα γεγονότα αυτής της θλιβερής ημέρας. Κρυώνω, ο θάνατος με την ψυχρή του ανάσα με πλησίασε για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά το υπέροχο φοιτητικό μου σπίτι δεν με καλύπτει αλλά με τρομάζει. Φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί συνειδητοποιώ πόσο κοντά μας είναι αυτή η ψυχρή ανάσα και δεν μπορούμε να την αισθανθούμε εξ αιτίας της θέρμης της ίδιας μας της ζωής. Δακρύζω, και τα δάκρυα πέφτουν πάνω στο πληκτρολόγιο. Πως μπερδεύω έτσι συναισθήματα και πόνο με τα άψυχα κυκλώματα ενός υπολογιστή; Κι όμως, εγώ ακόμα σε περιμένω, να με πάρεις τηλέφωνο να κανονίσουμε για το match με την Chelsea, ακόμα ψάχνω να βρω εισιτήρια για να πάμε μαζί στον επόμενο αγώνα. Ακόμα κανονίζω. Αλλά λογαριάζω χωρίς τον ξενοδόχο. Νοιώθω πως η ζωή μου βρίσκεται μέσα στο σώμα μου και το σώμα μου βρίσκεται πάνω σε ένα κλαδί. Και με όλα όσα κάνω καθημερινά πριονίζω το κλαδί πάνω στο οποίο βρίσκομαι. Κάποια στιγμή δεν θα αντέξει το βάρος μου και θα σπάσει. Ή μήπως κάποιος άλλος πριονίζει αυτό το κλαδί; Γυρίζω στο δρόμο και βλέπω παντού Opel Astra. Μπλε Opel Astra και γίνονται ο εφιάλτης μου. Παρόλα αυτά θα πρέπει να συνεχίσω. Όπως προχώρησες κι εσύ, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Απλώς… δεν ξέρω εάν ποτέ καταφέρω να το συνειδητοποιήσω… Ο Τάσος έχει φύγει ένα μακρινό ταξίδι, δεν ξέρω πότε θα γυρίσει και αν θα τον δω κάποια στιγμή στο μέλλον. Τελικά το πιο σκληρό δεν είναι ο θάνατός του, αλλά αυτό που άφησε πίσω με την απουσία του. Για όσα ζήσαμε και όσα ήταν ακόμα να ζήσουμε, για τα όνειρα που δεν πραγματοποίησες και ήταν πολλά, για τα μέρη και τις γυναίκες που δεν γλέντησες για όλα αυτά και άλλα τόσα εγώ σαν φίλος σου σε χαιρετώ. Τουλάχιστον δεν έχω τύψεις ότι δεν μπόρεσα να σου δείξω πως σε αγαπώ και ενδιαφέρομαι για εσένα, τουλάχιστον δεν στεναχωριέμαι ότι δεν σου έσφιξα το χέρι και δεν σε πήρα μια αγκαλιά όταν χρειαζόταν, ξέρω ότι από κάπου εκεί πάνω μας βλέπεις τώρα και χαμογελάς. Ίσως ο Θεός έχει μια καλύτερη μοίρα για εσένα. Μην μας παρεξηγείς, αλλά σε λίγο καιρό θα έχεις γίνει πια μια ανάμνηση, θα έχεις ξεθωριάσει στη μνήμη μας και θα σε θυμόμαστε από φωτογραφίες που έχουμε από τα παλιά. Συγχώρα μας, αλλά αυτή είναι η φυσική αντιμετώπιση του ανθρώπινου οργανισμού, αντιστέκεται σε ό,τι τον πληγώνει και του αφήνει βαθιές ουλές… Συγχώρα μας, και δέξου την αγάπη και την στοργή μας σε κάθε θύμησή σου. Να σαι καλά, όπου και να σαι. Αντίο…

Τι αξίζει περισσότερο; Μια ευτυχισμένη ζωή στην άγνοια ή μια ολοκληρωμένη ζωή με πόνους;

       

 

Παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο ’’Σιντάρτα’’ του Ερμάν Εσσέ το οποίο μου έκανε τρομερή εντύπωση…

 

    …Ο Σιντάρτα είπε: «Ναι, είχα σκέψεις και βιώματα που και που. Ένοιωσα κάποτε, για μια ώρα ή για μια μέρα, τη γνώση μέσα μου όπως νοιώθει κανείς τη ζωή μέσα στην καρδιά του. Ήταν μερικές σκέψεις, μα μου είναι δύσκολο να τις μοιραστώ μαζί σου. Δες, Γκοβίντα μου, αυτή είναι μια από τις σκέψεις που ανακάλυψα: Η σοφία δεν μεταδίδεται. Η σοφία που προσπαθεί να μεταδώσει ο σοφός ηχεί πάντα σαν τρέλα».

     «Αστειεύεσαι;» ρώτησε ο Γκοβίντα.

     «Δεν αστειεύομαι. Λέω αυτό που ανακάλυψα. Μπορεί να μεταδώσει κανείς τη γνώση αλλά όχι τη σοφία. Τη σοφία μπορεί κανείς να τη βρει, μπορεί να τη ζήσει, μπορεί να ενισχυθεί από αυτήν, να κάνει μ’ αυτή θαύματα, αλλά δεν μπορεί να την πει και να τη διδάξει. Αυτό είναι που υποψιαζόμουν καμία φορά όταν ήμουν νέος, αυτό ήταν που με τράβηξε μακρυά από τους δασκάλους. Έχω ανακαλύψει μια σκέψη Γκοβίντα που θα σου φανεί πάλι σαν αστείο ή σαν τρέλα, αλλά είναι η καλύτερή μου σκέψη. Άκουσέ τη: το αντίθετο της αλήθειας είναι εξίσου αληθινό! Δηλαδή: μια αλήθεια που μπορεί να διατυπωθεί και να περιβληθεί με λόγια είναι πάντα μονόπλευρη. Μονόπλευρα είναι όλα όσα μπορεί κανείς να συλλογιστεί με σκέψεις και να πει με λέξεις, όλα μονόπλευρα, μισά όλα, αποκομμένα από την ολότητα, από τον κύκλο, την ενότητα. Όταν ο φωτισμένος Βούδας μιλούσε διδάσκοντας για τον κόσμο, ήταν αναγκασμένος να τον διαιρέσει σε σανσάρα και Νιρβάνα, σε πλάνη και αλήθεια, σε οδύνη και σε λύτρωση. Δεν μπορεί κανείς να κάνει αλλιώς, δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι’ αυτόν που θέλει να διδάξει. Ο κόσμος όμως, όσα συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας, δεν είναι ποτέ μονόπλευρος. Ποτέ ένας άνθρωπος ή μια πράξη δεν είναι μόνο σανσάρα ή μόνο Νιρβάνα, ποτέ δεν είναι ένας άνθρωπος ολότελα άγιος ή εντελώς αμαρτωλός. Κι αν φαίνεται έτσι, είναι γιατί είμαστε υποταγμένοι στην πλάνη πως ο χρόνος είναι κάτι πραγματικό. Ο χρόνος δεν είναι πραγματικός, Γκοβίντα, το διδάχτηκα πολλές φορές αυτό. Κι αν ο χρόνος δεν είναι πραγματικός, τότε είναι πλάνη και η διαχωριστική γραμμή που φαίνεται πως υπάρχει ανάμεσα στον κόσμο και την αιωνιότητα, ανάμεσα στην οδύνη και τη μακαριότητα, ανάμεσα στο καλό και το κακό».    

 

 

 

Κι αν τελικά ή σοφία δεν μπορεί να διδαχθεί- και πραγματικά έχει δίκιο, μόνο η γνώση μπορεί να μεταφερθεί και όχι η σοφία- θα καταφέρουμε ποτέ να βρούμε αυτό που ψάχνουμε; Ίσως τελικά εξαρτάται και από το τι ψάχνουμε να βρούμε και κατά πόσο ’’Σοφοί’’ θέλουμε να γίνουμε… Άλλωστε η γνώση τιμωρείται. Η άγνοια φέρνει την ευτυχία(;). από την άλλη όμως εάν δεν αφήσεις τίποτα να σε πονέσει, δεν πρόκειται ποτέ να ζήσεις κάτι σημαντικό! Γι αυτό εγώ προσωπικά διαλέγω τον πόνο της γνώσης που ίσως μια μέρα με οδηγήσει στην ευτυχία της σοφίας…    

Δε γαμιέσαι κι εσύ κι ο γρύλος σου;

Καλώς μας όρισε λοιπόν το 2008. Πως το λένε; Να μας βρει πιο ώριμους; Πιο δυνατούς; Πιο ζωντανούς; Ε λοιπόν, ας έρθει το 2008! Το περιμένω με κάθε επιφύλαξη διαλυμένη, με κάθε πόρο του σώματός μου ανοιχτό, ζωντανό και αχόρταγο, με κάθε σκέψη που οδηγεί στο καλό! Γιατί ακόμα και αρνητική σκέψη να είναι, έχεις στο μυαλό σου ότι κάποια στιγμή θα περάσουν όλα αυτά! Είχα πάει για καφέ σήμερα με τον φίλο και οσονούπω συνεργάτη μου τον Α. Του εξέφρασα όλους μου τους προβληματισμούς που είχα όσον αφορά την δουλειά. Καινούριος κόσμος βλέπετε όλα αυτά για εμένα! Ξέρετε τι συνειδητοποιούσα; Ότι με όλες μου τις ερωτήσεις και όλες τις αντίστοιχες απαντήσεις που μου έδινε, ξόρκιζε το κακό των άλλων, το κακό όλων όσων το είχα συζητήσει και είχαν εκφράσει τις φοβίες τους. Δηλαδή με λίγα λόγια έκανα δικές μου τις φοβίες των άλλων! Δεν ξέρω εάν το κατάλαβε ή του βγήκε αυθόρμητα, αλλά πραγματικά μου έδωσε την καλύτερη απάντηση από όλες. «Κανένας δεν θα πάει μπροστά, όσο έχει τους γρύλους στο μυαλό του. Αυτούς του γρύλους που του γκρινιάζουν για οτιδήποτε καινούριο σκάει μπροστά τους. Για οτιδήποτε άγνωστο…» Και είχε δίκιο. Εγώ είχα πιστέψει τόσο σε αυτήν τη δουλειά όσο και στο ότι έχω την δυνατότητα να κάνω αυτή τη δουλειά. «Τον παν είναι να πιστέψεις σε εσένα, να πεις ότι ΝΑΙ μπορείς να το κάνεις αυτό. Με αυτήν τη φιλοσοφία δημιουργήθηκε η εταιρία.» Και είχε απόλυτο δίκιο φυσικά. Το μέλλον μας το δημιουργούμε μόνοι μας. Μόνοι μας θα παλέψουμε ενάντια σε όλα όσα μας καταπιέζουν, ενάντια στα εμπόδια που θα σου βάλει η ίδια η ζωή, ενάντια στους γρύλους τόσο τους δικούς μας, όσο και των άλλων… Στην τελική δεν γαμιέσαι κι εσύ κι ο γρύλος σου; (Υποθέτω πως όλοι γνωρίζουμε το εν λόγω ανέκδοτο!)

Ίσως το να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου δεν είναι και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Θέλει αρχίδια. Πραγματικά όμως… Σταματώ λοιπόν να ακούω τις φωνές των άλλων, όταν είμαι σίγουρος τόσο για εμένα όσο και για τις κινήσεις που θέλω να κάνω. Τι στο διάολο, πιστεύω πως είμαι σε θέση να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τους κινδύνους που υπάρχουν γύρω μου… Αλλά αυτό με τους γρύλους ήταν όλα τα λεφτά πραγματικά, μέσα από όλα όσα είπαμε σε αυτόν τον καφέ που κράτησε τρεις και παραπάνω ώρες, ήταν αυτό που μου έμεινε περισσότερο απ’ όλα, και με έκανε να εκτιμήσω αυτόν τον άνθρωπο ακόμα περισσότερο. Νομίζω πως έχει πιάσει τον παλμό της ζωής του, δεν τρέχει πια με τους παλμούς άλλων. Είμαι νέος και έχω όλη τη ζωή μπροστά μου για να μάθω τόσο από τις επιτυχίες μου όσο και από τα λάθη. Δεν μπορώ να αφήνω τους γρύλους των άλλων να με περιορίζουν. Just open your minds! Τώρα που το σκέφτομαι, οι άνθρωποι που εκτιμώ περισσότερο απ’ όλους είναι αυτοί που με ωθούσαν να ανοίξω, να διευρύνω τους ορίζοντες τόσο του μυαλού, όσο και της σκέψης μου… Μπορεί να σου κάνει μεγαλύτερο καλό ένας άνθρωπος από αυτό; Προς το παρόν πιστεύω πως όχι. Σε λίγες ημέρες επιστρέφω και πάλι στην βάση μου, στην φοιτητική μου στέγη και στην καθημερινότητα που είναι τόσο παρεξηγημένο πράγμα, μια καθημερινότητα που σε κάνει χαρούμενο δεν μπορεί να είναι κακή καθημερινότητα, μια ρουτίνα, ένα βάσανο. Ίσως ακόμα να μην έχω αποκτήσει τις έγνοιες που θα καταστρέψουν την καθημερινότητα μου αλλά ελπίζω να καταφέρω να ανταπεξέλθω σωστά ακόμα και τότε. Νοιώθω ότι κάτι μέσα μου σιγαλιάζει, ότι κάτι μέσα μου ηρεμεί, αυτό δεν μπορεί παρά καλό να είναι. Κοιτάζω τους ανθρώπους με άλλη οπτική και ζητάω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτούς. The truth is that I needed a slap maker! Ελπίζω, μάλλον δεν ελπίζω, είμαι πεπεισμένος ότι όλα θα πάνε καλά! Φτάνει να το πιστέψουμε μέσα μας! That’s all folks! Σταματώ γιατί σας κούρασα! Καλό 2008 για μια ακόμα φορά! Είπαμε γλαρένια, θα το λέμε μέχρι να το πιστέψουνε, όχι εμείς -εμείς είμαστε σίγουροι ότι θα είναι καλό!- αλλά όλοι υ υπόλοιποι, όλοι οι γρύλοι! Χαμογελάστε!