Όλα μπερδεύονται τόσο γλυκά…. Και ένα αντίο παραμονεύει στα χείλη…

         

Ένα παράθυρο προς το μέλλον μόλις άνοιξε και οι πρώτες ακτίνες του λαμπερού φωτός που έρχεται απ’ έξω μόλις με χτύπησαν και μου ζέσταναν το πρόσωπο. Το τοπίο είναι απλώς πολλά υποσχόμενο. Εμένα αυτό μου φτάνει και μου περισσεύει! Ένα μεγάλο βήμα προς την ανθρωπότητα, ένα μεγάλο βήμα και για εμένα. Είναι η ώρα πριν τον αποχωρισμό από πρόσωπα και πράγματα που με έχουν σημαδέψει. Να ξέρετε ότι πάντα θα σας αγαπώ και θα έχω μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου που όταν την αναζητήσετε θα την βρείτε και πάλι! Ξέρω επίσης πως το ίδιο συμβαίνει και με εσάς! Είναι η ώρα πριν από το μεγάλο Bam, η ησυχία, η απόλυτη ησυχία που επικρατεί πριν από την μεγάλη καταιγίδα! Την καταιγίδα καινούριων εμπειριών και συναισθημάτων που θα ακολουθήσουν. Δεν με νοιάζει καθόλου, ας βραχώ, ας γίνω μούσκεμα από αυτήν την καταιγίδα! Πηγαίνω μια βόλτα με τους αγαπημένους μου φίλους στην γειτονιά που έγινε το καταφύγιό μας εδώ και 8 χρόνια…. Κάθε μέρος της μου ανοίγει μια άλλη διάσταση στο παρελθόν, μια ακόμα ανάμνηση, ένα ακόμα κίνητρο για να επιστρέφω και πάλι πίσω… Είναι περίεργα τα τερτίπια που σου παίζει η ζωή, δε σταματά να σε εκπλήσσει! Ένα μαγικό ραβδάκι που ακουμπά τα πάντα και τα γεμίζει χρυσόσκονη, κι εσύ αναρωτιέσαι, που γέμισα τόσο φως! Μα είναι από το παράθυρο! Χωρίζουμε για να ανταμωθούμε και πάλι, μέσα στο όνειρο, μέσα στο παρελθόν, μέσα από ξεθωριασμένες φωτογραφίες που λειτουργούν ως άλλες χρονομηχανές και μας ταξιδεύουν και πάλι πίσω. Καιρός λοιπόν, να κλείσω το παράθυρο και να ανοίξω την πόρτα, χωρίς φόβο και πάθος! Που και που δεν είναι όμως κακό να γυρνάς και το κεφάλι σου λίγο πίσω, έτσι για να προσανατολιστείς ρε παιδί μου! Ε;

Επιστολή προς μια ξεχασμένη ψυχή….

 

Άρχισε να χειμωνιάζει. Μια γλυκιά κατάθλιψη επιστρέφει μέσα στα σωθικά μου και δεν λέει να φύγει. Νοιώθω ότι είμαι έτοιμος να πετάξω. Νοιώθω ότι όλα είναι έτοιμα κι εγώ κάθομαι ακόμα στη γη λες και με έχουν τσιμεντώσει! Θέλω να ανοίξω τα φτερά και να απομακρυνθώ από καθετί που με επηρεάζει θετικά και αρνητικά, κάθετί που εισβάλει στην σκέψη μου και την περιορίζει. Ένα ταξίδι, μια ζωή που περιμένει στη πόρτα κι εγώ το σκάω συνεχώς από το παράθυρο. Δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου και ελπίζω να την κρατήσω. Δεν θέλω να ξαναβρεθώ σε τέτοια αδιέξοδα. Θα κάνω αυτό που γουστάρω χωρίς περιορισμούς. Αυτό που θα φέρει αυτό το γλυκό συναίσθημα μέσα στην ψυχή μου και θα με κάνει επιτέλους χαρούμενο. Κανένας δεν μου είπε ότι η ζωή είναι εύκολη, είναι όμως πολύ όμορφη. Πολύ σαγηνευτική. Και εγώ σαν τον μαλάκα κάθομαι και την κοιτάζω από το παράθυρο. Ας πούμε ότι θα δώσω μια ακόμα υπόσχεση που αυτή τη φορά ελπίζω να κρατήσω: Θα κάνω όλα όσα ονειρεύομαι εδώ και πολύ καιρό. Όλα όσα μου φαίνονται ένα μακρινό παλιό όνειρο που τότε ήμουν ευτυχισμένος. Τότε ήμουν χαρούμενος. Όλα αυτά να επιστρέψουν και πάλι πίσω. Ταξίδια, εσύ ήσουν ανέκαθεν ταξιδιάρικο πουλί, είτε με τη φαντασία σου είτε με την πραγματικότητα. Και όσοι σε πουν ανώριμο, ότι δεν μπορείς να κρίνεις, ότι είσαι πολύ μικρός; Γράψτους εκεί που δεν πιάνει μελάνι, κανένας δεν ξέρει τον ίδιο σου τον εαυτό καλύτερα από εσένα Λιάκο! Αυτό να έχεις κατά νου. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλές υπεκφυγές. Πράγματα και λέξεις που σε γειώνουν και δεν σε αφήνουν να συνεχίσεις αυτό που η ψυχή επιθυμεί τόσο πολύ και το σώμα αδυνατεί λόγω «κακών καιρικών συνθηκών» να ακολουθήσει. Να δεις τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τα σύννεφα, να απολαύσεις την βροχή που θα ακολουθήσει, το κρύωμα που θα σου χτυπήσει την πόρτα μετά από ώρες στην βροχή και το κρύο! Θα είσαι ζωντανός ρε Λιάκο, και αυτό το χρωστάς στον εαυτό σου. Τον παραμέλησες τώρα τελευταία. Τράβηξε λοιπόν ένα ΜΕΓΑΛΟ Χ πίσω σου και συνέχισε με καινούρια φτερά, με καινούριες ελπίδες και με τα όνειρα που θέλεις να κρατήσεις από πίσω. Κοίτα μόνο μπροστά, το πίσω θα σε κάνει δυστυχισμένο, θα σε αφήσει στάσιμο. Και δεν απεύχομαι τίποτα περισσότερο από αυτό. Να μείνω στάσιμος σε μια ζωή που κινείται και με προσπερνάει χαμογελώντας με πικρία. Κάνε αυτά που θέλεις, ταξίδι το λένε αυτό, διασκέδαση, να σηκωθώ και να φύγω. Νομίζω πως οι τάσεις φυγής μου δεν θα με εγκαταλείψουν ποτέ. Δε νομίζω ότι είναι σημάδια της εφηβείας και ότι θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας όταν σταματήσω να είμαι έφηβος. Τον εαυτό σου δεν τον ξέρει κανένας καλύτερα από εσένα. Αυτό να το θυμάσαι και να μην το ξεχάσεις ποτέ!

 

Η.Θ.

Η2Ο: Πηγή ζωής, πηγή έμπνευσης….

Κοιτάζω έξω από το μπαλκόνι του δωματίου μου. Τι βλέπω; Τη θάλασσα. Μια θάλασσα τόσο σαγηνευτική, τόσο όμορφη, με καλεί κοντά της. Ντύνομαι βιαστικά και αρχίζω να κατευθύνομαι προς εκείνην. Περίεργο. Όλα όσα περνάω για πολλοστή φορά για να φτάσω εκεί πέρα μου φαίνονται τόσο ξένα. Τόσο καινούρια. Φαίνεται δεν είχα το χρόνο να τα δω όλα τόσο καλά όσο τώρα. Τώρα θέλω να τα δω και μου εμφανίστηκαν σαν να ξύπνησα από ένα παλιό όνειρο. Τα βήματά μου με μακραίνουν από την κλειστή κοινωνία της γειτονιάς μου. Κι όμως η θάλασσα δεν είναι πολύ μακρυά.Κατεβαίνω σιγά και ήρεμα τα σκαλιά που θα με βγάλουν σε αυτό που θέλω να δω. Η θάλασσα είναι εκεί, με περιμένει.

Να τα πούμε όπως κάνουμε συνέχεια εδώ και πολύ καιρό. Ξέρει να φυλάει μέσα της πολλά μυστικά. Να βυθίζονται αιώνια στον βυθό της και να ταξιδεύουν. Θα φανερωθούν μόνο όταν βρουν σε κάποια άλλη παραλία, σε κάποιο άλλο μέρος, το άτομο για το οποίο έχω πει τα μυστικά. Αλλά ξέρει να κρύβει τα μυστικά μου τόσο καλά. Θάλασσα μου σαν κι εσένα κάποτε φουρτούνες σήκωνα κι εγώ. …… Δεν υπάρχει κανένας εδώ κοντά. Μόνο εγώ και η θάλασσα. Μπορεί να μου μιλήσει, να μου πει αυτά που θέλω να ακούσω τόσο καιρό να χτυπάν στα τύμπανα του αυτιού μου. «ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» Είμαι ελεύθερος από κάθε άποψη, από κάθε άποψη! Βουτάω τα πόδια μου μέσα της, εισχωρώ σε έναν καινούριο κόσμο.

 

 

Τα γαλανά της νερά είναι ο καλύτερος σύντροφος. Η απόλυτη ησυχία. Οι σειρήνες μέσα στη θάλασσα σταματούν να τραγουδούν. Όλα σου δείχνουν το σωστό δρόμο. Μόνο εσύ και η θάλασσα. Φυλακίζομαι κι εγώ για πάντα μέσα στη θάλασσα. Φαίνεται πως είμαι κι εγώ ένα μυστικό, ένα μυστήριο. Βγαίνω απότομα να πάρω ανάσα. Αλίμονο και αν δεν υπήρχε κάτι τόσο δεσμευτικό όσο το οξυγόνο. Θα ήμουν για πάντα εκεί μέσα. Εγώ βγαίνω μα τα μυστικά μου μένουν. Η καρδιά μου μένει. Έχει πολλά μυστικά να κρύψει. Μακάρι αυτά τα νερά να βρεθούν την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος. Να ανοίξουν το σεντούκι με τα μυστικά και να είμαι και πάλι ελεύθερος. Μακάρι όλα να γίνουν όπως πριν. Δεν είναι πια στο δικό μου το χέρι. Τώρα περνά από τα νερά και την θέληση της θάλασσας. Ελπίζω να φανεί τόσο καλή όσο φερέγγυα ήταν…….

All i need is enclosed inside of me!

Μεγάλες εναλλαγές, μεγάλες αντιφάσεις. Νοιώθω το σώμα μου να ακτινοβολεί μια ευτυχία και μια αισιοδοξία για το μέλλον και κάθε πόρος μου να φωνάζει ότι πρέπει να είμαι ευτυχισμένος και ταυτόχρονα νοιώθω ένα βάρος στην πλάτη μου τόοσο αβάσταχτο και ούτε καν ξέρω τι είναι αυτό που με φέρνει σε τόσο δύσκολη θέση…. Κάτι μεγάλο έχει αρχίσει να ετοιμάζεται. Ένας κόσμος που έχει αρχίσει να τριγυρνάει γύρω από εμένα και εγώ νοιώθω ότι ακόμα δεν είμαι έτοιμος. Θέλω….. ένα ήσυχο μέρος, μακρυά από τους πολλούς ανθρώπους. Βαρέθηκα τον κόσμο, θέλω να επικοινωνήσω με τον εαυτό μου, να βρω τον περιπλανητή που κρύβεται μέσα μου και να συνομιλήσω μαζί του. Μακρυά από τη βουή των πολυσύχναστων δρόμων, μακρυά από αδιάκριτα βλέμματα, μακρυά από όλα. Μια εσωτερική ανάγκη, μια εσωτερική αναζήτηση έχει αρχίσει να αναζητά την αρχή. Ηρεμία. Αυτό που έχω στερήσει από τον εαυτό μου εδώ και δυόμισι χρόνια. Πραγματική ηρεμία. Tranquility….. That simple thing…..