Η επιστροφή του “ασώτου”

Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας. Πολλά έγιναν, πολλά ειπώθηκαν, μέρες που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Κι εγώ εξαφανισμένος απ’ όλους κι απ’ όλα! Απών! Όχι μόνο από το blogging, γενικά μιλάμε τώρα. Η παρουσία μου ήταν καθαρά διακοσμητική. Εγώ ήμουν κάπου αλλού, ανάμεσα στις δικές μου σκέψεις και την λήθη. Μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας. Μέχρι που σήμερα ξύπνησα μια ωραία πρωία και συνειδητοποίησα τι συνέβη. Σας έχει τύχει ποτέ να αισθανθείτε ότι ξαφνικά ξυπνήσατε από έναν λήθαργο; Άσχημο συναίσθημα…. Μέχρι που κάποια στιγμή ξυπνάς, κάτι συμβαίνει μέσα σου, ίσως ο ίδιος σου ο εαυτός που παλεύει να σπάσει τα δεσμά, να βγει στην επιφάνεια.

Φοβήθηκα. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά φοβήθηκα. Από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι; Και τι αντοχές έχει στο χρόνο; Είμαι αρκετά δυνατός να αντιμετωπίσω άλλο ένα κατρακύλισμα; Είμαι αρκετά δυνατός να το καταλάβω και να επανέλθω ξανά; Όπως λένε και οι τρύπες σε ένα τραγούδι τους: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός….», αλλά αμέσως μετά λένε: «Ο χρόνος είναι ο χειρότερος ιατρός….». Για να μπορέσεις να επανέλθεις δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν άλλο παρά μόνο τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, άλλωστε, εάν ήξερες δεν θα είχε και τόση πλάκα, έτσι δεν είναι; Συνεχίζουμε λοιπόν, μη γνωρίζοντας τίποτα και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το παλέψουμε, με όσα όπλα έχουμε στην κατοχή μας. Και προχωράμε. Ή επιλέγουμε να μας σκεπάσει η λήθη και η λησμονιά. Και γινόμαστε ένα κακέκτυπο του παλιού εαυτού μας….

Υ.Γ.  Μου λείψατε, όλοι σας!

 

// <![CDATA[//

Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive and then go do that. Because what the world needs is people who have come alive.

Howard Thurman

What if God was something simpler than one of us….

Αυτές τις ημέρες είχα μια περίεργη συζήτηση με μια φίλη μου. Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων και κάποια στιγμή φτάσαμε και στην περιπλοκότητα που έχουμε θέσει γύρω από τις καθημερινές μας πράξεις και συναναστροφές. Και τις περισσότερες φορές αυτή η περιπλοκότητα έρχεται από μόνη της, χωρίς καν να την σκεφτούμε, μας βγαίνει αυθόρμητα. Κάπου σε αυτό το σημείο της συζήτησης μου ήρθε μια πολύ τρελή ιδέα, που όσο περισσότερο την σκέφτομαι, τόσο πιο σωστή μου φαίνεται….

Πολλές φορές έχουμε προσπαθήσει να συλλάβουμε και να κατανοήσουμε την Θεϊκή παρέμβαση στα πράγματα, το πώς θα μπορούσε να σκέφτεται αυτό το υπέρτατο ον που μας δημιούργησε και που- για όσους πιστεύουν πάντα σε κάποιο ανώτερο ον, είτε το λένε Θεό, είτε Αλλάχ, είτε οπωσδήποτε- κανονίζει τις ζωές μας. Και πάντα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός είναι μια πολύ περίπλοκη οντότητα και η δική μας σκέψη δεν θα μπορέσει ποτέ να την συλλάβει. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τον συλλάβουμε γιατί το μυαλό μας είναι πολύ μικρό για να κατανοήσουμε το πώς δρα και ενεργεί.

What if God was much simpler than us?

Και εξηγούμαι: Δεν θα μπορούσε ο Θεός να έχει την πιο απλή σκέψη και πράξη απ’ όλες; Να σκέφτεται απλά, να ενεργεί απλά, να μην το πολυσκέφτεται, να του είναι εντελώς φυσιολογικό να ακολουθεί την πιο απλή, γρήγορη και εύκολη διαδρομή απ’ όλες; Σκεφτείτε το, η φύση είναι ένα από τα παραδείγματα που θα μπορούσαν να μας ωθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Όλα λειτουργούν ομαλά και παίρνουν την πιο εύκολη τροπή τους. Η ενέργεια πάντα ακολουθεί την οδό που θα σπαταληθεί λιγότερο, τα ζώα θα ενεργήσουν από ένστικτο- καθώς δεν μπορούν να ενεργήσουν και να σκεφτούν λογικά όπως ο άνθρωπος- και θα ακολουθήσουν απλά πράγματα. Γενικά ο κόσμος που μας περιβάλλει θα ακολουθήσει την πιο απλή και εύκολη επιλογή. Εκτός από εμάς!

Ίσως εκεί να κρύβεται το κλειδί. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον Θεό, πολύ απλά γιατί δεν μπορούμε να σκεφτούμε τόσο απλουστευμένα, χωρίς να τα μεγαλοποιήσουμε μέσα στο μυαλό μας και χωρίς να ψάξουμε ένα θέμα από χίλιες δυο μεριές! Σε εμάς ο Θεός έδωσε το δικαίωμα της επιλογής, αλλά μαζί με αυτό μας έδωσε επίσης μυαλό, λογική, σκέψη, κριτική άποψη. Μας έκανε περίπλοκους και “multifunctional”. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να τον κατανοήσουμε, τόσο περισσότερο τα περιπλέκουμε, σκέψη, άποψη, φαντασία και τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από κοντά Του. Μας δημιούργησε ή κάτι συνέβη και βρεθήκαμε ελαττωματικοί, κουβαλώντας ταυτόχρονα μια ευχή και μια κατάρα που την λένε λογική!

Και ακολουθώντας τον τρόπο που ζουν και φέρονται αυτοί που προσπαθούν να «βρεθούν» κοντά στο Θεό, πάλι το ίδιο συμπέρασμα βγάζω…. Είτε τους λένε μοναχούς καλόγερούς, είτε τους λένε Βραχμάνους, είτε Βουδιστές, όλοι αυτοί έχουν επιλέξει μια λιτή ζωή, χωρίς μεγάλες περιπλοκότητες και μεγάλες σκέψεις. Έχουν επιλέξει «το δρόμο του Θεού τους» όποιος και να είναι αυτός. Είναι ένα θέμα που με έχει βάλει σε σκέψεις αυτόν τον καιρό και θα ήθελα πολύ να ακούσω και τις δικές απόψεις επί αυτού.

And you give yourself a way

Ακούστε το κομμάτι πρωτού συνεχίσετε!

Κάτι κομμάτια σαν αυτό, είναι που μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίσω. Που αναζωπυρώνουν την ελπίδα που φωλιάζει πολλές φορές μέσα στις στάχτες και που γίνεται και πάλι πυρκαγιά. Ωραίοι και οι U2, αλλά αυτή η διασκευή είναι απίστευτη! Είναι από τα κομμάτια που μου βγάζουν όμορφα και γνώριμα συναισθήματα στον αέρα, που με ηρεμούν. Απαλό, μελωδικό, αλλά εκεί που χρειάζεται να γίνεται δυνατό και δοτικό. Με ταξιδεύει απλά….

And you give yourself a way…

Έτσι δίνω κι εγώ έναν δρόμο στον εαυτό μου και πορεύομαι πάνω σε αυτόν. Τώρα εάν θα είναι ο σωστός ή ο λάθος δεν θα το μάθω παρά μόνον όταν θα τον διαβώ. Με, ή χωρίς εσένα….

Θέλω τόσο πολύ να πάνε όλα καλά! Να ξεχαστώ για λίγο μέσα στις σκέψεις μου και να μην με διακόψει κανένας από αυτήν την περιπλάνηση…. Κάποια στιγμή όλα θα γίνουν! Με, ή χωρίς εσένα….

And I give myself a way! And it’s the right way! The bright way! The “fight” way! The live way! My way!

Περιπλανηθείτε κι εσείς λοιπόν, για λίγο μαζί μου! Να πάμε σε άλλα μέρη, σε άλλες πολιτείες! We will give ourselves, new ways!

Χαμογελάστε, είναι μεταδοτικό!

Άλλος με τη βάρκα μας;

Έχω να φανώ εδώ και αρκετό καιρό στα λιμέρια μου….  Και ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή τίποτα το συνταρακτικό δεν έχει συμβεί αυτό το καλοκαίρι… Μάλλον αυτό που λένε, ότι όταν εμείς κάνουμε σχέδια, ο θεός μας βλέπει και γελά, πρέπει να ισχύει. Αυτό το καλοκαίρι το είχα σχεδιάσει λοιπόν κάπως έτσι: “Διακοπές, βόλτες με το αμάξι σε κοντινές και μακρυνές αποστάσεις, καφέ με φιλαράκια, βραδυα σε παραλίες, ηρεμία….”   Αντ’ αυτού, αυτό το καλοκαίρι περιλαμβάνει πολλή δουλειά, κούραση και ύπνο. Μηδέν προσωπική ζωή, μηδέν διακοπές, μηδέν σχέδια για οτιδήποτε. Και δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν άλλον, παρά μόνον τον εαυτό μου γι αυτό. Ένεκα η μετακόμιση. Διαλύω λοιπόν κάθε σχέδιο αυτού του καλοκαιριού για κάτι άλλο. Για να φτιάξω το μέλλον μου. και από τη μία αυτό με κάνει πιο δυνατό, με κάνει οικονομικά σχεδον ανεξάρτητο, να μπορώ να σταθώ  στα πόδια μου, αλλά από την άλλη, ξέρεις και τι θυσίες κάνεις για όλα αυτά. Ποιος ξέρει, ίσως το επόμενο καλοκαίρι να είναι πιο επεισοδιακό και πιο μέσα στον προγραμματισμό που έκανα στις αρχές του…

Από την άλλη ήταν πολύ μεγάλη η ικανοποίηση που αισθάνθηκα, όταν πήγα μόνος μου να ψάξω για το σπίτι που εγώ θα μείνω, που πλήρωσα μόνος μου την προκαταβολή και το ενοίκιο, που όλο αυτό έγινε πράξη με τις δικές μου και μόνο κινήσεις…. όπως θα γίνει και η μετακόμιση. Ίσως βιάζομαι πολύ να ξεπεταχτώ να ξεφύγω, άλλα είναι διαφορετικά όταν ξέρεις ότι μπορείς να πατήσεις πάνω στα δικά σου πόδια και να πορευτείς όπως ακριβώς εσύ επιθυμείς. Όσο για τις διακοπές, ίσως το έχει η μοίρα μου να μην πηγαίνω τα καλοκαίρια, άλλα όταν να πηγαίνω, να τις απολαμβάνω και να τις χαίρομαι ακόμα περισσότερο, γιατι τις εκτιμώ και ξέρω πόσο τις έχω ανάγκη. Στο κάτω κάτω καλή παρέα να υπάρχει και όλα τα άλλα βρίσκονται, μα εποχή θα είναι, μα βουνό, μα θάλασσα.

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που έχουν καταφέρει να κάνουν πραγματικότητα όλα όσα ονειρεύονταν. αισθάνονται μια απίστευτη γαλήνη και ηρεμία και ξέρουν ότι τώρα μπορούν να απολαύσουν αυτά που έχουν καταφέρει, μέχρι να εμφανιστεί μπροστά τους η επόμενη κίνηση, το επόμενο βήμα, το νέο όνειρο που θα κοπιάσουν για να γίνει κι αυτό πραγματικότητα. Φτάνει να έχουν κοπιάσει για να τα καταφέρουν. όταν σου τα δίνουν όλα έτοιμα δεν μαθαίνεις να τα εκτιμάς και πολύ περισσότερο δεν ξέρεις που να βάλεις όριο στα θέλω σου. Πιστεύω σε αυτόν τον τομέα ότι έχω βρει τις ισορροπίες μου. Όπως και να έχει, να μην σας κουράζω….

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχετε, καλές διακοπές εάν έχετε κανονίσει κάτι, κι αν όχι πάλι δεν πειράζει (join the club ) και γενικά ό,τι κι αν κάνετε, να το κάνετε με την καρδιά σας!

Το διαβάζετε με δική σας ευθύνη….

Πολύ φοβάμαι ότι οδεύουμε προς την αποτυχία. Σαν είδος, γενικά. Γιατί έχουμε δυσκολέψει τόσο πολύ την δημιουργία αλλά και την διατήρηση των διαπροσωπικών μας σχέσεων, γιατί έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα χαζοκούτι, γιατί προτιμάμε να τα πούμε μέσω msn η facebook και έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε άνθρωποι με σάρκα και οστά. Γιατί οι εκφάνσεις του προσώπου μας έχουν μετατραπεί σε emoticons και ξεχάσαμε ακόμα και την ίδια τη χροιά της φωνής μας.

Κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Κάποτε δεν κρυβόμασταν πίσω από τα θέλω και τα πρέπει, κάποτε δεν φορούσαμε αυτές τις τόσο ακριβοθώρητες μάσκες, δεν λέγαμε πράγματα τυπικά, μόνο για να τα πούμε, για να μας ακούσουν. Κάποτε είχαμε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Τώρα πια ξεχάσαμε ακόμα και την γλώσσα που μιλάμε.

Τώρα οι επιθυμίες μας έχουν μπερδευτεί τόσο πολύ με τα πρέπει της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που δε θυμίζει σε τίποτα την πραγματικότητα. Τώρα προσπαθούμε να ξεδιαλύνουμε μέσα από τη λάσπη το χρυσό, τώρα προσπαθούμε να δούμε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από μια χαραμάδα….

Κι όμως, πίσω απ’ όλα αυτά, ακόμα πιστεύω. Ακόμα πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα. Να ζήσουμε σε έναν κόσμο που η πραγματικότητα θα είναι έτσι όπως την βλέπουμε στα όνειρά μας και αυτό που ζούμε τώρα να είναι μια πολύ παλιά ιστορία. Που δεν θα φοβόμαστε να ανοιχτούμε στον διπλανό μας και θα χαμογελάμε για πράγματα που πραγματικά αξίζουν. Για τα ΔΙΚΑ μας θέλω που έγιναν όπως ακριβώς τα επιθυμούσαμε, χωρίς να πρέπει να υπολογίσουμε τα πρέπει των άλλων.

Ότι τελικά, θα βρούμε το δρόμο μας προς το φως…..

Μην με παρεξηγείτε, είναι απλώς μια από τις στιγμές που χάνομαι και γράφω ασυνάρτητες σκέψεις που μπορεί στην ουσία να μην είναι και έτσι όπως τις βλέπω τώρα….  But, that’s me….

Happy 20th Birthday!

Φτάσαμε λοιπόν! Η μεγάλη μέρα! Η μέρα που γίνομαι 20 χρονών…. Η Τρίτη δεκαετία της ζωής μου άρχισε να τρέχει. Δεν ξέρω εάν όλοι περνάνε μια φάση στην αρχή κάθε δεκαετίας που αρχίζει να ξεκινάει, αλλά εγώ την πέρασα. Σταματάς πλέον να είσαι ο μικρός, (Εκτός από τα μάτια της μάνας σου ) και αρχίζουν οι περισσότερες ευθύνες και αρμοδιότητες. Αλλά μαζί με αυτά, αρχίζουν και οι περισσότερες ελευθερίες! Η δεκαετία των 20 είναι από τις καλύτερες που θα περάσουν, θα κάνεις και μεγάλα πράγματα, θα κάνεις και μεγάλες γκάφες γιατί η εμπειρία τώρα χτίζεται. Αλλά όλα αυτά είναι που θα σχηματίσουν έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο. Όσο περνούσαν οι μέρες αυτή η σκέψη καλοσχηματιζόταν στο μυαλό μου μέχρι που σήμερα ξύπνησα και κατάλαβα το εξής: Κάθε ηλικία έχει τη δική της χάρη. Βρίσκομαι στα καλύτερά μου και κανένας δε μπορεί να σταματήσει το να περνάω καλά, πέραν εμού. Ας κοιτάξω λοιπόν να το χαρώ, μέχρι σε δέκα χρόνια από τώρα να έρθει η επόμενη δεκαετία και η επόμενη κρίση!

Κλείνοντας σας αφιερώνω και μου αφιερώνω το τραγουδάκι της Ελένης, (ποιο άλλο;) 20 Χρονών. Πόσο δύσκολο, αλλά και πόσο όμορφο να είσαι!

Χρόνια μου πολλά λοιπόν και να είστε πάντα καλά!

Let yourself tuned up to the rhythms of life!

Σκεφτείτε το mp3 σας. Την χωρητικότητα, την ποικιλία και τις δυνατότητες που έχει. Και μετά σκεφτείτε και τη ζωή σας. Είναι παράλογο να συγκρίνω τη ζωή με την λίστα και τις δυνατότητες ενός mp3? Maybe, but think about it. Το δικό μου mp3 είναι ένα Samsung YP-K5, με χωρητικότητα 4GB. Είναι αυτό που με μια κίνηση μετατρέπεται σε στερεοφωνικό καθώς έχει ενσωματωμένο ηχείο με πολύ καλή ποιότητα ήχου. Και μέσα σε αυτό το μαγικό κουτάκι έχω κάθε λογής τραγούδια μπορεί να κατεβάσει ο νους σου. Χαρούμενα τραγούδια, γεμάτα αισιοδοξία, στενάχωρα τραγούδια, σοβαρά, έντεχνα, λαϊκά, pop, ελληνικά, ξένα, σχεδόν τα πάντα. Όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν καθημερινά. Σοβαροί, αστείοι, οικείοι, φίλοι, εχθροί, άνθρωποι που λες τα τυπικά, άνθρωποι που ανοίγεσαι…. Δεν σου αρέσει ένα τραγούδι; Το αλλάζεις. Όπως ακριβώς και τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, μπορείς να αλλάξεις περιβάλλον σχεδόν όποτε το θελήσεις εσύ. Ένα κομμάτι μπορεί να σου φτιάξει ή να σου ρίξει τη διάθεση με το που ακούσεις, όπως κάνουν και τα πρόσωπα γύρω μας. Ένα όμορφο νέο, μια αστεία ιστορία, ένα κακό μαντάτο. Θέλεις να ακούσεις κάτι δυνατό; Βάζεις ένα rock τραγούδι και αρχίζεις να πάλλεσαι στους ρυθμούς του μπάσου και της ηλεκτρικής κιθάρας, θέλεις να ακούσεις κάτι πιο χαλαρό; Βάζεις ένα χαλαρωτικό chill out, ίσως και λίγο ταξιδευτικό….  Άλλες φορές πάλι δεν ξέρεις πως ακριβώς θα σου τα φέρει η ζωή, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, η επόμενη εξέλιξη και ίσως αυτό είναι που περιμένεις και ανυπομονείς να δεις. Όπως και η Shuffle επιλογή του mp3 (και πιστέψτε με όταν σας λέω ότι το mp3 μου, has a will of its own…). Τέλος, μπορεί να κολλάμε μέρες ολόκληρες με μια μελωδία, με ένα στίχο με κάτι που θα μας κάνει κλικ σε ένα τραγούδι- όπως κολλάμε και σε γεγονότα σταθμούς στη ζωή μας- αλλά αναπάντεχα κάποια στιγμή θα αναζητήσουμε άλλο κομμάτι από τι λίστα, μας, ίσως πιο χαρούμενο, ίσως πιο λυπητερό, ίσως πιο ταιριαστό με την ψυχολογική μας κατάσταση, μα πάντα θα προχωράμε….  Για τα καλά και τα κακά, για τα άσχημα και τα όμορφα που θα μας συμβούν σε αυτήν την playlist, την playlist της ζωής, έχουμε διδαχθεί κάποια πράγματα από το mp3 μας και μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για το δική μας ευτυχία….

I am too old for that stuff! :P

Επιστροφή και πάλι λοιπόν στην Αθήνα μετά από δυο εβδομάδες στα πάτρια εδάφη, μακρυά από internet, φοιτητική ’’ρουτίνα’’ και τα διάφορα συναφή. Αυτές οι δύο εβδομάδες κύλησαν, θα μπορούσα να πω, πολύ γρήγορα. Καφεδάκι με καλούς φίλους, βόλτες με το αμάξι, ξεκαθαρίσματα παλιών λογαριασμών…. Άρχισε να φτιάχνει και ο καιρός και να θυμίζει και πάλι καλοκαίρι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων). Σε γενικά πλαίσια εάν θα μου έλεγαν να χαρακτηρίσω αυτές τις δεκαπέντε μέρες που πέρασα, οι πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός θα ήταν: Ήσυχα.

Παρόλα αυτά μέσα σε αυτές τις μέρες παρατήρησα μερικά πράγματα. Ίσως φταίει το ότι επέστρεψα σε ένα μέρος όπου έχω αρκετές αναμνήσεις και μια συγκεκριμένη καθημερινότητα που είχα τότε σε σύγκριση με τώρα. Είδα ότι έχω αλλάξει. Τόσο στον τρόπο σκέψης, όσο και στον τρόπο αντίδρασης σε πολλά θέματα. Και δεν έχω αλλάξει μόνο εγώ. Και οι γύρω μου. Προφανώς είναι αυτό που λέμε τόσο σαρκαστικά αλλά αναρωτιέμαι πόσο καλά το καταλαβαίνουμε, αυτό το: «Μεγαλώνουμε σιγά σιγά» Αλλάζουν τα θέλω μας, οι συνήθειες μας, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα. Είναι και αυτά τα 20 που κοντοζυγώνουν σε ένα μήνα περίπου…. Άκουγα λίγο μεγαλύτερους μου να το συζητάνε και πάντα μου φαινόταν περίεργο το πόσο μεγάλο θέμα το έκαναν. Αλλά ίσως τελικά να είχαν και δίκιο. Μπορεί ακόμα να φαίνομαι μικρός για αρκετούς από εσάς εδώ μέσα αλλά συνειδητοποιώ ότι πλέον δεν είμαι το σκατό που ξεκίνησε να γράφει πριν από δυόμισι χρόνια τις σκοτούρες και το άγχος εκείνης της περιόδου. Άνθρωποι γύρω μου άρχισαν να έχουν κάποιες απαιτήσεις από εμένα, εγώ άρχισα να έχω διαφορετικές απαιτήσεις από τον εαυτό μου και ξέρω ότι αυτά τα χρόνια που πέρασαν, πέρασαν ανεπιστρεπτί. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν άσχημα χρόνια, αλλά πάντα θα αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να ΜΗΝ κάνεις μερικά πράγματα από τόσο νωρίς. Είναι μια ηλικία στη ζωή σου που βιάζεσαι να μεγαλώσεις, να τα εξερευνήσεις όλα, να τα ζήσεις όλα. Και τότε ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση. Μέχρι να έρθει η στιγμή που λες ότι δεν θέλεις να μεγαλώσεις άλλο, θέλεις να κολλήσεις στα 20! Αλλά κι αυτό δεν γίνεται. Οπότε, you have to get used to it. Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις είναι να μην προτρέχεις και να αφήσεις τα πράγματα να κυλήσουν όπως έχουν. Πιστεύω πως έχω κατακτήσει αρκετά πράγματα μέχρι τώρα για τα οποία είμαι περήφανος και δεν θα τα άλλαζα με τίποτα. Και ίσως και κάποια άλλα που να μην τα πραγματοποιούν όλοι οι εικοσάχρονοι της εποχής μου. 20’es crisis? Maybe….

Όπως και να έχει όσο μεγαλώνουμε αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. Εξελισσόμαστε είτε για το καλύτερο είτε για το χειρότερο. Στην τελική ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα να το κρίνουμε αυτό. Αλλά πιστεύω πως είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Νομίζω πως το έχω αναφέρει ξανά σε post μου, αλλά μπορεί να βλέπω αυτά που γράφω τώρα σε καμιά πεντάρα χρόνια και να λέω: «Τι μαλακίες έγραφα τότε;» μέχρι τότε όμως, έχουμε καιρό!

Προς το παρόν, χρόνια σας πολλά (αν και λίγο καθυστερημένα) και να περνάτε καλά!

Η.Θ.

The mind barrel

Περνάει ο καιρός. Περνάει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε να αντιληφθούμε ή να υπολογίζουμε. Όλα είναι σχετικά. Σωστά, αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που θα γυρίσεις το κεφάλι σου και θα πεις: Για κοίτα ρε παιδί μου πότε φτάσαμε ως εδώ. Δε νομίζω ότι είμαι ακόμα σε θέση να λέω κάτι τέτοιο, αλλά οι μέρες δεν θα αργήσουν να γίνουν μήνες, χρόνια, να φορτωθούν πάνω στην πλάτη μου και να με περιγελάν. Τότε είναι λοιπόν που θα πρέπει όταν θα γυρίσω πίσω το κεφάλι μου να αναρωτηθώ και κάτι άλλο: Τι έκανα όλον αυτόν τον καιρό; Κι εδώ είναι το σημείο που για πολλούς ανοίγει ένας γκρεμός μπροστά τους και τους προκαλεί να πέσουν μέσα. Να μην εμφανιστούν ποτέ ξανά, να πέφτουν για πάντα στο χάος του παρόντος, που δεν έχει στήριγμα για το μέλλον, με ένα κούφιο παρελθόν. Ελπίζω να μην φτάσω ποτέ στο σημείο.

Όλα μας λένε είναι θέμα επιλογών και το πόσο σωστές κινήσεις έχουμε κάνει στη ζωή μας. Όλα είναι ένα παιχνίδι λοιπόν…. Τώρα ένας νοήμων άνθρωπος θα με ρώταγε: «Που θέλεις να καταλήξεις;» Και η απάντηση είναι: «Πουθενά….»

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και που να σταματήσω, δεν έχω θεματολογία, δεν έχω περιεχόμενο. Είναι πολλές οι σκέψεις και πολλά αυτά που περνάν από το μυαλό μου, αλλά είναι σα να έχεις βάλει ένα κάνιστρο στο μυαλό μου. Όπως ακριβώς λειτουργεί το κάνιστρο λοιπόν. Εάν δεν το ανοίξεις δεν τρέχει καθόλου, ακόμα και αν είναι γεμάτο, εάν το ανοίξεις λίγο θα τρέξει λίγο, εάν το ανοίξεις τέρμα θα βγάλει όσο έχει. Εγώ αυτήν την εποχή έχω το κάνιστρο κλειστό. Εσείς είστε αυτοί που το ανοίγετε και αρχίζω και γράφω και να γράφω στα δικά σας post, τεράστια σχόλια…. Ψάχνω να βρω την αφορμή λοιπόν με λίγα λόγια. Που δεν μου έρχεται αυθόρμητα, θέλω ένα ερέθισμα. Μέχρι να μπουν σε τάξη λοιπόν όλα αυτά, και να μπορέσω να γράψω ένα post με αρχή μέση και τέλος, μέχρι να ανοίξει και πάλι το βαρέλι των σκέψεων, θα με υποστείτε! :D. Ή θα προσπαθείτε να διαβάσετε κάτι που στο τέλος δεν θα έχει νόημα. Παρωχημένες σκέψεις εδώ κι εκεί. Focus λοιπόν…. Αυτά….

ps Η photo είναι από εδώ… Αξίζει πραγματικά να ρίξετε μια ματιά.

Σκεψεις από το παρελθόν….

Αδηφάγα πλάσματα οι άνθρωποι. Με όσα και αν έχουν στα χέρια τους, πάντα θα επιθυμούσαν έστω και κάτι που δεν έχουν. Έτσι είναι η φύση μας. Πάντα θα αναζητούμε κάτι που δεν μπορούμε να έχουμε. Για να μπορούμε να μην είμαστε ευχαριστημένοι. Για να μας λείπει πάντα κάτι και να μας ταλαιπωρεί ημέρα και νύχτα, κάθε δευτερόλεπτο που περνά και έχει το βάρος ενός αιώνα, κάθε πραγματοποιημένης ευχής που θα ευχόμασταν ποτέ να μην έχει γίνει! Τελικά, υπάρχει ευτυχία; Υπάρχει αυτή η αυταπάτη; Η ψευδαίσθηση; Προσπαθούμε να την βρούμε, αλλά ποιος την έχει βρει πραγματικά; Όχι τα δευτερόλεπτα, αυτά τα ψήγματα ευτυχίας που αισθανόμαστε αραιά και που. Ευτυχία με όλη τη σημασία της λέξης. Να ΕΥ ΤΥΧΟΥΜΕ, να έχουμε καλή τύχη, να αισθανόμαστε τυχεροί που έχουμε όλα όσα επιζητούσαμε. Μερικές φορές, τις περισσότερες φορές, ο πόνος είναι πιο δυνατός από κάθε τι. Κερδίζει στα σημεία και βγάζει knock out κάθε άλλο συναίσθημα, κάθε άλλη σκέψη. Αδιάλειπτος και συνεχής πόνος. Πόνος της καρδιάς, πόνος του μυαλού, πόνος της σκέψης και μόνο. Στη σκέψη ότι η ευτυχία είναι κάπου μακρυά μας, ότι εθελοτυφλούμε και ότι δεν πρόκειται ποτέ να την βρούμε, ότι έχουμε συνηθίσει στον πόνο και δεν μπορούμε χωρίς αυτόν. Αυτή είναι η κατάρα μας. Ίσως βαθειά μέσα μας αναζητούμε τον πόνο. Την πίκρα. Γιατί έτσι τα ψήγματα της ευτυχίας, μπροστά στους πακτωλούς του πόνου να φαίνονται μάννα εξ ουρανού. Θεόσταλτο δώρο για να μας θυμίσει ότι ναι, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Τι πρέπει να κάνεις για να βρεθείς στην άλλη πλευρά; Θυσίες. Και μέχρι που είσαι πρόθυμος να φτάσεις για να πας στην άλλη πλευρά; Μέχρι το τέλος. ΛΑΘΟΣ! Ο άνθρωπος εκτός από αδηφάγος και άπληστος είναι και φυγόπονος. Τι ειρωνεία ε; Εμείς προσπαθούμε να του ξεφύγουμε και τελικά τον έχουμε μέσα στο αίμα μας. Ναι, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να αποφύγουμε τον πόνο. Αλλά αυτός εκεί, επιμένει. Εσωτερικές ανάγκες έκφρασης, να βγάλεις το μέσα έξω. Να δείξεις τα χρώματα της καρδιάς και της ψυχής σου. Κι όμως, πίσω από αυτό το γκρι που φαίνεται να βάφει όλο το τοπίο, διαγράφεται καθαρά το λευκό. Και το λευκό κρύβει ακόμα περισσότερα χρώματα μέσα του! Πάρτε το λευκό και αναλύστε το! Ανοίξτε την παλέτα της ψυχής σας και ζωγραφίστε τον κόσμο που ονειρεύεστε! Ακόμα και αν αυτός ο κόσμος κρύβει μόνο το γκρι. Θα είναι ο δικός σας κόσμος. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Παρόλους τους πόνους και της κακουχίες, παρόλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα παρωχημένα συναισθήματα, παρόλα αυτά νικήτρα θανάτου βγαίνει πάντα η ζωή. Οπότε το συμπέρασμα ποιο είναι; Όλα όσα ζούμε, όλα όσα κάνουμε, είναι ένα συνονθύλευμα που μέσα από αυτές τις ακατάστατες και ακατάπαυστες εκπλήξεις του, δημιουργεί ζωή. Ένας συνεχής και ατέρμονος κύκλος, ο κύκλος της ζωής, που κρύβει τον πόνο της πίκρα και κάπου βαθειά μέσα του την ευτυχία. Γιατί πάντα πίσω από το γκρι δεν κρύβεται μόνο το μαύρο που σπίλωσε τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, υπάρχει και το λευκό, το αυθεντικό και το ωραίο. Και πίσω από το λευκό κρύβονται πολλά χρώματα…. Let’s seek for them λοιπόν…. Η ζωή δεν κάνει ποτέ λάθος, ακόμα και αν μας αφήνει να παίζουμε συνεχώς τα παιχνίδια της. Ξέρει να κρατά τις ισορροπίες, ακόμα και αν φαινομενικά μας δείχνει το αντίθετο. Ας ψάξουμε το λευκό λοιπόν, ας ψάξουμε τη ζωή, το χρώμα στη ζωή μας…

Αυτό το post είναι γραμμένο εδώ και κάτι χρόνια…… Δε νομίζω ότι γράφω πλέον το ίδιο με τότε….