Οι εμπειρίες και το editorial της χρονιάς…

Οι μέρες πέρασαν γρήγορα. Η μία έφερνε την άλλη. Και φτάσαμε και πάλι στις τελευταίες ημέρες του χρόνου. Τις ημέρες όπου θα καθίσεις για μια ακόμα φορά με τον εαυτό σου και θα αρχίσετε την μακροσκελή συζήτηση περί του ατόμου σου. Τι είχα και τι δεν είχα σε αυτήν την περασμένη χρονιά; Τι κέρδισα, τι έχασα τι έγινε σε αυτές τις ριμαδιασμένες μέρες του 2007; Ξεκινάς με λίγα λόγια την αυτοκριτική σου. Σε εκείνο το σημείο είναι που η καρδιά παγώνει, σταματά για μερικά δευτερόλεπτα, τα δέκα τελευταία δευτερόλεπτα μιας χρονιάς που σου χάρισε μερικές εμπειρίες και μερικές δυσκολίες. Όλα περνάνε μέσα σε δέκα ατελείωτα δευτερόλεπτα!

 

 

Δέκα! Πανελλαδικές, διάβασμα, άγχος, φίλοι καλοπέραση, διάβασμα, φροντιστήριο, σχολείο, γέλιο, χαρά, άγχος, κούραση, φίλοι!   Εννιά! Στρασβούργο, φίλοι, διασκέδαση, ξεγνοιασιά, μπύρες και tart flambé, Χρίστος, Κώστας, Δήμητρα, Ιφιγένεια, Νίκος(;), Κώστας και Θανάσης…. Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο…  Οχτώ! Επιστροφή, διάβασμα, φίλοι διασκέδαση άγχος, άγχος περισσότερο διάβασμα, αδιέξοδα, ερωτηματικά! Blogging!!!!!!   Εφτά! Αννίτα, Ελισάβετ, Νίκος Χρήστος Σάββας, διάβασμα, περισσότερο διάβασμα, ψυχική και σωματική κόπωση, blogging, μουσική, ταξίδια…Κυριακές μεσάνυχτα στη θάλασσα με North και τους δυο κολλητούς… Έξι!!!! Πανελλαδικές, ενδοσχολικές τέλος, φίλοι διασκέδαση, ξεφάντωμα, ξενύχτια, Ανδρέας, Βασίλης, Ειρήνη, σχέδια για ταξίδια, όνειρα για μια φοιτητική ζωή, ύπνος, θάλασσα… Πέντε! Δουλειά, Stavedo ξενύχτια, ταξίδια, Πάρος, σιωπή, στρατός, θάλασσα, ξημερώματα, μουσική, αγωνία… Τέσσερα!!!! Πάρος ξεφάντωμα, Μοναστήρι, γαλάζιο, χαρά Αννίτα, Ελισάβετ, Ειρήνη, Σάββας Χρήστος. (Απουσία Νίκου…) Τρία!!!! Χρηματοοικονομική και τραπεζική διοικητική, φοιτητική ζωή, καινούριο σπίτι, καινούριοι φίλοι, καινούριες εμπειρίες, ανεξαρτητοποίηση!!!! Δύο!!!! Βόλτες μέσα στην Αθήνα, σοροκάδα, Παντελής (a.k.a. Αντώνης), Στέλιος, Τάσος, Γιάννης Στέργιος, Δημήτρης, Δέσποινα, Ιζαμπέλλα, Σοφία, Χταπόδι (a.k.a. Σοφάκι!), Βασίλης, Λουκάς, Παύλος, τετριμμένη αναζήτηση (a.k.a. Trivial Pursuit), σχολή, καφές, διασκέδαση ξεφάντωμα! Θάλασσα!!! Ένα!!!!! Και στο ένα κάθομαι και κοιτάω τι άφησα πίσω μου και τι κρατώ.. .είναι πολλά αυτά που πέρασα μέσα σε μια χρονιά. Η πιο συμπυκνωμένη από άποψη συγκινήσεων, δημιουργίας φιλιών, πίκρας στεναχώριας, χαράς και ευτυχίας! Το 2007 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά που με ήθελε από κάθε άποψη!  Ευτυχισμένο το 2008!!!!

 

 

Σας εύχομαι καλό καινούριο έτος, δημιουργικό, με υγεία χαρά και ευτυχία. Όλα θα πάνε καλά. Τέλος όσα και να πέρασα όσα και αν έζησα θα συμφωνήσω και θα κλείσω έτσι όπως κλείνει και ο Κωστόπουλος το editorial του Nitro Γενάρη του 2008, «Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα!!!»

 

Ταξίδι μέσα από τις σαπουνόφουσκες….

Πέμπτη βράδυ. Χειμώνας και είμαι στο σπίτι. Μια στοίβα πιάτα με περιμένει στο νεροχύτη. Τα κοιτώ και σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή πρέπει να τα πλύνω. Παρόλα αυτά η σκέψη μου φεύγει. Βγαίνει από την μικρή οπτική της κουζίνας, του σπιτιού, του Φαλήρου. Φεύγει, φεύγει χιλιόμετρα μακρυά. Κι όταν ο χώρος δεν της είναι αρκετός περνά στον χρόνο. Εκεί κάπου σταματάει. Σταματάει στα ανέμελα καλοκαιρινά απογεύματα του Ιούνη που μας πέρασε. Εκεί έχει πολλά να δει. I was happy that time. At least I thought so… Μετά τις πανελλαδικές, μετά από το άγχος μετά από όλα όσα με βάραιναν τον προηγούμενο χειμώνα είναι πλέον παρελθόν. Προσπαθώ να θυμηθώ γιατί ήμουν τόσο χαρούμενος εκείνες τις ημέρες. Και τότε συνειδητοποιώ: «Μα χαρούμενος είσαι και τώρα!». Η σκέψη αυτή έρχεται και με κατακεραυνώνει. Όντως και τώρα έχω πάρα πολλές στιγμές χαράς! Θα μπορούσα να πω ότι αυτές οι στιγμές έχουν δεκαπλασιαστεί καθώς ο παράγοντας άγχος δεν υπάρχει πλέον σε τόσο μεγάλο βαθμό. Μεμιάς επιστρέφω και πάλι μπροστά στην στοίβα με τα πιάτα που με περιμένουν υπομονετικά μπροστά στο νεροχύτη. Ξεκινώ να τα πλύνω. Εξακολουθώ να σκέφτομαι τι είναι αυτό που λείπει από τότε. Η απάντηση είναι συνεχώς μέσα στο μυαλό μου. Αλλά πάντα την αφήνω να μου ξεγλιστρήσει. «Δεν ήρθε ακόμα η ώρα του απολογισμού!». Ένα εσωτερικό εγώ τεράστιο και με φωνή δυνατή αρχίζει να μαίνεται μέσα μου… κι εγώ τόσο μικρός μπροστά του ψάχνω ακόμα για τις απαντήσεις. Ο αφρός του σαπουνιού ενώνεται με το ζεστό νερό που ρέει πλέον πάνω στα πιάτα και τα ποτήρια. Μέσα στις σαπουνόφουσκες οι σκέψη μου ξανατρέχει. Μέσα σε μια σαπουνόφουσκα βλέπω ξανά εκείνα τα όμορφα απογεύματα που πέρασαν τον περασμένο Ιούνη. Που ο ήλιος αργούσε να πέσει και έριχνε το χρυσαφί του φως πάνω στο toll και φιλτράρονταν μέσα από τις λευκές κουρτίνες. Και έφτανε σε εμένα και με ζέσταινε με έναν τόσο όμορφο τρόπο καθώς έβλεπα τον πυρακτωμένο δρόμο που έστρωνε στην θάλασσα, παράξενη μα τόσο γνώριμη εικόνα του παραθύρου μου. Προσγειώνομαι ξανά στην πραγματικότητα όταν το νερό αρχίζει και γίνεται ξαφνικά κρύο. «Τι τρέχει με εμένα;» αρχίζω και αναρωτιέμαι καθώς για μια ακόμα φορά οι τάσεις φυγής μου (γνώριμος παλιόφιλος) επιστρέφουν. Τα πιάτα στη βάση τους στραγγίζουν από το νερό που τα καθάρισε και εγώ να κάθομαι ακόμα και να κοιτάω. Πηγαίνω στον καθρέφτη και κοιτάζω το πρόσωπό μου. Προσπαθώ να με αντικρύσω μέσα από την σάρκα και τα οστά μου. Αυτό που καίγεται μέσα μου και μου ζητά για μια ακόμα φορά να τα τινάξω όλα στον αέρα και να κάνω για μια ακόμα φορά τα πάντα γύρω μου να γκρεμίζονται προς το εσωτερικό μου. Κι ύστερα; Ύστερα έρχεται εκείνη η ημέρα. Η 11^η Ιουλίου. Και τα καλοκαιρινά και αμέριμνα απογεύματα μικραίνουν. Η νύχτα τώρα έρχεται πιο γρήγορα. Ακόμα ένα ταξίδι προς τα πίσω, σε μια Πέμπτη βράδυ του Ιούλη, ξημερώματα Παρασκευής. Κι εγώ να αγναντεύω την θάλασσα που σκάει απαλά  στην αμμουδιά. Και απέναντί μου το κόκκινο σπίτι ολοφώτιστο. Η γέφυρα έχει ανοίξει και τα καράβια που περίμεναν καρτερικά αυτή τη στιγμή, επιτέλους περνάν από το βόρειο στον νότιο Ευβοϊκό και αντίστροφα. Το αεράκι παρασέρνει τον καπνό από το τσιγάρο μου. Δεν μου αρέσει το κάπνισμα. Για την ακρίβεια το απεχθάνομαι. Αλλά κάτι το ζητάει μέσα μου. Αυτό που λέμε, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια; Μου αρέσει αυτή η σκηνή, έχει χαραχτεί ατόφια στο μυαλό μου. Νοιώθω ότι την ζω για μια ακόμα φορά. Το mp3 μου να παίζει το ’’Εισιτήριο στην τσέπη σου’’. Δεν υπάρχει καλύτερος από το θαλασσινό να με συντροφέψει αυτή τη στιγμή…

 

…Να μαι τη νύχτα η φωνή

χαμένων φίλων σου

που λεν τραγούδια παλιά

κι αγαπημένα…

 

Εκείνη η μέρα ξημέρωσε με την ελπίδα στην καρδιά. Με την ελπίδα ότι ένας φίλος μου θα με θυμηθεί μετά από 9 ημέρες σιωπής… Ήταν ξημερώματα Παρασκευής 20 Ιουλίου. Ανήμερα του Προφήτη Ηλία.

 

…Ήθελα να μια εισιτήριο στην τσέπη σου

Όταν σε εμένα ταξιδεύει η σκέψη σου…

 

Ξυπνώ από τον λήθαργο του παρελθόντος και αισθάνομαι αυτόν τον κόμπο στο μέσα μου, αυτήν την ταχυκαρδία που σε πιάνει χωρίς να σε ρωτήσει… Με ξέχασε…

 

 

Ξεσπώ και δακρύζω. Κάτι προσπαθεί να σπάσει εδώ και καιρό μέσα μου. Το τέρας δεν είναι άλλο από τον ίδιο μου τον εγωισμό. Και είναι εκνευρισμένο γιατί το έχω αφήσει από κοντά μου αρκετές φορές. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό τρέφεται από εμένα. Κι εγώ δεν ήθελα να το θρέψω στην παρούσα στιγμή. Θέλω να επιστρέψω και πάλι στο παρελθόν. Έρχομαι στον υπολογιστή και βάζω τον Θαλασσινό για μια ακόμα φορά. Κάθομαι στον καναπέ του σαλονιού μου με ένα ποτήρι Moscato d’ asti  και την φωνή του Παντελή να με μεταφέρει για μια ακόμα φορά πίσω. Αυτή τη φορά έχουμε τέλη Σεπτέμβρη και η ώρα πλησιάζει πέντε και μισή. Βρίσκομαι κάτω από την Ακρόπολη στο πλατύσκαλο ενός καφενείου στην οδό Αρετούσας. Το τοπίο είναι φανταστικό. Βλέπω μέχρι κάτω, μέχρι εκεί που δεν πιάνει το μάτι μου. Βλέπω την Αθήνα. Αλλά πάλι κάτι μου λείπει… Ανεβαίνω την Ακρόπολη και θαυμάζω αυτά που θαυμάζουν όλοι εδώ και αιώνες. Κατηφορίζω ξανά και ανεβαίνω στον Άρειο πάγο. Ηρεμώ. Και περιμένω. Και πάλι τίποτα. Συνεχίζω την βόλτα και φτάνω στον Βασιλικό κήπο. Κάθομαι σε ένα παγκάκι, η ώρα έχει πάει εφτά παρά κάτι, ο ήλιος αρχίζει και πάλι να παίρνει την κατιούσα. «Ρε συ, η φίλη μου θα πάει Taj mahal στους Αμπελόκηπους και δεν μπορώ να την αφήσω μόνη της. Να το κανονίσουμε μια άλλη φορά;…». Το κρασί τελείωσε από το ποτήρι. Σταματώ τον Θαλασσινό. Βάζω την playlist με τα instrumental. Μετά από μερικά τραγούδια πέφτει πάνω στο βαλς των χαμένων ονείρων. Ταξιδάκι αστραπή και πάλι. Τώρα είναι βράδυ. Κυριακή βράδυ. Οκτώβρης μήνας. Ακούω την μελωδία του Χατζιδάκι και βλέπω μπροστά μου για μια ακόμα φορά από τον Άρειο πάγο την φωτισμένη Αθήνα με τις μεγάλες λεωφόρους και τα στενά μισοσκότεινα σοκάκια. Αλλά αυτή τη φορά δεν είμαι μόνος μου. Έχω έναν φίλο δίπλα μου… Ξυπνώ για άλλη μια φορά από τη μέθη που μου προκαλεί το παρελθόν. Και ξέρω τι μου λείπει πλέον. Δεν είναι ότι δεν είμαι χαρούμενος πια. Δεν είναι ότι είμαι αχάριστος με την ζωή που μου προσφέρει τις απολαύσεις της τόσο απλόχερα πλέον. Απλά, μου λείπει ένας φίλος που εξαφανίστηκε τόσο ξαφνικά εκείνο το βράδυ του Ιούλη, επέστρεψε σαν φάντασμα μέσα από τα όνειρα ένα απόγευμα του Οκτώβρη και χάθηκε για μια ακόμα φορά προς άγνωστη πορεία και κατεύθυνση. Δεν ξέρω που να ψάξω, παρελθόν παρόν ή μέλλον;  Θα ήθελα πολύ να μην ψάξω, αλλά να αφήσω το μέλλον να έρθει και να τον βρω μπροστά μου. Ίσως μια καλή φιλία να αξίζει περισσότερο από μια πρόσκαιρη αγάπη. Ξέρω ότι πλέον δεν είναι στο δικό μου χέρι αυτή η απόφαση. Εγώ τις έχω λάβει τις αποφάσεις μου. Εγώ πλέον περιμένω αποκρίσεις. Ακόμα και αν αυτές είναι αρνητικές. Cause after all I have to move on… We all have to move on. Το θέμα είναι το τι κρατάς από αυτά που πέρασαν. Θυμάσαι τι μου είχες πει τότε φίλε; «Κανείς δεν είναι μόνος του σε αυτήν τη ζωή…». Και έχεις δίκιο. Επιλέγεις με ποιους θέλεις να είσαι παρέα σε αυτόν το δρόμο. Κι εγώ έχω κάνει την επιλογή μου. Έχω βρει τους συνοδοιπόρους μου… Αυτά φίλε…

 

Athens by what?

Αθήνα, μια μεγαλούπολη που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από κάθε Ευρωπαϊκή μεγαλούπολη! Έχει τα πάντα. Και ίσως και κάτι παραπάνω απ’ όλες τις άλλες. Έχω αρχίσει και ερωτεύομαι αυτήν την πόλη. Έχει αόρατα μαγικά δεσμά, σε κρατά, σε σαγηνεύει και μετά σε αφήνει στο έλεός της! Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μέσα σε έναν λαβύρινθο, έναν λαβύρινθο που όσο προχωράς γίνεται όλο και πιο περίπλοκος, όλο και πιο μεγάλος! Παρόλα αυτά δεν έχω την παραμικρή επιθυμία να βγω από αυτόν το λαβύρινθο. Προτιμώ να χαθώ μέσα του. Οτιδήποτε ζητήσεις μπορείς να το βρεις εδώ πέρα. Θέατρα, εκθέσεις, μπαράκια, ρακομελάδικα. Η ποικιλία δεν σταματά ποτέ. Εχθές γυρνώντας στο σπίτι μου πέρασα μια βόλτα από το Σύνταγμα. Έχει πάρει έναν διαφορετικό τόνο, ένα διαφορετικό παλμό. Το καρουζέλ, τα μικρά παιδιά με τους γονείς τους μέσα στην καραμελούπολη, το χαμόγελο! Ναι, εχθές ένοιωσα την πόλη να χαμογελά! Έβλεπα ανθρώπους ευτυχισμένους μέσα σε αυτήν. Και ασυναίσθητα έπιασα και τον εαυτό μου να χαμογελά μέσα σε όλα αυτά! Δε λέω, έχει και τα ψεγάδια της. Αλλά εμένα μου αρέσει όπως είναι! Γιατί κάθε μέρα ανακαλύπτω και 1000 ακόμα λόγους για να την αγαπώ και όχι για να την μισώ, να την λατρέψω και όχι να την αποποιηθώ. Να γίνω κομμάτι της και όχι καρκίνωμά της. Έχω πολλά ακόμα να ανακαλύψω. Και είμαι έτοιμος γι αυτά. Η πόλη από μόνη της σε καλεί να την ανακαλύψεις. I love Athens! Athens by day, Athens by night, Athens by every mean!

Χωρίς τίτλο…

 

 

Με ρωτάτε λοιπόν τι είναι αυτό που τα κάνει όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά. Τι είναι αυτό που δίνει χρώμα στη ζωή σου και την εμπλουτίζει με όλα όσα δεν μπορούσες να δεις πριν. Κι εγώ απαντώ: «Τα δάκρυα! Αυτά είναι που την εμπλουτίζουν και την κάνουν τόσο πολύχρωμη! Τα δάκρυα. Λειτουργούν σαν πρίσμα για το φως που περνά μέσα από αυτά! Και τελικά σου αφήνει όλη αυτήν την πολύχρωμη παλέτα, ένα ακόμα όπλο στην φαρέτρα σου! Μια ακόμα ακτίνα αισιοδοξίας που θα σου δώσει δύναμη και θα σε κάνει να συνεχίσεις! Μην φοβηθείτε να κλάψετε, να δακρύσετε. After all, you re just humans! Ένας πραγματικός άνθρωπος θα πρέπει να ξέρει πότε θα πρέπει να φανεί δυνατός και πότε θα πρέπει να αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο να αγγίξει όλα αυτά που η στυγνή καθημερινότητα δεν τον αφήνουν να ζήσει! ΖΗΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ! ΖΗΣΤΕ ΜΕ ΟΛΗ ΣΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΜΕ ΟΛΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ! Ζήστε γαμώ τη μου! Ζήστε γιατί ο χρόνος πίσω δε γυρνά! Ο χρόνος δε συγχωρεί. Μόνο πληγώνει επουλώνοντας ο ίδιος τις πληγές με έναν αργό και βασανιστικό τρόπο! Και αφήστε τα δάκρυα να κυλήσουν, να αυλακώσουν τα μάγουλα σας! Πηγή εκτόνωσης! Εξωτερίκευση εσωτερικής ενέργειας! Και μετά τα δάκρυα, χαμογελάστε! Η ζωή θα είναι εκεί, δίπλα σας και θα σας χαμογελά κι εκείνη! Δεν υπάρχει άνθρωπος που να σας αγαπά περισσότερο! Γι αυτό μην τον κάνετε να σας μισήσει!»  

 

Αλλά από την άλλη, ποιος είμαι εγώ να σας πω τι είναι αυτό που έχει κάνει τη ζωή μου τόσο διαφορετική και τι το αξιόλογο μπορεί να έχει; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα έχει. Cause after all, it’s MY life! Μην ρωτάτε εμένα, εγώ δεν ξέρω περισσότερα από αυτό που βράζει μέσα σας και προσπαθεί να σας δείξει αυτά που προσπαθώ να καταλάβω κι εγώ! Πολύπλοκο πράγμα η άτιμη η ζωή. Κάθε μέρα που περνά έχει να μου διδάξει και ένα καινούριο πράγμα! Γιατί λοιπόν όχι και εσάς;

 

 

Ονειρεύομαι όμορφες πολιτείες και γαλανούς ουρανούς, και ξέρω ότι δεν απέχω πλέον και πολύ από αυτό! Ο ουρανός θα εξακολουθεί να είναι γαλανός για όσο επιλέξουμε εμείς να είναι! Ε, και άμα βρέξει, κάποια στιγμή, ήθελε κι αυτός να κλάψει! Cause after, all it’s ITS decision…  

 

 

Ασυνάρτητα λόγια ενός ανθρώπου που θα ήθελε πολύ να μοιραστεί αυτά που νοιώθει μέσα του αλλά οι λέξεις δεν τον βοηθούν! Μόνο οι εκφράσεις, μόνο οι άναρθρες κραυγές, μόνο το χαμόγελο που έχει ζωγραφιστεί στα χείλη του! Κι άμα βρέξει; After all, it’s OUR decision… Smile! Be happy! Be human!  Carpe Diem!

 

Και από την άλλη έρχονται αυτές οι ημέρες που πραγματικά δεν συνέβη τίποτα ώστε να σε στενοχωρήσει, να σε ρίξει, να σου αποσπάσει την προσοχή. Και όμως, εσύ εξακολουθείς να αισθάνεσαι χάλια. Και ψάχνεις τις αιτίες του ψυχοπλακώματος. Μα δεν πρόκειται βρω τίποτα. Έτσι αρχίζω και ξύνω αυτές, τις παλιές πληγές. Προσπαθώ να δώσω παράταση σε αυτήν τη θλίψη και θυμάμαι όλα αυτά που έχουν περάσει και με πολύ κόπο παλεύουν να ζωντανέψουν ξανά. Φαντάσματα του παρελθόντος τα λένε. Ένοιωσες πάλι τα φτερά, ότι σου βαλέ ξανά φωτιά. Σε ποιο λιμάνι ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις. Τραγούδια που με συντροφεύουν μέσα στη μοναξιά μου. Κι όμως, το πιο εύκολο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω είναι να σηκώσω το τηλέφωνο, να πάρω δύο τρεις φίλους- και αυτό το εννοώ πλέον, φίλους- και όλα όσα σκέφτομαι και τριβελίζουν το μυαλό μου, τα φαντάσματα του παρελθόντος, να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν. Κι όμως, είναι ελάχιστες οι φορές που έχω σηκώσει το τηλέφωνο να κάνω κάτι τέτοιο. Από τη μία μου φαίνεται μαζοχιστική τάση. Από την άλλη μου φαίνεται κίνηση επιβεβαίωσης. Επιβεβαιώνω, ότι όντως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανέναν να πάρουν, ότι υπομένουν μόνοι τους όλο αυτό, επιβεβαιώνω ότι είμαι τυχερός. Πικρό το χαμόγελο μετά από τόσες σκέψεις. Μετά από τις συγκεκριμένες σκέψεις. Τραγούδια που μου αρέσουν αλλά τα έχω συνδέσει με ημέρες άγχους, αγωνίας και αρκετές φορές θλίψη. Παρόλα αυτά θέλω να τα ακούσω. Δεν ξέρω πόσα μου έδωσε και πόσα μου άφησε αυτή η προηγούμενη χρονιά. Αλλά νομίζω πως είναι λίγο νωρίς ακόμα για απολογισμούς. Πάντως εκείνη τη στιγμή έχω αρκετά να πω με τον εαυτό μου… Προς το παρόν, ας απολαύσω αυτά τα τραγουδάκια που παρόλο που με ρίχνουν, μου ξυπνάν πολύ όμορφα και οικεία συναισθήματα…